Main content

Ik werk al meer dan 20 jaar als SPV in de ggz. Als leerling B op afdelingen – vooral gesloten afdelingen want dat vond ik stoer. Ik ben niet zo bang aangelegd dus zet mij maar tussen die IBS-en en RM-en. Gelukkig zat ik niet tussen de ouderen of nog erger de LZ. Nee, gesloten dat was het voor mij. 

Darten, dat kon ik ook goed dus dat deed ik graag tijdens mijn diensten. Wel op kantoor, met de deur dicht. Die patiënten redden zich wel. En roken, dat deed ik ook graag. Gelukkig mocht dat ook op kantoor, met de deur dicht.

Af en toe was ik echt wel op de afdeling hoor. Ik wilde als leerling wel laten zien dat ik ook met patiënten om kon gaan of zo iets. ‘Wij van de verpleging’ konden ‘zij van de afdeling’ heus wel verplegen of zo.

Man, die separaties waren gaaf

Zo’n IBS ging dan uit zijn dak en dan konden wij separeren. Nee, ik was niet zo bang aangelegd. Best raar om dit zo te schrijven en nog raarder dat het over mijzelf gaat. Ik wás ook zo.
Gelukkig kwam ik op tijd tot het besef dat dit wel heel vreemd was en vond ik dat het anders moest. Eerst dacht ik dat wanneer ik nou manager zou worden, ik dit wel zou kunnen veranderen. Maar tijdens mijn opleiding aan de hogeschool wist ik zeker dat ik géėn manager wilde worden. (Toch wat geleerd daar). Toen ben ik ambulant gaan werken en ik ontwikkelde een mindere wij-zij visie. Gaaf, beter en werkbaarder. Ja ik vond zelfs trots in mijn werk omdat ik merkte dat ik er bij de patiënt toe deed.

Opeens ergens in mijn leven draaide alles om: ik werd zelf een zij en kreeg te maken met wij

Ik draaide door, dronk alleen nog maar wijn en was volledig stuurloos geworden. Sociaal, psychisch en lichamelijk volledig aan de grond en opname volgde. Ik moest naar therapie, rechtop zitten, op mijn beurt wachten en in de rij staan voor mijn pillen. Ja ik was gek en ja ik was volledig doorgedraaid, maar kom op zeg, ik was ook echt gewoon een mens.

Nu weer een paar jaar later ben ik weer een wij. Wel met een klein verschil, dat de zij-en niet meer bestaan. Wij is ons geworden en eigenlijk vind ik dat elke hulpverlener die zich wij voelt, zich verplicht een tijdje zij moet voelen om te weten dat alleen ons er toe doet.


Jurriaan Derks – sociaal psychiatrisch verpleegkundige

photo credits schrijven en schrappen
  • Deel deze pagina:

Reacties:

  1. Hoi Juriaan, je schrijft dat artsen (psychiaters?) bepalend zijn voor een behandeling, voor een goede afloop. Als je dat je dat echt zo vindt dan moet ik je toch even wat actualiteiten vertellen. Er is een tekort van 650 psychiaters in NL waardoor (mede, maar zeker nog meer vanwege bezuinigingen die vooral de vloermedewerkers/ darters treffen) teams worden “overgeleverd” aan zelfsturing/ zelforganisatie. Er worden minder risicos (eens wat anders innovatiefs proberen) genomen, er heerst hoge werkdruk, angst, er is veel meer papierwerk bijgekomen. Ik tref wel eens op de GGZ’s gedesillusioneerde teams aan met het kantoor dicht in weer een overleg na weer een incident. Nee, darten of een spelletje met de deur dicht, nooit gezien in 25jaar tijd. Let wel, bij ons zit de client aan tafel bij het behandelplan, bij de tweede sollicitatie-ronde, bij de maaltijden enz.Ik vind dat je niet stilstaat bij ernst van de huidige actualiteiten en vloermedewerkers op deze manier afserveerd als nietsnutten.

  2. Hoi Jurriaan,
    Mooi stuk en fijn dat je zo eerlijk bent over hoe je er eerder anders in stond dan nu. Waar ik benieuwd naar ben is wat je nu doet? Je schrijft oa “Toen ben ik ambulant gaan werken en ik ontwikkelde een mindere wij-zij visie”. Hoe kwam dat? Door het meer persoonlijke karakter van het contact als ambulant werker? Hartelijke groet

    1. Tijdens mijn opname zo veel mee gemaakt wat niet zou mogen ervaaren .cepereer gevaar voor andere en mezelf na dat hij mij tegen de grond sloeg en bleef door slaan op mn hooft .en bij voor dat t gebeurde waren we aan t eten een gestorde patiënt kijkt mij aan en zegt hard op. iedereen heeft t behoort weet ik zeker zitten 2 begelijders bij en hij spreekt mij toe die patiënt ikmaak je dood . Dus ik zeg wat zeg je .hij maak je zo dood . Dus ik spreek de begeleiding aan of die t ook gehoort heeft .en deze zegt er is al n stilte van af we 15 min zitten te eten ga maar daar zitten heb jij geen last meer . Dus ik bespreek t met de begeleiding dat hij mij bedreigd met de dood .en we hebben niks gehoord zal wel in jou belevenis zo zijn das een deel van jou psychose zegt ie .kort daar voor werdt ik inelkaargeslagen op de dd en ja daar na deedt ik wat terug bij de groep verpleging duwde de was kar naar de gene die mij slaanende wijz toetakelde en die wer tot stilstand gebracht niks veders in de hand er gebeeurd3 veel meer word vervolgd

  3. Ben lang een zij geweest. Ben blij dat jij tot inzicht bent gekomen en dat je nu een wij bent. Mijn ervaring is dat het wij- zij gebeuren afschuwelijk is voor degenen die als zij worden weggezet en worden behandeld. Eerlijk gezegd was het voor mij super traumatiserend en vernederend en ben ik zieker uit de opnames gekomen dan ik er in ging. Elke wij zou ooit een zij moeten zijn zodat de misstanden binnen deze instellingen , want dat heb ik zo ervaren, nooit meer zullen plaatsvinden. Het was in mijn geval zo erg dat ik letterlijk op de vlucht ben gegaan voor de hulpverlening en uiteindelijk zwaar getraumatiseerd bij de maatschappelijke opvang terecht ben gekomen. Voor deze opnames was ik getrouwd, had drie jonge kinderen, was ik Logopedist en sportdocent en had een eigen huis. Ben op een dergelijke afdeling terecht gekomen vanwege een Burnout en kwam er een aantal jaren later zwaar berooid en nog zieker weer uit. Het is triest dat dit soort praktijken in het kader van hulpverlening plaatsvinden. Voor je bestwil notabene. Je hebt geen enkele bescherming en totaal geen rechten. Je kunt nergens je recht halen. Superonrechtvaardig en dieptriest. Vandaar dat ik het nu als mijn missie zie om dit soort misstanden aan het licht te brengen en de mensen die dit op hun geweten hebben tot de orde te roepen. Mijns inziens moeten de mensen die dit is overkomen erkenning en genoegdoening krijgen. Vandaar dat ik een Website heb waar mensen hun verhaal kunnen doen en met hun klachten terecht kunnen. Ik vind het dapper dat je met je verhaal komt en ben blij dat je nu een wij bent. Helaas zijn er erg veel mensen die beschadigd uit de strijd zijn gekomen en voor deze mensen maak ik me sterk. In mijn volgende mail zal ik laten weten hoe je mijn Website kunt vinden. Lilian.

    1. Hoi Lilian,
      Goede instellingen en goede hulpverleners daargelaten, vind ik vaak opnames of afdelingen ziekmakend. Ik denk ook dat het hele concept van opname wat achterhaald is. Wanneer iemand een goede behandeling thuis krijgt van een toegewijde hulpverlener met kennis van zaken dan ben je er volgens mij al bijna. Wanneer er een band is en wederzijds begrip, dus geen afstand en zeker geen wij / zij, helpt dit super. Gelukkig zie je dit ook steeds meer binnen de GGZ. Wel heel mooi dat jij helpt dit soort dingen aan het licht te brengen.
      Wat jammer is , is dat er een beroepscode voor verpleegkundige bestaat, maar er zijn er maar weinig die deze ook kennen, laat staan er naar werken. Artsen zijn vaak bepalend voor het verloop van de behandeling en dus de uitkomst. Jóuw uitkomst. Eigenlijk heel raar dat jij deze ervaring hebt als je het bekijkt vanuit beroepsethiek en beroepscodes. Want dan zou dat niet eens kunnen. Monhy Python liet vroeger al zien wat er mis gaat. https://m.youtube.com/watch?v=arCITMfxvEc

      Grtz Jurriaan

  4. Mooi verhaal en ik wil graag toevoegen dat de separeer cel moet worden afgeschaft, dat is echt kansloos en beschadigend voor de patient. Veel succes met het verder ontwikkelen van het ‘ons’ gevoel!

    Ik doe met je mee.. 🙂

  5. Ik heb je verhaal natuurlijk al eerder mogen lezen. En terwijl ik het nu weer lees krijg ik weer kippenvel. Laten we het vooral samen doen, met gebruikmaking van de kwetsbaarheden die we allemaal kennen. Doe mij maar een hulpverlener met eigen ervaring die deze inzet waar het de ondersteuning in het herstelproces ten goede komt. Ik ben super blij met jouw bijdrage!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *