Main content

Op 11 december 2021 werd ik opnieuw opgenomen in de Rembrandthof. In dit vijfde blog van mijn blogreeks voelde het op een gegeven moment alsof het universum zich tegen mij keerde. En als je dit leest en denkt dat dat bij jou zo is, dat is niet zo. Weet dat God van je houdt. Daarom heb ik ook de titel aan deze blogreeks gegeven dat God zegt: “Ik heb je lief’’.

Respecteer het leven

In een interview met Amalia in verband met haar achttiende verjaardag ( 7 december 2021) las ik dat ze in dienst is van Nederland en haar leven wil geven aan Nederland. Ik vatte dat destijds erg letterlijk op. En ik dacht dat ik wellicht egoïstisch was omdat ik voor mijn zoon wil zorgen, na zoveel jaren van psychisch ziek zijn. Dit in plaats van de mensen in Jemen te gaan helpen. Nu pas bedenk ik me dat Amalia ook bedoeld kan hebben dat ze haar leven wil wijden aan Nederland.

De stroomstoring voelde als een teken dat ik alles verkeerd deed

Op donderdag 8 december was er een stroomstoring in Bussum, waar ik woon. Ik vatte dat op als een teken dat de gemeente niet meer met mij wilde samenwerken, en mij niet meer wilde helpen.  Letterlijk zat ik in de kou. Ik had het idee dat de stroomstoring een signaal was voor mij. Terwijl het ook andere buren trof. Dit wordt in de psychiatrie ‘’betekenisverlening’’ genoemd. Alsof er signalen  zijn speciaal voor jou.

Dezelfde dag ontving ik een e-mail van mijn ICT bedrijf. De afzender had dezelfde voornaam als mijn psycholoog met wie ik de dag erna een afspraak zou hebben. Het was me duidelijk: de AIVD wilde dat ik met de psycholoog zou gaan praten!

Slapeloze nacht

Die nacht kon ik de slaap niet vatten. Ik moest op zijn minst stoppen met mijn werk als ervaringsdeskundige bij het UMC Utrecht en mijn werk bij Peace SOS opzeggen. De psycholoog werkte vast ook bij de AIVD en hij zou me dat gaan vertellen. Ik mag geen contact meer hebben met Jim van Os, want hij legitimeert mijn contact met Christus. Daarom mag ik ook geen contact meer hebben met pastoor Dresmé. En als dit de maatregelen waren die de psycholoog zou nemen, dan had ik nog geluk, het was de vraag wat eruit zou komen.

Ik was het niet waard om mijn vader wijn cadeau te doen

Op de ochtend van 9 december belde mijn zusje om te zeggen dat ze een afspraak met de huisarts had geregeld voor me, voordat ik naar de psycholoog ging. Ik deed mijn blauwe mondkapje op, om de AIVD niet aan het schrikken te maken met mijn “Peace be with you’’ mondkapje. Op weg naar de huisarts zag ik de normaal altijd erg vriendelijke buurvrouw die vaak mijn foto’s van God’s Licht liket op Facebook, maar zij reed van me weg met een korte groet. Dat kwam vast omdat ik teveel foto’s van God’s licht en mijzelf postte op Facebook!

De vos op de poster in de wachtkamer deed me denken aan de vos in de tekenfilm Dora. Hij keek me boos aan. Iedereen leek boos op me in de wachtkamer. De dokter was gelukkig aardig voor me. Hij had contact opgenomen met de Rembrandthof en adviseerde mijn antipsychoticum te verhogen. Ik voelde dat er niks anders op zat. Ik vertelde hem dat ik dacht dat de psycholoog uit zijn praktijk voor de AIVD werkt en dat ik daarom op tijd bij hem moest zijn.

Toen ik bij de psycholoog kwam was ik enorm bang voor hem. Hij luisterde echter aandachtig naar mijn verhaal. Ik vertelde hem dat ik geen wijn kon geven als Sinterklaas cadeau aan mijn vader. Wijn is immers het bloed van Christus. Christus had zijn leven gegeven en ik was niet zo dapper om mijn leven te geven. Wat wil je dan doen met de wijn?, vroeg hij me. Ruilen, ik denk dat ik hem moet ruilen, antwoordde ik.

En zo geschiedde. Ik ging terug naar de winkel om de wijn te ruilen. Op het moment dat ik het wisselgeld terug kreeg zei de AIVD tegen me: geef het wisselgeld aan de dame met de daklozenkrant. Ze lachte naar me. Ik wist dat het van enorm belang was dat ik haar het geld zou geven, maar ik had echter geen zin om de AIVD te gehoorzamen en liep naar mijn huis.

Toen ik thuis was stopte er een klein vrachtwagentje voor mijn huis en werden er producten uitgeladen van de supermarkt. Ik had uitzicht op de kratten en die waren rood en zwart. Rood en Zwart! De hoogste staat van paraatheid bij de AIVD! Rood staat voor veiligheid en zwart voor ….

Mijn vader kwam. Ik was bang dat ik me ongemakkelijk zou voelen omdat hij een koninklijke onderscheiding heeft gekregen en er zo een verbinding is met het koningshuis. Is hij dan nog wel echt mijn vader?, dacht ik. Dat bleek mee te vallen.

Die avond verhoogde ik mijn antipsychoticum en slikte ik weer een standaarddosering orap van 2 mg

Met mijn mondkapje met het opschrift peace be with you naar de dokter

De volgende dag was ik tegendraads en deed ik mijn peace be with you mondkapje op naar de dokter. Het leek alsof de assistente verbaasd opkeek. In de wachtkamer zat een jongen met zijn moeder, de jongen keek naar me. Keek hij naar mijn mondkapje?

Ik keek naar de posters in de wachtkamer van natuurlandschappen en de zon. Eigenlijk zijn dit ook afbeeldingen van Gods Licht ging er door me heen. Ik vertelde het tegen de dokter. Die wees me op een foto van een paddenstoel naast zijn deur. Er scheen licht onderaan de paddenstoel. Zo is het als ik euthanasie krijg dacht ik. Dan zie je een klein lichtje aan de voet van de paddenstoel.

Iemand had me pas daarvoor verteld over een jonge vrouw met een psychische kwetsbaarheid die ik ook ontmoet had, en zij had euthanasie gekregen. Ik voelde me erg bang als ik eraan dacht. Tegelijkertijd was er rond die tijd toevallig iemand die me mailde en ongeveer dezelfde naam had als zij en die met me wilde afspreken.

Stroomstoring bij de apotheek

Maar goed, nadat ik bij de dokter was geweest besloot ik naar de apotheek te gaan. Sorry mensen we hebben stroomstoring, zei de dame achter de balie. Zie je nu wel, dat komt door mij dacht ik. De apothekersassistente wilde me ook een enorme voorraad orap meegeven. Dat is vast omdat ik voor de stroomstoring heb gezorgd en ik heel lang ziek blijf ging er door me heen.

Op een gegeven moment zag ik  iemand die ik ken voor me in de rij bij de apotheek staan. Ik weet dat zijn kinderen uit huis zijn geplaatst. Ik was bang dat dat mij ook te wachten zou staan. Gelukkig weet ik nu dat dat niet zo was.

Herken je dit?

Wat ik me afvraag is of er andere psychosegevoelige mensen zijn die dit herkennen? Dat je het gevoel hebt dat het universum zich tegen je keert? En hoe kom je hier weer uit? Ik had er medicijnen voor nodig, gesprekken en een opname. Kan je hier ook uitkomen door middel van open-dialogue denk je? En hoe zou dat dan in zijn werk gaan? Wat ik wel zeker weet, is dat God van mij en jou houdt. God is Liefde.


May-May Meijer is oprichter van vredesorganisatie Peace SOS. Ze schreef onder andere de boeken ‘Hier ben ik‘ en ‘Missie Wereldvrede.’ May-May heeft ook een website

De blogs van May-May vind je onder deze link.

Meer lezen over psychosegevoeligheid?

tekening Robbert van der Pas
  • Deel deze pagina:

Reacties:

  1. Hoi May-May,

    Wat kun je het goed verwoorden, en zo open en eerlijk zijn. Ook hoe het jou laat voelen…. het is gewoon erg naar en angstig. Ook ik herken mezelf in jouw verhaal. Ik heb geen AIVD oid maar vaak gehad met insecten, of het gevoel dat mensen naar mij kijken (iedereen op een rare, nare manier), dit heb ik overigens geregeld. Soms, zo ineens, kunnen vervelend gedachten in mijn hoofd komen. Ik heb het geluk dat de verschijnselen mij niet ‘overnemen’ maar dat ze slechts even aanwezig zijn en weer weggaan. Spiritualiteit is naar mijn idee 1 oorzaak, een 2e kan zijn dat een stukje deelpersoonlijkheid zich inlaat met de waanzin en die is op dat moment sterker en overheerst. Onze dochter heeft ook periodes met stress gehad, ze kreeg ook nare gedachtes en gevoelens, ik vergeleek het voor haar in cartoon vorm: het engeltje en duveltje
    bij Tom en Jerry. Om het voor haar makkelijker te plaatsen én om haar te leren met het engeltje in gesprek te blijven.

    Mijn laatste ervaring was toen ik vorig jaar te snel afbouwde met de paroxetine. Ik had daags daarvoor een duizendpoot op de trap gevonden. Ik was erg ziek van het afbouwen en wilde naar boven. Plots was de complete trap bedekt met duizendpoten, krioelende… ik hoorde ze ook. Voor mij was dat hét signaal direct contact op te nemen met Jim.

    Ik vind overigens psychosegevoeligheid een mooie benaming. Bij mij is destijds borderline vastgesteld. Ik kreeg pas alle symptomen toen ik wist wat het inhield..

    Ik hoop voor jou dat het de laatste keer is geweest en dat je in gesprek kunt blijven met het goddelijke stukje in jouzelf!!!!

    Liefs 🤗

    1. Hey Vlinder,
      Bedankt voor je lieve bericht! Ja, dat is herkenbaar, dat mensen vreemd naar je kijken. Alsof je in een soort film zit, waarin je ineens een hoofdrol hebt. Brrrr wat een eng verhaal met al die duizendpoten….Gelukkig maar dat de verschijnselen het bij jou niet overnemen. Nu je het zegt, bij mij sijpelde er dit keer af en toe ook gezonde gedachten door mijn psychose heen. Alhoewel ik ook wel minutenlang in doodsangst op de bank heb gezeten, dat beschrijf ik in mijn volgende blog. En wat mooi dat je het zo goed duidelijk kan maken aan je dochter, om te blijven praten met het engeltje in je hoofd! De term ”psychosegevoeligheid” heb ik denk ik van de patiëntenvereniging Anoiksis. Van o.a. Bill George. En van Jim.
      Ik wens jou ook veel liefs en alle goeds!!
      May-May

      1. Hoi May-May,

        Goed te lezen dat je de gezonde gedachten herkent! Dat is, mijns inziens vaak een eerste stap. Nu kan je ze herkennen en een evt volgende episode als houvast gebruiken om de nare kleiner te maken. Wegdrukken kan nl niet. Dan worden ze juist heftiger. Tis de kunst om ze te zien, te erkennen en los te laten. Dit kan je ook tegen jezelf zeggen: “Oke, ik ervaar weer nare gedachten. Ik wéét dat ze niet echt zijn, ik zie ze ik hoor ze, maar ze brengen mij niets. Dus ik laat ze weer los”, waarna je in- en uitadement.

        Ik hoop overigens dat je ze niet weer krijgt, laat ik dat voorop stellen 😘

        Liefs!

  2. Je schrijft het heel duidelijk en herkenbaar. Die hyperbetekenissen, hoe kom je er van af? Ik weet het ook niet. Voor mij hebben antipsychotica ook geholpen en kon ik veel beter functioneren.

    Je hoort tegenwoordig zoveel negativiteit over de antipsychotica en steeds meer over spirituele ontwapening door psychose. Maar ik vond psychose waardeloos, beangstigend en zinloos. Mijn leven is fijner voor iedereen als ik niet psychotisch ben en vooral voor mezelf.

    Ook mét antipsychotica is je leven waardevol. Jouw leven is waardevol. Je mag er zijn en ik denk dat God idd van jou houdt!

    1. Bedankt voor je lieve bericht Lotje! Fijn (ergens ook weer niet natuurlijk, want vervelend dat je het ook hebt meegemaakt) dat het herkenbaar is. Ik hoop zo ook mensen die zelf geen psychose hebben gehad, duidelijk te maken hoe het kan zijn als je een psychose meemaakt. Tsja, en ik zou het liefst zonder antipsychotica door het leven willen. Ik heb erg lang geleden onder de bijwerkingen ervan en verlang ernaar om gezond te zijn. Maar ja, voorlopig heb ik ze helaas nog wel even nodig ben ik bang. Ik vond het ook fijn om in jouw blog een zelfde verhaal te lezen. Dat het ook OK is om wel antipsychotica te gebruiken. Ik schreef in “Hier ben ik” ook over mijn ontmoeting met Christus (de spirituele kant van psychose), maar ook was ik tijdens mijn psychose heel erg angstig. Goed dat je aangeeft dat er aandacht moet zijn voor het lijden tijdens een psychose, dat herken ik zeer zeker. Ook tijdens mijn laatste psychose heb ik erg geleden.
      Alle liefs!
      May-May

  3. Mooi Geschreven MayMay!

    Ik herken heel veel van de ervaringen die je omschreven hebt. Niet letterlijk maar wel de manier waarop gedachten binnen komen en de manier waarop sommige overtuigingen levensecht en 100% waar lijken. Ik heb zelf 3 episodes gehad en elke keer met antipsychotica uit deze episodes gekomen, of ik dat ook zonder medicatie kan weet ik niet. Ik heb zelf een serie gehad van 10 open dialogue gesprekken en ik heb hier enorm veel aan gehad, maar of dit type gesprek ook een manier kan zijn om uit een ontregegeling te komen weet ik niet. Eerlijk gezegd vind ik het voor mij persoonlijk niet veel uitmaken, voor mij werkt het (vooralsnog) om antipyschotica als interventie medicijn te gebruiken.

    1. Super bedankt Michel! Mooi dat je veel herkent in hoe ik mijn laatste psychose beschreven heb, ook weer niet natuurlijk want een psychose meemaken is over het algemeen lijden… Ik hoop dat het zo ook duidelijk wordt voor anderen die zelf geen psychose hebben meegemaakt hoe het is om een psychose mee te maken. En wat mooi dat je veel aan de open dialogue gesprekken hebt gehad. En ja, ik heb zelf tot nu toe ook elke keer antipsychotica nodig gehad om uit mijn psychosen te komen. Het lijkt erop dat dit inderdaad nodig is….Ergens had ik altijd de hoop om zonder antipsychotica door het leven te kunnen… Maar goed, fijn dat jij er nuchter tegenover staat en om te horen dat ik niet de enige ben.
      Alle goeds,
      May-May

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.