Main content

Via een datingsite spreek ik af met een jongen van ongeveer mijn leeftijd.
We hebben al een week intensief gemaild en foto’s uitgewisseld. Dan weet je tenminste wie er voor je staat. We spreken af in het café van het COC. Ik ben enigszins nerveus en drink vooraf thuis een biertje. Ik ben ruimschoots op tijd en ga aan de bar zitten. Het is pas 19.00 uur en de bar is nog vrijwel leeg, alleen aan een tafeltje bij het raam zitten twee meisjes.

Een kwartier te laat arriveert hij samen met een vriend van hem. Ze moesten nog tanken en er stond een file op de autosnelweg richting het centrum. Hij biedt hiervoor zijn excuses aan. Het is een nette vriendelijke jongen. In de tussentijd heb ik gezellig gekletst met de de dame achter de bar.
We drinken een biertje met z’n drieën. Mijn date zegt dat hij naar de wc moet, loopt weg, draait zich om en knipoogt naar me. Ik denk dat hij nu meer wil en in mijn onzekerheid volg ik hem richting de wc’s.

In de gang bij de toiletten staat hij met zijn rug tegen de muur en ik loop naar hem toe

Hij begint me hevig te zoenen. Het verrast me, maar ik ben erg opgelucht dat hij mij ziet zitten.
We gaan weer terug naar de bar en praten nog een tijdje. We spreken af dat we morgen elkaar bij mij thuis zien. Helemaal gelukkig loop ik naar huis: eindelijk heb ik iemand gevonden.

De volgende dag staat hij op tijd voor de deur. Ik krijg een kus van hem. We besluiten om een boswandeling te maken en daarna in een cafeetje een hapje eten.
Zo spreken we aantal keren per week af waarin we veel samen doen. We zijn erg gelukkig met elkaar. Alles is rozengeur en maneschijn.

We hebben nu een maand een relatie en ik ben erg blij dat ik iemand gevonden heb

Ik heb hem niets verteld over mijn psychoses. Dit durf ik niet want ik ben dat hij het dan uitmaakt. 
De laatste dagen heb ik slecht geslapen, de onzekerheid en angst zijn weer toegenomen. Ik begrijp het niet, ik heb nu toch een fijn leven?

Ik maak een afspraak met mijn behandelaar om dit met hem te bespreken. Ik slik al een tijd geen antipsychotica meer vanwege de vervelende bijwerkingen. Ik was afgevlakt en dik geworden. Hij schrijft me een nieuw antipsychoticum voor met minder bijwerkingen. Ik krijg een middelmatige dosering. De medicatie slaat goed aan: ben niet duf en niet zo afgevlakt in verhouding met mijn ‘oude medicatie’.
Eindelijk is er een oplossing voor mijn psychotische gevoeligheid! Nu ga ik de medicatie trouw innemen. Van binnen juich ik!

We spreken weer af, nu bij hem thuis. We gaan op zijn kamer op de bank zitten en hij begint me te knuffelen. Ik merk dat ik het minder fijn vind dan de vorige keer. Hij vraag wat er is en ik zeg dat er niks is. Maar ik voel me steeds onzekerder worden.

Ik geniet er niet meer van; ik onderga het.
Ik wil hier weg!

Ik zeg dat ik me ziek voel en dat ik grieperig begin te worden. Ik vraag hem om me naar het station te brengen. Onderweg in de auto naar het station zeg ik weinig. We geven een afscheidskus in de auto en spreken af dat we morgen bellen. In de trein pieker ik hoe het toch kwam dat ik weinig behoefte had aan aanraking. Zou het door de nieuwe medicatie komen? Thuis aangekomen lees ik de bijsluiter nog eens goed en inderdaad, er staat dat libidovermindering regelmatig kan voorkomen.

De dag erna bel ik hem op en zeg dat ik me beter voel en dat ik hem snel weer wil zien. 
Die avond spreken we af en we gaan naar de film. Daarna gaan we naar huis en zitten op de bank. Hij begint hij me te strelen, ik kan er niet meer van genieten. Hij merkt dit en vraag waarom ik zo gespannen ben? Het floept er ineens uit;
ik vertel hem dat ik medicatie moet slikken.

Nu vertel ik hem het hele verhaal over mijn verleden met psychoses en depressies

Dit lucht enigszins op maar het maakt me ook erg onzeker of de relatie wel zal standhouden.
’Goed dat je het me hebt verteld, nu begrijp ik je beter,’ zegt hij. Hij staat op en gaat naar huis en zegt dat hij me morgen zal bellen.

De volgende dag wacht ik op zijn telefoontje. Hij moet mij bellen; dan hoor ik of hij verder met me wil en weer wil afspreken.
Hij belt maar niet, en ’s avond bel ik hem. Hij neemt op en ik vraag het met hem gaat.
‘Prima – met mij,’ zeg hij, ‘maar met jou iets minder.’

Ik schrik me dood, heb het gevoel alsof ik betrapt ben. 
Hij zegt me dat hij liever geen relatie wil hebben met een psychiatrische patiënt.


Chris Zuidenberg (pseudoniem) is ervaringsdeskundige. Hij heeft in het verleden enkele zware pscyhoses en enkele minder zware psychoses doorgemaakt, met aanverwante depressies. Hij werkt voor de Universiteit Maastricht.

Meer blogs van Chris Zuiderberg:

Paddo’s, paranoia en psychosegevoeligheid

Herstelverhaal Chris Zuidenberg

photo credit: pexels
  • Deel deze pagina:

Reacties:

  1. Hallo.

    Jongeman begin dertig. Ook aantal psychoses gehad. Bekent met een lichte vorm van autisme en depressies. En de verslavingsgevoeligheid er ook maar bij te nemen. Aantal dates en relaties gehad. Gelukkig nog geen vader geworden gezien de relaties in verleden. (Kind is de dupe) en nog steeds struikel ik over mijn eerlijkheid betreffende het daten en het socialiseren. Dat deze samenleving erg gemaakt is blijkt wel. Het zijn grotendeels kuddedieren die elkaars de woorden in de mond schuiven. Maar dat het met een stoornis in het psychische spectrum vallen en opstaan is ja dat is zeker zo. Verschillende datingsites in mn leven lidmaatschap gehad. En twijfelde altijd aan mezelf. Denk wat is het toch. Is het de reden dat ik in wajong zit en geen flappen heb?… of is het omdat er geen auto is?… er werd me door meerdere mensen verteld dat dat niet het recept is voor de liefde…. Nou wat dan wel zeg het maar… het moet je overkomen was antwoordt van meeste. Ja overkomen hoe?. Nou ben ik van dat hele dating gedoe afgestapt want ik betaal niet voor geluk en geluk kun je niet kopen. Ben nu op mezelf aan focussen en dat gaat ook heel lastig en kost kracht. Hoop zogenaamde (vrienden )die fout met me voor hadden weg gemoffeld uit mijn leven. Tijd voor mezelf. Daten is lastig en je kunt je eerlijk en open en goed voorstellen. Maar dat is niet altijd goed merk ik. Of het is juist goed in de zin van dat je gelijk weet wat je aan iemand hebt. Maar merk wel dat het lastig is om een juiste partner te vinden. En de bijwerkingen van zowel antipsychoticum als anti depresiva speelt op libido en op meerdere lichamelijke klachten. Gewicht. Spieren. Conditie. En dat je seksuele gezondheid eraan lijd is allemaal waar. Maar dit is ook een hel en het helpt je extra aan onzekerheid. Persoonlijk vind ik die medicatie in de psychiatrie de grootste farmaceutische rommel dat er is en dat ze het mogen houden bij de fabrikant of zelf laten opvreten.
    Ik weet geen tips behalve dat je in jezelf moet geloven. En voor de rest kan ik mij vinden in alle reacties hierop. Mooi stukje geschreven/gedeeld. Nu nog geen partner trouwens . Zit ook in een verhuizing dus nu ff op lager pitje. Maar sta er wel voor open.
    Of er moet nog een ideale datingsite komen. Maar tot heden zelf niets gevonden. En het uitgaan is niks met dronken lui in de kroeg. Nuchter is beste.
    iemand sugestie voor echte datingsite??
    Groetjes

  2. Mooi verhaal en gedeeltelijk herkenbaar! Tegenwoordig vertel ik meestal openlijk over mijn verslavingsachtergrond etc. Heeft me tijdens mijn herstel erg geholpen om niet in zelfstigma te vervallen. Ik wordt liever geaccepteerd voor wie ik ben, dan dat ik me anders voor moet doen om bang te zijn dat de ander hier niet mee om kan gaan. Dit geld trouwens voor iedereen die ik maar tegen kom. Als ik hiermee het risico loop om “minder” kansen te hebben in deze samenleving dan is dat maar zo. Nog altijd beter dan mezelf verloochenen. Dat in ieder geval nooit meer!

    Oh, en ik date trouwens niet. Ik ben te verlegen bij leuke meisjes 🙂

  3. wel, begrijpbaar en herkenbaar…zelf wist mijn nieuwe vriend er al van voordat we samen kwamen, we kenden elkaar al zo’n 5 jaar maar hij kan er goed mee omgaan en heb aldus al 5 jaar een lat-relatie en dat bevalt me prima! echt samenwonen durf ik niet aan, maar dat vind ik geen probleem. Op het begin moest ie eraan wennen maar intussen kan hij er goed mee omgaan. Dit vind ik heerlijk want mijn psych raadde me aan om maar alleen te blijven…lomp..want deze relatie had ik echt niet willen missen.

  4. Mooi geschreven Chris. En waardevol dat je het deelt. Het roept bij mij de herinnering op van lang geleden toen een psychose mij in de ogen van mijn toenmalige vriendje ongeschikt maakte als partner om mee verder te gaan. Toen ik herstelde had hij al afstand genomen en was verder gegaan met zijn leven. Ik rouwde over onze verloren liefde waar hij allang overheen was, en schaamde me over alles wat er tijdens de psychose was gebeurd. Dat zijn pijnlijke ervaringen. Maar hoe vreemd het misschien ook klinkt, ik kijk er nu met een glimlach op terug. Ook al deze ervaringen hebben me gemaakt tot wie ik nu ben. De schaamte, het gevoel minder waard te zijn als anderen zijn voorbij. Ik heb gemerkt dat in mijn kwetsbaarheid veel kracht zit en dat kwetsbaarheid kunnen delen in relaties(breed opgevat) veel moois kan brengen. Dat wens ik jou ook toe maar ik heb zo’n vermoeden dat jij dat ook weet…. wat natuurlijk soms een teleurstelling niet kan voorkomen. We vallen, staan weer op, en gaan verder.
    Alle goeds, Clara

  5. Lieve Chris,

    Soms weet je niet de juiste woorden te gebruiken in een reactie, dus zeg het vanuit mijn hart.
    Allereerst heb je mij ‘meegenomen’ in jouw verhaal. Je openhartigheid ontroert mij.
    Tijdens het lezen kwamen allerlei gevoelens in mij op. Alsof ik eventjes in jou huid was gekropen.
    Na het lezen van de laatste regels, voelde ik verdriet en boosheid.
    Terwijl ik deze reactie schrijf, bemerk ik dat deze ‘emoties’ bij mij horen.
    Jij schrijft en ik voel met je mee. Twaalf jaar geleden kreeg ik mijn eerste grote psychose. Ik was de burn out allang voorbij. Alles wat mis kon gaan, ging ook mis. Jarenlange misdiagnoses en de dáárbij behorende medicaties hebben mijn leven tot een ware hel gemaakt.
    Zelf(stigmatisering) vierde hoogtij. Óók door mijn naaste omgeving.
    Uiteindelijk bleef daardoor maar een ‘schim’ van mij over. Neergesabeld door onbegrip, en veroordeling. Ik begreep het destijds zelf niet eens. Schaamte kreeg de overhand, waarin ik ook mijzelf verloor. Een ‘eenzaam’ gevoel. Als alleenstaande moeder had ik niemand om op terug te vallen, en erover praten bleek nog moeilijker.
    Zo heb ik jarenlang doorgesukkeld. Ineens had ik er genoeg van. Mijn vechtlust kreeg de overhand, en zo trok ik ten strijde. Helaas was ik de enige in die strijd. Dat maakte het moeizamer. Had het verschil gemaakt als ik mede strijders had gehad?. Geen idee. Het heeft ook weinig zin om daarover te speculeren. Gebeurt is gebeurt!. Het heeft mij in ieder geval gebracht waar ik nu ben. De strijd gaat nog steeds door. De gevechten zijn minder hevig.

    Hoe je het ook wendt of keert. Dit blijft aan mij plakken. Hoe je omgeving ermee omgaat, kan bepalend zijn voor je ‘herstel’. Dat is voor iedereen verschillend. Hoe wordt er nu tegen je aangekeken. Mensen hebben vaak angst voor iets wat ze niet begrijpen. Oordelen uit ontwetendheid. Bang dat het afgeeft, and name it!.
    Wat is dan erger?. Je gevecht tijdens je psychoses enz, of je gevecht tegen de onverschilligheid daarná?
    Dat laatste is behoorlijk bepalend voor de rest van je leven. Hoe gaan mensen reageren op je openheid. Kies je ervoor om erover te zwijgen vanuit je eigen angst. Dit heb ik jarenlang volgehouden, en dat deed meer kwaad dan goed. Uiteindelijk verloochen je hiermee jezelf.
    ‘Wat een boer niet kent, dat vreet hij niet’ mentaliteit, van sommige mensen.
    Jij hebt jouw moed en kracht getoond door je eerlijkheid, waarin je jezelf kwetsbaar hebt opgesteld naar die jongen. Helaas heeft hij jouw gekwetst. Zegt dat iets over jou, of over hem?.
    Zo iemand wil je toch niet in je leven hebben. Laat dit jou niet ontmoedigen.
    Volgens mij worden we constant op de proef gesteld. Likken we onze wonden, en staan we daarna weer op.
    Weer een ervaring rijker, en een illusie armer. Jij bepaald je ‘zelfbeeld’. Laat dit beeld nooit vertroebelen door het ‘beeld van anderen’. Het klinkt allemaal zo kinderlijk eenvoudig, maar we weten zelf wel dat het niet zo is. Het vergt heel veel. En dáárin ligt onze ‘kracht’.
    Om met de woorden van Albert Einstein te spreken…..”Condemnation without inverstigation is the height of ignorance”.

    Groetjes,
    Christine van de Logt

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *