Fotocredits: Miriam (pseudoniem van Marian van Unen)
Hoofdstuk 26, licht.
Na het verlies van haar zoon vond Miriam (pseudoniem van Marian van Unen) onverwachts steun bij iemand die een bijzondere plek in zijn leven had. Vriendschap door gedeeld verdriet werd de basis voor een nieuwe verbinding.
Lees eerdere hoofdstukken van Miriam hier!
Ze zag haar voor het eerst na de wake in de kleine kapel van de Hofkerk, de avond voor de crematie. Veel kreeg ze er die avond niet van mee. Ze was aanwezig, dat wist ze omdat ze voorin op de eerste bank had gezeten en zich het aansteken van de kaarsen herinnerde. De pastor had iedereen uitgenodigd naar voren te komen en een kaars aan te steken met een wens voor haar zoon. Er waren veel mensen geweest die ze niet kende. Jonge mensen. Ze was voorin op het bankje blijven zitten totdat ze werd aangesproken en wildvreemden haar condoleerden.
Die vriendin was zij
Toen de meesten weg waren en ze verdwaasd en uitgeput bij de arm werd genomen naar de uitgang, kwam er een jonge vrouw naar haar toe. “We hebben elkaar nooit ontmoet maar wel gesproken. Ik was de vriendin van uw zoon die bijna mee zou zijn gegaan naar Kreta. Weet u nog dat hij u opbelde en vroeg of hij een vriendin mee mocht nemen? Die vriendin was ik.”
Ze zag een bos kroezende krullen. Toen ze haar omhelsde rook ze haar parfum. Licht zoetig en warm. Ze huilde van moeheid en verborg haar gezicht in de bos haren. Ze herinnerde de vraag van haar zoon als de dag van gisteren en dat ze beloofd had dat de volgende keer dat ze samen weg zouden gaan, ze zeker van de partij zou zijn en ze had het oprecht gemeend. Maar er kwam geen volgende keer. Hier stond ze tegenover haar en ze begreep dat ze had gewacht tot het moment dat ze haar kon vertellen wie ze was. Een gebaar van licht in het donker. Haar lichtgekleurde huid, dezelfde kleur als haar zoon, met smaak gekleed in het zwart en haar uitwaaierende krullen. Haar handen zorgvuldig verzorgd en lang gelakte nagels. Een peinzende blik. Ze voelde haar wereldwijsheid en oprechtheid. Een zielsverwant. De kiem voor vriendschap werd gelegd.
Dezelfde tactiek om te overleven
Een vriendschap die haar zoon had voorzien. Bij zijn groep vrienden hoorde zij ook, besefte ze. Hun leven speelde zich af in dezelfde buurt, dezelfde coffeeshops, dezelfde tactiek om te overleven. Hun veilige haven. Haar zoon had jaren in de bubbel van de gebruikers zijn heil gevonden. Hij had zijn moeder nooit in vertrouwen genomen. Ze had er nooit van geweten, ze had het misschien niet willen zien. Naïef was ze geweest en onnozel. Zij had haar heil gezocht bij de psychiatrie, blind voor waar hij naar op zoek was en voor wat hij werkelijk nodig had. In slaap gesust in haar eigen bubbel.
“Uw zoon heeft me verteld dat u en ik vast heel goed met elkaar overweg zouden kunnen.”
Een nieuw portret
Ze zou er alles aan doen om zijn wens waar te maken. Voor de rest van haar leven. De jaren die volgden hadden ze alle tijd gehad elkaar nader te leren kennen. Er waren prachtige momenten geweest maar hun band werd ook op de proef gesteld. Haar zoon had het uiteindelijk bij het rechte eind. Ze gaven niet op. De relatie hield stand. En toen ze eindelijk zover was, werd haar portret één van de eersten in de reeks.
“Mag ik een paar foto’s van je maken”, had ze gevraagd toen ze samen in Harlingen gewandeld hadden en ze thuis op de bank zaten. “Ik zou je zo graag willen schilderen.”
Meer lezen van Miriam?
Meer lezen over rouw en verlies?
- Broertje dood – Jelte Krijnsen
- Review Film A Man Called Otto – Iedereen is een beetje Otto…
- Depressie of rouw? Pillen of troosten?
Heb je een vraag?
Onze experts beantwoorden jouw vraag in het online Spreekuur van PsychoseNet. Gratis en anoniem.
Ken je de hoofdstukken van PsychoseNet al?
De professionals van PsychoseNet schreven deze hoofdstukken met betrouwbare, hoopgevende informatie.
Geef een reactie