Main content

Manoshiba keerde haar in zichzelf toen ze haar vriendin verloor aan coke-gebruik. Wanneer de troostende woorden ‘Het spijt me’ een tijd later opeens in het zand staan geschreven belandt ze in een psychose.

Op 19 februari 1997 gaat de telefoon, “als je haar nog wilt zien moet je nu komen”. Ik liet gelijk alles vallen en haastte me naar het ziekenhuis waar mijn grote liefde lag te vechten voor haar leven. Ze heeft het niet gered, op 21 februari 1997 sloot ze vergoed haar ogen. Ze was toen pas 23. Ze is overleden door de gevolgen van cokegebruik.

Daarna raakte ik in een soort trance

Alles ging langs me heen. Ik keerde me helemaal in mezelf. Er was toen al een depressie in enger zin geconstateerd bij me in 1995. Ik kwam na haar dood niet meer naar de afspraken die ik had met een Sociaal Psychisch Verpleegkundige. Pas jaren later nadat alles gebeurd was herinnerde ik me dat die SPV-er me een brief had gestuurd en daar stond in ‘dat het wel goed met me moest gaan aangezien ik niet meer op de afspraken kwam‘ en ‘hierbij schrijf ik u uit’.

Ondertussen raakte ik steeds verder geïsoleerd van de maatschappij. Gelukkig had ik mijn hond nog, die zorgde ervoor dat ik buiten kwam. Op een gegeven moment was ik met mijn hond op een terrein waar net een kerk was afgebroken.

Ik keek op de grond rechts naast me. En daar stond geschreven “Het spijt me

Het stond in het zand geschreven. Maar wat me opviel was dat het er zo scherp stond dat kon niet door een mes of stok gedaan zijn. Wat ik wel weet is dat de woorden me enorm troostten. Een paar minuten later probeerde ik het terug te vinden, maar het was weg?

Het is me niet meer duidelijk hoe het allemaal begonnen is, maar ik begon dingen te voelen en weten die ik voorheen niet had kunnen weten. Mijn nichtje is helderziend dus paranormaliteit is niet vreemd voor me. Dus voor mij voelde die periode als een groei in het onbekende. Het begon allemaal met hoogmoedswaanzin om het zo maar even te noemen. Ik kon de hele wereld aan. Maar merkte niet op dat mijn verhalen maar half waren en dat ik niet goed meer kon communiceren met de buitenwereld.

Voor mij was de opening naar gene zijde mijn contact

Mijn vader hield me in de gaten en kwam één keer in de twee weken kijken of alles goed was. Op een gegeven moment kon ik alleen nog maar tegen de tv praten en dacht dat alle liedjes op de radio voor mij geschreven waren. Van mijn tv scherm had ik een computerscherm gemaakt met plakkertjes en stickertjes. Het werd steeds erger mijn verwardheid. Mensen werden bang van me, zelfs mijn vader.

Op een middag liep ik in het huis van mijn vader met een mes. In mijn visie liep ik toen door het bos te jagen. Maar werkelijk liep ik zo in het huis dus. Toen kwam er iemand binnen en die zag me. Die heeft toen gelijk de politie gebeld. Ik werd overmeesterd door drie of vier agenten. Dat weet ik niet precies meer. Totaal verward werd ik opgepakt en naar de politiecel gebracht. Hoelang ik daar gezeten heb weet ik niet, tot dat ik plat werd gespoten met haldol denk ik. Daarna ben ik naar een GGZ-instelling gebracht.

Ik was tot dat moment altijd erg spiritueel ingesteld. Toen ik in de isoleer werd gezet begreep ik het niet. Maar ik liet het me gewoon gebeuren. Ik was fel tegen medicijnen. Vlak voordat de psychiater kwam kreeg ik door ‘blauw is goed‘. De psychiater had twee blauwe pilletjes bij haar en die heb ik toen trouw genomen. Daarna begon ik weer bij m’n positieven te komen. Teleurgesteld omdat niks zover was uitgekomen wat ik door had gekregen. En ook mijn gesprekken met de ‘bron’ waren allemaal leugens.

Had ik mezelf dan zo erg voor de gek gehouden?

Met kerst 2000 mocht ik naar huis. Ik was tot zoverre stabiel. Niet wetende dat het een lange weg tot herstel zou worden.

Ik heb me in twee jaar opgewerkt naar een gecreëerde baan bij de politie en draaide zo goed en zo kwaad als het ging weer mee in de maatschappij.  En in 2007 hebben twee vriendinnen een profiel aangemaakt voor me op Hyves. Ik leerde gelijkgestemden kennen. Veel puzzelstukjes vielen op hun plek. En ik ging dieper graven in mijn ‘verwarde’ tijd. Tot mijn verbazing was er al een voorspelling uitgekomen, alleen was ik dat vergeten doordat ik alles verdrongen had.

‘In 1998 reden we met een paar vriendinnen en mijn hond naar het Amsterdamse bos. Onderweg kreeg ik door “in het bos ligt jouw toekomst”. Dus ik nieuwsgierig natuurlijk. Komen we daar aan was er een open dag van de politie. Niet wetende waar ik op moest letten wist ik ook niet dat ik in 2003 aangenomen zou worden bij de politie waar ik 11 jaar voor gewerkt heb.

En de pagina van Facebook kwam me ook bekend voor. Ik herinnerde me ineens weer de tv waarvan ik een computerscherm had gemaakt. Met de chatvensters rechtsonder. Voor mij een bevestiging maar voor anderen misschien niet zo betekenisvol’.

In 2008 werd ik bekend gemaakt met Skype. Bij mij begon een belletje te rinkelen. Had ik immers niet tegen de tv lopen kletsen al die tijd? De eerste keer dat ik thuis op Skype zat schrok mijn vader. Hij zag me weer tegen een apparaat praten en dacht “Oh nee, daar gaan we weer!”.  Ik vroeg of de anderen wat wilden zeggen en hij hoorde ze. Toen was het goed.

Nu, 18 jaar later, weet ik dat er meer is tussen hemel en aarde.

Ik heb al die jaren nodig gehad om te herstellen. Ik moest alles emotioneel en rationeel opnieuw leren. De GGZ kon me geen antwoord geven op wat er precies met me gebeurd is. Alle antwoorden heb ik gevonden bij gelijkgestemden.

Ik hoop dat er nog meer mensen zijn met soortgelijke ervaringen?

Laat u het me weten in een reactie op deze blog?


Manoshiba Little Star

Meer informatie:

  • Deel deze pagina:

Reacties:

  1. Leuk geschreven, voor mij klink je op het einde echt als een politieagente. En hoe je je hallucinaties in het begin omschrijft ! wuuh, good old fashion spooky psychoses ! Ik heb in ’91 ook een prachtige weirde tijd meegemaakt, voel af en toe nog nostalgie als ik terugdenk aan een amerikaanse tv-aflevering die natuurlijk ‘live’ voor mij werd gespeeld 😉 Of het potje kaarten waar mijn kaarten telkens bij mn tegenspeler lagen … pfff wat een tijd !

    Daarna werd het steeds rustiger en kwam er in 99 een enorm trauma op mn pad dat in het zwarte gat werd gedouwd toen mijn vader begin 2002 overleed. Jarenlang met zijn ziel onder mijn arm gelopen tot ik los kon laten. Helaas niet lang daarna een ophoping van trauma op trauma en toevallig 9-11 j.l. een ‘goedkeuring’ van mijn verhaal wat al zo’n 6 jaar ontkent werd.

    Maar ik ben er nog lang niet van af, de maatschappij, de GGZ, de politie, mn sociale cirkel gaan hoop ik de komende tijd beseffen dat ik geen 6 jaar lange psychose had. Wel een harde leerschool om een beetje mentale wijsheid te krijgen en een hoop woede af te leren – mindfulness oefeningen op youtube helpen 100x beter dan de psychiatrie. Drugs houden mij staande (pep) en gelukkig ben ik al zover en sta ik op een wachtlijst voor een klinische opname (eigen keuze). Daarom wilde ik je verhaal gelijk lezen en kreeg een brok in mijn keel en tranen in mijn ogen bij de eerste zinnen.

    Men, wat rot om zo jong al je beste vriendin kwijt te raken en dan ook nog die ‘geintjes’ die engelen uithalen want het is gewoon waar :”ze zijn allemaal in de hemel, hebben goddelijke krachten en halen de grootste onzin uit”

    Een vriendin die ik net kende van 2 jaar opname, ging haar eigen weg en heeft mij ondubbelzinnig laten weten dat ze er nog is. Sinds lang weet ik ik dit al maar geloof het of niet maar ik heb mentale praatjes met zowel levende als dode mensen :-p
    Ik zeg je daarom 1 ding : engelen hebben een hard vol liefde, een tevreden uitstraling en ze stralen rust en vrede uit als ze met mensen communiceren – alles wat erbuiten valt : veel emoties en gekke bekken trekken, dat zijn projecties van mensen.

    En ja, je hoeft hen maar te vragen of ze je een keer opzoeken voor een paar seconden babbel of een troostende blik en ze komen gegarandeerd.
    Ik heb echt niet met veel engelen gepraat, hooguit iets meer dan 10 in mijn hele leven – het helpt wel om een open geest te houden zonder oordeel, verborgen wens en je hart propvol hoop voor datgene waar je voor leeft…

    Het is gewoon wat het is en niets anders dan dat…
    Succes en veel geluk !
    Alain

    1. Hoi Alain,

      Dankjewel voor het lezen. En ja ook ik maak regelmatig contact met gene zijde. Het bied me een hoop troost. Toen ik die psychoses had was ik zoo blij ik was een uitverkorene. Mijn ego werd daardoor erg opgeblazen hahahaha. Nu 18 jaar later heb ik daar goed aan kunnen werken. Maar soms heeel soms mis ik die euforie die ik toen had. Het eindigde alleen wel in een drama. Plat gespoten in een politiecel en 2 keer isoleer gehad. Een ding wist ik zeker toen ik er uit kwam ‘dat nooit meer!’ En het is me tot nu toe gelukt er uit te blijven. Komt de term astrale projectie je bekend voor?

      Nogmaals dank voor je verhaal

      Groet

      Manoshiba

  2. Sinds jouw verjaardag vorig jaar 23 december heb ik je leren kennen. Helaas heb ik niet de tijd meegemaakt waarin je dit allemaal ervoer en beleefde, maar iedere dag hebben wij gesprekken, gesprekken met diepgang, spirituele een lach en een traan. Wij leren van elkaar en hebben een diep respect voor elkaar. Het uitwisselen van gedachten, momenten en ervaringen beleef ik met veel plezier. Deze morgen wakker worden met een lief geschreven bericht van jou: “Goedemorgen lieve vriendin, heb ik je al gezegd dat ik heel blij ben met ons contact? Ik leer ook van jou en ben blij dat ik een deeltje mag zijn in je leven. Thanks for your friendship! ♥ Dito Manoshiba! Net schreef ik je nog, dat ik zo trots op jou ben van waar je helemaal vandaan komt. Ga zo door je helpt anderen hiermee en vooral jouzelf. Jouw hart is groot naar jezelf liefde en naar buiten toe. Wat fijn dat wij vrienden zijn X.

    1. Jij ook welkom Jeanette. Ik ben ook erg blij met ons contact! Samen verder groeien op het spirituele pad! Ben benieuwd wat we nog allemaal meer gaan ontdekken! xx

  3. Terwijl ik je blog lees klinkt op mn spotify gone to soon .. zo mooi .. kippenvel … je verhaal is een beetje ‘verbloemd’ hier en daar maar toch erg mooi geschreven … ik voel je pijn en je verwarring … maar ook je kracht … blijf daarin geloven .. want die kracht heeft je zover gekregen … trots op je zusje ….. dikke knuffel voor jou en Suus ❤️

  4. Hoi Brenda en Manoshiba
    Ik had mijn eerste psychose in september.
    De omschrijving die je geeft .Ik had t zelf kunnen schrijven het binnen komen van de omgeving de nummers voor jou geschreven je beleving het zien en horen van van alles, je staat niet alleen in deze ervaringen. Het lastige is als je het probeert uit te leggen de mensen je voor gek verklaren. Ik heb meerdere spychoses gehad. Rustig aan stapje voor stapje. Probeer wel steeds bij mezelf te blijven.

    Mvgr. Belinda

    1. Hoi Belinda,

      Wat fijn je reactie te lezen. Gelukkig zijn we niet alleen nee. Zelf heb ik die periodes meegemaakt tussen begin 1997 tot eind 2000. Dat ik kwetsbaar blijf is zeker. Maar ik mag van geluk spreken dat het daarna niet zo erg meer is geweest. heb een beginnende gehad in 2013 maar op tijd aan de bel getrokken toen. Dat was na verlies van mijn vader en beste vriendin. Gelukkig dat de ervaring een goede leidraad is. En ja we worden er sterker van.

      1. Hoi manoshiba
        Die van mij begonnen in september 1994 heb er daarna nog wel 7 gehad bewust ook mee gemaakt tot de heftigste in 2007 doorbrak flarden weet ik daarvan ook opname gehad. Moeilijkste was uitleggen waar je doorheen ging in die tijd. Want niemand snapte het. Helaas ben ik mijn grote broer eind juni dit jaar verloren. Dat was t meeste verdrietigste en heffigste ooit. Ben zwaar versuft met medicatie en drank de avonden doorgekomen. Nu zit ik weer n beetje op de rit. Probeer er niet teveel aan te denken. Want dan rollen de tranen over me wangen. We zijn sterk. En verschrikkelijk mooie mensen.

        1. Zeker weten Belinda,

          Wij zijn sterk! En je woorden ontroeren me. Zoveel herkenning. en daardoor ook erkenning voor elkaar. Zo mooi. Mijn moeder is vorig jaar 12 oktober overleden. Ik dacht nu gaat er een komen! Maar nee. Alleen mijn ptss en borderline speelde op. Maar een psychose bleef uit. Mensen kunnen me vaak ook niet volgen wat het alleen maar moeilijker maakt om het uit te leggen. Maar op fb ben ik lid van tal van groepen lichtwerkers en daar kan ik het over alle dingen hebben die ik beleefd heb en voor alles was een antwoord waardoor ik het beter begon te begrijpen wat er gebeurd was. Vooral de astrale projectie waar ik doorheen ging was me pas duidelijk toen ik het hoorde van iemand. En daardoor ben ik mijn energetische lichaam ook meer gaan begrijpen. Zo leer ik mijn gaven te sturen en te gebruiken. Ben er erg dankbaar voor.

          Leuk dat je weer reageerde!

          Groetjes

          Manoshiba

  5. Ik ben nu al 22 jaar bevriend met Manoshiba en wat hier staat over haar en wat met haar gebeurd is, is waar ik heb het met haar meegemaakt en gesteund zover ik dat heb kunnen doen, Manoshiba je bent op de goede weg en hoop dat je er iets aan kan hebben om de goede weg te leiden en andere te helpen die dit ook meegemaakt heb.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *