Main content

Mijn naam doet er niet toe. Wat er wel toe doet is dat ik net als iedere mens kwetsbaar ben. Kwetsbaarheden ken.

Kwetsbaarheden als psychose en stemmen horen of dingen zien die er niet zijn. Ik wil er niet over praten.

De mensen van wie ik houd, zien me of als de duivel of als bezetene. O, het boze oog kan ook nog een rol spelen. Al met al, deze kwetsbaarheden maken wie ik ben. Een persoon met een kwetsbaarheid voor mogelijk schizofrenie. Ik wil het niet. Maar het is er. En hoe…

Het was mei vorig jaar. Ik had een acute psychose doorgemaakt. Dit heeft mijn leven verziekt. Tot op de dag van vandaag ben ik verdacht omdat ik paranoïde wanen had.

Ze willen allerlei zaken (omdat ik paranoïde wanen had) toewensen en er plezier aan beleven. Het is zorgelijk dat de mensen op wie je moet vertrouwen je liever levenslang in een isoleercel zien.

Als het op geld aankomt veranderen mensen. En zo zijn er bepaalde dingen die je niet kunt kopen. Zoals schoonheid, talenten, karakter, et cetera. En als ze je juist op die kenmerken weten te korten, hebben ze hun werk voldaan.

Ik weet dat ik nu heel pessimistisch klink. Ongeloofwaardig bijna. Er zijn spionnen die mij continu volgen. Overal waar ik naar toe ga of ben.

Ze willen mijn edele delen zien en blootgeven aan de gehele wereld. Waar heb ik dit aan te danken? Ze mogen dit allemaal doen omdat ze in hun hoofden denken dat ik een of andere crimineel ben. Ik lach om het idee.

Maar ik krijg tranen in mijn ogen om het feit dat ze al mijn rechten en menselijkheid ontnemen.

Dat ik ziek ben. Niet weerbaar. Ik kan er niets tegen doen. Al was ik een crimineel

Zou je iemand dan blootgeven aan ‘in haar naakie’ op het internet? Is dat waar de mensheid naar toe gaat? En het  grappigste en meest trieste van allemaal is: ik ben ziek.

Ik was paranoïde. En achteraf gezien was dat zo gek nog niet. De stemmen die ik hoorde brachten me in een soort van versnelling.

Ik had een gejaagd leven en de dagen vlogen aan me voorbij. Voor ik het wist had ik een dag in bed doorgebracht zonder wat gedronken of gegeten te hebben. Dit werd een gewoonte.

Zo heb ik maanden lang geleefd. Tot ik in een soort ‘brutale fase’ kwam en de stemmen duidelijker werden. Het gefluister dat ik hoorde werd steeds duidelijker en ik raakte in mezelf gekeerd.

Ik herinner het me allemaal nog vaag. Maar zoals ik het van anderen hoorde viel ze het meest op dat ik continu naar beneden keek. Ik kan me niet meer herinneren waarom ik dit deed maar het zal ongetwijfeld met de stemmen te maken hebben.

En aangezien ik paranoïde was, was iedere beweging die ik maakte in mijn ogen al te veel of raar.

Ik wilde continu zo normaal mogelijk overkomen met de rare dingen die ik hoorde maar dat lukte kennelijk niet

Ik zie dit als een hele nare tijd in mijn leven. Tot er en soort engel mijn behandelaar werd en ik hem gelijk vertrouwde en ik vertelde over de ervaringen dat ik stemmen hoorde.

Ik werd verliefd op deze man. En hij speelt nog steeds een grote rol in mijn leven. Hij was als mijn reddende engel die mij beter zou gaan maken. Ik hoefde maar in zijn ogen te kijken. En op een gegeven moment durfde ik dat.

Ik werd beter

Nu is het zo dat ik als donkere vrouw in de maatschappij tegen allerlei moeilijkheden aanloop. Donkere vrouwen worden vaker in verband gebracht met seks of met het idee dat we op geld uit zijn. Ik vind het walgelijk.

Ik kan er namelijk nog een aan dit rijtje toevoegen. Ik zal het levende voorbeeld zijn in deze maatschappij die als verdachte word aangezien terwijl ze gewoon ziek is. Hulp nodig heeft.

Maar ondertussen wordt ik gek gemaakt door iedereen om me heen.

Ik heb een droom om ervaringsdeskundige te worden en mensen van mijn leeftijd te helpen om door een moeilijke periode te komen

Daarvoor ga ik de verpleegkunde opleiding doen met de TOP-module ervaringsdeskundigheid.

Zoals meerdere nare gebeurtenissen in mijn leven probeer ik ervan te leren. Er zijn goede mensen en er zijn mensen die goede dingen zien in slechte dingen.

De wereld van vandaag leert mij dat er mensen zijn die op zoek zijn naar een verhaal dat ze helemaal naar hun eigen zin verdraaien om er zo aan te verdienen.

Ze zoeken gewoon stomweg een persoon uit die ze stiekem seksueel vinden, haar waardigheid totaal ontnemen. Als het hen niet bevalt wat ze zien, proberen ze macht op hen uit te oefenen.

Mijn naam doet er niet toe. Wat er wel toe doet is dat ik net als iedere mens kwetsbaar ben. Kwetsbaarheden ken. Kwetsbaarheden als psychose en stemmen horen of dingen zien die er niet zijn.

Ik wil er niet over praten.

Ik wilde er niet over praten. Maar dat heb ik nu gedaan

Dit is mijn verhaal. Dit is mijn wereld. De ziekte die mijn leven verziekt.


Phalaenopsis (pseudoniem) begon met de diagnose CVS (chronische vermoeidheid), eindigde na bijna tien jaar met de diagnose psychose en mogelijk schizofrenie. Ze ervaart haar leven als: in een maatschappij leven waar je als donkere vrouw met paranïode psychose gelijk staat aan verdacht zijn van criminele dingen omdat je ‘zo nu en dan achterom kijkt’.

  • Deel deze pagina:

Reacties:

  1. Beste Phaleanopsis, ik vind het heel moedig van je om dit toch te delen met anderen.Hier zullen andere mensen ook herkenning en erkenning uit halen,zodat zij zich toch gesteund voelen.Dat doe jij nu met jouw verhaal.

    Heel veel sterkte met je leven te leven.

  2. Beste Phalaenopsis, wat moedig om je midden je kwetsbaarheid open te stellen en dit te delen. Woorden geven aan je gevoelens en gedachten en ervaringen geeft beweging, en dat is altijd helend. Als je veel pijn hebt is het moeilijk om dit innerlijk te voelen en te verwerken. Het liefste zet je dit buiten je deur. Als je als jong kind in je integriteit wordt beschadigd heeft dit grootse gevolgen hoe je de wereld ervaart en hoe je naar jezelf kijkt. Ik ben Nederlandse maar lees veel gedichten en verhalen van gekleurde jonge vrouwen zoals bijv Rupi Kaur en Nayirra Waheed die schrijven, dichten en tekenen over geweld, misbruik, zelfafwijzing, en verlating en feminisme. Uitreiken naar een ander, met je hulpvraag, met je woorden, dat is wat je al doet en dat is wat je regie zal teruggeven. Vind iemand die je helpt, niet redt en die ook mee die diepte in kan turen die jij zo goed kent. Heel veel sterkte!

  3. Hoi,
    Ik heb je verhaal een paar keer gelezen. Krachtig. Kleurrijk. Turbulent. Maar ook onveilig. Ik wens je toe dat je mensen tegen mag komen die je kan vertrouwen, die echt naar je omkijken, die onvoorwaardelijk blijven hangen.
    Respect. All the best.

  4. Beste Phalaenopsis, wat een moedige daad om dit verhaal te publiceren. Ik heb zelf een donkere hartsvriendin en weet hoeveel discriminatie en vernedering zwarte vrouwen vaak moeten ondergaan.

    Zelf ben ik vakjournalist in de ggz geworden, ooit vanuit ervaringsdeskundigheid, maar lang geleden, ik ben al 64 nu. Ik heb je verhaal gedeeld via mijn fb-pagina: https://www.facebook.com/SchrijfwerkLauriergracht/

    Meer informatie over mij en mijn werk vind je via: https://www.canonsociaalwerk.eu/nl_cbg/index.php

    Ik hoop van harte dat je ervaringsdeskundige verpleegkundige wordt, dat zou geweldig bijdragen voor veel – donkere én lichte – mensen die met stigma en uitsluiting kampen. Heel veel sterkte en succes!!

  5. Beste Phalaenopsis, wat heb je sommige dingen goed verwoord! Ik kan er veel van herkennen doordat ik familie ben van iemand die hetzelfde heeft meegemaakt. Maar het maakt echt niet veel uit hoor, je huidskleur. Ook blonde oer hollandse vrouwen worden als lustobject gezien en zijn bijzonder kwetsbaar tijdens psychose.

  6. Lieve Phalaenopsis, wat ontzettend dapper, dat je toch hebt willen delen. En wat droevig dat je verhaal, je ervaring, je leven verziekt. Jouw verhaal zoals jij het hier toch durft te omschrijven doet me denken aan mijn zoon zijn verhaal. Het lijkt wel zijn verhaal. Hij wilde echter ook niet praten, noch accepteren. Ik kan enkel gissen naar hoe hij het allemaal voelde en ervoer. Wel is zijn zwijgen ook een oorzaak van zijn dood geworden. Dus ik kan alleen maar benadrukken, geef je over en stel je open. Probeer te vertrouwen op, en spreek over wat je overkomt. Dit is een eerste dappere stap. Ik vind het zo kwetsbaar stoer en mooi tegelijk. Vandaar dat ik toch wilde reageren. Veel sterkte en houd moed.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *