Main content

In de achtste blog van deze reeks poseert May-May voor een foto bij de Sint Vituskerk en voelt zich erg aangetrokken tot de kerk. Ook krijgt zij haar zoon met zijn vader op bezoek. Een gezellig moment. Op het station heeft ze in het weekend een rare ontmoeting. De arts vraagt zich af of het echt allemaal zo gegaan is. “Heb jij wel eens zo’n bijzondere ontmoeting dat je je daarna afvraagt of het echt was? ”

Iemand uit onze groep is jarig. Ze heeft een panterbloesje aan en zwarte kleding, maar door haar kwetsbaarheid en manier van doen schrikt het me dit keer niet af. Ze wil taart halen tegenover de Sint Vituskerk. Er gaat begeleiding mee. De jarige heeft een rollator, ik help haar af en toe een beetje. Voor mij is het de eerste keer dat ik weer naar buiten mag. Wat fijn, dan ben ik in ieder geval bij de Sint Vitus in de buurt denk ik. Even later zie ik de hoge kerktoren boven de huizen uitstijgen. Ik poseer bij het huis van Christus voor een foto. De begeleidster is zo vriendelijk om een foto te maken, ze gaat zelfs helemaal door haar knieën om de toren van de kerk er goed op te krijgen.

’S Middags komt een vriendin van me langs. We maken een wandeling bij het park de Oude Haven in Hilversum. Ik geniet van haar gezelschap en om buiten te zijn in de natuur.

Blog God; ik heb je lief 8

 

De Sint Vituskerk gehuld in de mist en omgeven door de gouden zonnestralen

Een paar dagen later op 16 dec, maak ik een foto van de Sint Vituskerk in de mist. Ik voel me erg aangetrokken tot de kerk – het huis van Christus – en probeer er vaak te zijn.

Als ik ’s middags langs de Sint Vituskerk loop, is zij verlicht door gouden zonnestralen. Is God zo niet te persoonlijk en te dicht bij mij? Moet hij niet ten goede komen van de hele gemeenschap? Ik maak een foto van de door de zon verlichte kerk en post deze op Twitter. Als ik op Twitter de locatie wil taggen staat er “Pijnacker-Nootdorp’’ en ‘’Firezone’’. Het is duidelijk, de AIVD vindt dat ik me in een ‘’firezone’’ begeef voor de kerk. Ik mag er van de AIVD niet zijn. Gauw maak ik er gauw een schermafbeelding van zodat ik het aan de verpleging kan laten zien.

Mijn zoon weer zien en waarom ik graag wil dat er een volwassene meekomt

Die avond komen mijn op dat moment vijftienjarige zoon en zijn vader, mijn ex-man, op bezoek. Ik ben voor een groot deel uit mijn psychose en kijk erg uit naar hun komst.

Terwijl ik in de gesloten binnentuin op mijn bezoek wacht, gebruik ik de app sky viewer om de sterren en planeten aan de hemel te observeren. Even later komen mijn zoon en zijn vader langs tijdens het bezoekuur. “Hallo, Noah,” zeg ik. Ik kijk naar mijn lange tiener en geef hem een dikke knuffel. Ik ben hem en zijn vader innig dankbaar voor hun komst. We kletsen gezellig, al ben ik nog kwetsbaar. Willen jullie ook de hemel bestuderen? vraag ik. Ik maak acht-vormige bewegingen met mijn telefoon om hem te kalibreren. Is mamma nou psychotisch? Vraagt Noah aan zijn vader. Nee, lieve Noah zeg ik. Ik ben psychosegevoelig en daarbij doe ik soms ook nog een beetje raar, antwoord ik grappend. Mamma is nu niet psychotisch, zegt zijn vader geruststellend.

Overigens is dat een van de redenen dat ik graag wil dat Noah zijn vader of een ander familielid meegaat om mij op te zoeken in het psychiatrisch ziekenhuis. Het is erg fijn voor Noah als hij dat soort vragen kan stellen aan een volwassene die erbij is. Daarbij kan ik me voorstellen dat het een beetje beangstigend kan zijn voor een tiener om alleen door een psychiatrisch ziekenhuis te lopen.

Een rare ontmoeting bij het station

Op een van mijn weekendverloven mag ik naar huis. Als ik op een vriend wacht bij het station komen er twee mannen op me af. Ze dragen een fluorescerend hesje. Wat komen jullie doen? vraag ik. Wij zijn perronopzichters zegt een van hen. Ze zijn duidelijk al lang collega’s. Als jij niet goed wordt, wil je dan gereanimeerd worden? Vervolgt hij. Ik vind het een erg ongemakkelijke vraag. Daar wil ik helemaal niet over nadenken. Toch vertel ik hem eerlijk dat ik dan gereanimeerd wil worden. De andere man kijkt toe. Even later wijst hij op een bejaardenthuis. Wat is dat voor gebouw? Dat is een bejaardenhuis, antwoord ik. Oh, ik dacht even zo’n gekkengesticht, zegt hij. Nee, daar zit ik, antwoord ik. In een psychiatrisch ziekenhuis.

Werk je daar of ben je daar patiënt? Vraagt zijn collega. Ik ben daar patiënt antwoord ik. Oh, kan je hem dan niet meenemen, vervolgt zijn collega. Ze lachen om het grapje. Even later komt mijn vriend aan, hij groet de twee mannen en loopt dan door.

Als ik een tijdje later op de Rembrandthof aankom vertel ik ontredderd wat ik meegemaakt heb. De verpleegkundige vraagt of ik niet weg kon lopen bij het gesprek. Ik durfde dat niet goed. Mijn arts hoort het later. Hij vindt het een bizar verhaal en vraagt zich af of het allemaal echt zo gebeurd is.

Herken je dit?

Dat je zulke bijzondere ontmoetingen hebt dat je je daarna afvraagt of ze wel echt waren?

En er is gelukkig de laatste tijd meer aandacht voor de spirituele kant van psychose. Heb jij ook steun van God ervaren tijdens je psychosen en/of depressie? Hoe gingen jouw hulpverleners ermee om? En ga je nu naar de kerk/moskee of niet? Of heb je op een andere manier spirituele hulp gezocht?

En voor het geval dat je kind(eren) hebt, kan je kind jou bezoeken als je opgenomen bent? Is er dan een fijne ruimte voor jullie beschikbaar? Bij mij was dat gelukkig wel altijd het geval.


May-May Meijer is oprichter van vredesorganisatie Peace SOS. Ze schreef onder andere de boeken ‘Hier ben ik‘ en ‘Missie Wereldvrede.’ May-May heeft ook een website

De blogs van May-May daaronder mede begrepen deel 1 tm 7 van deze reeks vind je onder deze link

Meer lezen over psychosegevoeligheid?

tekening Robbert van der Pas
  • Deel deze pagina:

Reacties:

  1. Beste May-May,

    Omdat ik geloof en ervaar dat er in ieder mens een geest aanwezig is die verbonden is met de Goddelijke wereld of ookwel Geestenwereld genoemd, kan men in aanraking komen met spirituele ervaringen. Hierbij kan je bewust in aanraking komen met vanuit jouw beleving met Jezus of God. Ik heb ooit zeer intens gevoelt in een psychose dat ik Jezus was en God was. Ik was in die periode zeer bezig met het onrecht in de wereld. Ik geloof dat in alle psychoses een kern van waarheid zit die een relatie heeft met dit leven en/of vorig leven(s).
    De belangrijkste functie van een psychose is om wonden in de vorm van een regressie met betrekking tot dit en/of vorig leven(s) te helen.
    In dit proces kan je in je gevoel heel intens in aanraking komen met God.
    God is volgens mijn definitie de complete Schepping, waarbij alles een ziel (geest)heeft en met elkaar in verbinding staat.

    May-May, bedankt voor je blog.

    Groetjes, Jos Raaphorst.

    1. Ha Jos,
      Jij bedankt voor je mooie woorden! En bedankt altijd voor je opmerking over vorige levens! Ja, dat kan ik mezelf voorstellen dat je dacht dat je Jezus was en erg met onrecht bezig was. Doe je daar nu nog wat mee? Zou dat gevoel niet bedoeld zijn als motivatie om te helpen om de wereld te veranderen? Of denk je dat het wat anders is?
      In mijn laatste psychose stond vooral angst centraal…
      Groetjes,
      May-May

      1. May-May,

        Ik probeer iedere dag op allerlei niveaus in mijn leven liefde uit te dragen naar mensen.
        Er zal een juiste moment aankomen dat ik mijn liefde voor de mens en schepping mag uitdragen doormidden van mijn aanstaande boek ‘Uit de realiteit stappen’.

        Groetjes Jos.

  2. Hoi Lotje,
    Bedankt voor je uitgebreide reactie!
    Wat goed dat je zelf een check bedacht hebt! Ik was blij dat die goede vriend van mij ook die twee mannen zag staan, maar hij was niet bij ons gesprek. Eigenlijk dacht ik dat het echt gebeurd was, totdat die arts twijfelde aan mijn verhaal en toen ging ik ook twijfelen. En ja, nu kom ik er inderdaad niet meer achter. En bijzonder dat meer mensen dat dus hebben. Ook die vriendin van jou, die dus een psychosegevoeligheid heeft. Hm, ik ga het ook eens aan mijn vrienden vragen of ze het wel eens hebben. Ik dacht eigenlijk dat ik de enige was…
    Ik geloof ook in zingeving en in liefde en de natuur. En tsja, God is Liefde. Dus als je veel in Liefde en naastenliefde geeft, ben je heel dichtbij/bij God. Ook al ga je misschien niet naar de kerk. Maar goed, ik vond het ook een troost dat toen ik helemaal alleen was in mijn psychische crisis, dat Christus mij toen opzocht en me steunde. Als je denkt dat er niemand is voor je, dan is God/Allah/Christus er voor je. De mensen in de parochie hebben mij overigens ook geholpen mijn laatste psychose, daar heb ik niet eens over geschreven, shame on me!
    Ik weet ook niet waarom lijden moet. Inderdaad het geeft ook zin aan mooie dingen. Maar soms ook niet. In de jaren dat ik depressief was, dacht ik, ik lijd zo erg, dus ik besta. Anders zou ik al deze pijn niet voelen. Het is wel zo dat je door het lijden je geestelijk kan ontwikkelen, maar ik geloof niet dat God of wat dan ook ervoor zorgt dat je lijdt. Ik denk eerder dat God/Allah/Christus je wil bijstaan, juist als je zo lijdt. En ook heb ik te doen met mensen die alleen maar lijden….Ik weet niet of jij het gevoel hebt dat je nu nog lijdt Lotje? Dan voor jou, en voor iedereen die lijdt, veel liefs!

  3. Ja, heb ik ook May-May. Betreft je eerste vraag.

    Vroeger in de periode dat ik echt psychotisch was werden verhalen dan ook wel eens ter discussie gesteld door familieleden of mijn psychiater. Heel confronterend vond ik dat. Maar toen was ik niet echt bang.

    Tegenwoordig heb ik het vooral zelf: dat ik me afvraag of iemand echt is of een product is van mijn fantasie, vind ik heel spannend, krijg ik hartkloppingen van. Ik heb dat vooral als ik iets zie wat anders is dan anders. Of bij mensen die lijken op hallucinaties die ik heb gehad. Heel soms vraag ik het dan wel eens aan iemand anders, om het te checken, maar meestal kan ik zelf een soort van check uitvoeren. En dan is het altijd gewoon een echt mens. Maar wel die angst voelen. Ook niet fijn. Nu ben ik dus wel bang.

    Of, dat ik op het moment het wel geloof maar achteraf ineens twijfel krijg omdat ik het zelf tóch onwaarschijnlijk vindt. En dan kom je er dus nooit achter 🙂

    Het grappige is dat best veel mensen dit hebben, een vriendin van mij zonder psychosegevoeligheid kan zich dit ook afvragen. En ook in wetenschappelijke verhalen lees je natuurlijk over het geheugen dat niet betrouwbaar is. Het verhaal van de getuigen in de rechtbank die allemaal iets anders zagen.

    Wat betreft je tweede vraag: ik weet wel dat ik toen ik psychotisch was ik in God ging geloven, ik vond het toen van hoogmoed getuigen om atheistisch te zijn. Maar dat snap ik nu niet meer…. Normaal gesproken geloof ik niet. Dat geloof is nu dus ook weer voorbij. Ik geloof wel in zingeving: dingen doen die nuttig zijn, niet alleen voor jezelf leven, maar er betekenis aan geven door je familie, door werk, zoiets. Ik geloof ook in de helende werking van natuur, liefde, bewegen. Maar ik denk niet dat daar iets achter zit. Ik kan het gewoon niet verklaren.

    Dingen die ik niet kan verklaren vind ik soms wel heel lastig. Vooral lijden. Waarom moet dat nou? Ik kan alleen maar bedenken dat het erbij hoort en dat het zin geeft aan de mooie dingen. Als contrast. Maar het blijft een harde dobber.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.