Fotocredits: Pixabay; qimono
De psychose van je kind kan veel zorgen en wanhoop met zich meebrengen. Miri stond jarenlang in diezelfde positie tijdens de psychoses van haar zoon, met daarbij momenten waarop hij hulp weigerde. Na lang zoeken naar een manier om hem te bereiken, besloot ze het anders aan te pakken. Ze koos ervoor om niet langer tegen zijn beleving in te gaan, maar naast hem te staan.
Onmacht in een moeilijke situatie
Mijn zoon van 31 jaar oud maakt voor de 4e keer een psychose mee in 6 jaar tijd. Het is wederom gekomen door te snel, eigenhandig afbouwen, ondanks de waarschuwingen van mij als ouder en de GGZ dat dit alleen kan met begeleid afbouwen. Hij staat ook al jaren onder zorgmachtiging via de rechtbank.
Het niet kunnen voelen of bij gevoelens kunnen komen, en willen presteren in de maatschappij zonder dat iemand vraagt: “Waarom reageer je zo langzaam op wat ik zeg?”, is voor hem wederom een reden geweest om te proberen te stoppen en in grote stappen af te bouwen bij iedere baan. En dat mislukte weer, tot wanhoop van de mensen om hem heen. Iedere baan mislukt daardoor, iedere relatie verbreekt daardoor, en iedere keer voelt hij zich dan de grootste mislukkeling.
Als de wanhoop toeslaat
Deze keer wil hij niet opgenomen worden, niet naar de kliniek met verviervoudiging van medicatie, maar het zelf doorstaan, alleen met mijn hulp. Ik hoor het altijd binnen een paar uur na het stoppen van de medicatie. De verwardheid, het niet kunnen ordenen van gedachten en dan de wanhoop. Zijn huis niet meer kunnen vinden, zijn fiets kwijt zijn, huissleutel kwijt en dan de straat op gaan en vluchten. Hij woont al jaren op zichzelf.
En dan moeders bellen: “Mam, ik kan niks vinden, bel de crisisdienst.” Het ergste moment voor een ouder. Het geeft mij trauma’s, die woorden.
Ondersteuning geven als naaste
We zijn nu vier maanden verder en ik heb de rol opgenomen van structuur aanbrengen in zijn dagritme, naar aanleiding van advies uit het eSpreekuur van PsychoseNet. Dat is het beste advies sinds tijden dat ik heb gekregen. Structuur aanbrengen in de dag, dag- en nachtritme weer terugbrengen en de kamer weer op orde brengen. Zes vuilniszakken met vieze was meegenomen en schoon terugbrengen. En dan weer af en toe normaal contact krijgen, wat ik zo wanhopig graag wil.
Er komen weer gewone woorden in de app binnen en als ik kom, denk ik: oh gelukkig, het herstel begint.
Ik volg hem, ik ga met hem mee
Deze keer heb ik het anders gedaan. Gesproken woorden of videobellen zijn te druk voor hem, maar appen gaat wel. In ieder geval een teken van leven krijgen is nu erg belangrijk als ouder. En dan ineens begint er een gesprek waarin ik met hem mee ga de diepte in. Mee ga in zijn wereld van ongekende eenzaamheid, maar best goed te volgen en verweven met het verleden.
Altijd komt het verleden naar boven. Hoe hij als jongetje was en wat hij voelde toen. Maar ik ga met hem mee, ik volg hem ineens. Ik kan me ineens iets voorstellen van het jongetje dat zo graag wilde filosoferen vroeger en gedichten kreeg voorgelezen, wat hij zo graag wilde, in plaats van Bambi voorlezen. En de vraag: “Wat denk je dat het betekent, denk jij?”
Dat helpt mij nu om met hem mee te gaan, de diepte in. Wat betekent het eigenlijk, het leven? Het geluk? Wat ben ik kwijtgeraakt, mam?
Ik ga niet meer met hem discussiëren of proberen hem terug te brengen naar de realiteit, maar laat hem gaan en ga met hem mee in het filosoferen, maar dan op een volwassen niveau. In een psychose met iemand filosoferen is apart en zeer verrassend, ik kan niet anders zeggen.
Gelijkwaardige gesprekken
Ik hoor zijn gedachten aan en vraag hem of hij bang is als ik een hartje stuur en schrijf: “Ik ben er voor je.” Hij stuurt een koalabeertje terug en ik zeg: “Aaach, wat lief zijn die toch.” En hij antwoordt: “Eigenlijk heb ik liever dinosaurussen in mijn kamer.” Waarop ik antwoordde: “Nou, dat lijkt mij wel erg groot voor je kamer.” En hij ziet even de humor ervan in.
Altijd wil ik jou als zoon en wil geen ander kind. Nee, ik wil jou met alles erop en eraan. Jij bent een stukje van mij en zal dat altijd zijn. Hij wordt er rustig door.
“Mam, vertrouw je mij?”
“Ja jongen, ik vertrouw je en meen het ook echt.”
We doen het goed hè mam
Als hij deze psychose zonder hulp van de GGZ wil doorstaan, zonder verviervoudiging van medicatie, en alleen met mij, dan doen we dat. Hij kan het deze keer en ik krijg weer gewone woorden, af en toe wat betrekking heeft op het onderwerp, en we gaan verder met ons prachtige gesprek.
Diepgaand over het leven, maar: wat is er eigenlijk mis mee op dit moment?
Hij sluit het gesprek na lange tijd af met de woorden:
“We doen het goed hè mam.”
“Ja jongen, we doen het goed.”
En de woorden “Ik hou van mijn moeder” laten mij enorm in tranen zijn, maar zo dankbaar. Zo dankbaar dat we het samen doorstaan deze keer.
Over Miri: Een moeder van 62 jaar die in negen jaar tijd inmiddels de vierde psychose van haar inmiddels 31-jarige zoon meemaakt. Omdat hij al negen jaar zelfstandig woont, iets wat hij zelf graag wil, sta ik dag en nacht voor hem klaar. Daarnaast heb ik nog twee andere kinderen van 34 en 29 jaar.
Meer lezen over hoe je een naaste met psychoses kunt ondersteunen?
- Dit kan je doen als je naaste een psychose krijg – met 11 tips! – Info van PsychoseNet
- Betrekken van naasten bij psychose -Widel van Son, Mea Wuisman
- Ypsilon – voor advies en ondersteuning voor naasten
- Psychose en familie: zo ga je vervreemding tegen
Heb je een vraag?
Onze experts beantwoorden jouw vraag in het online Spreekuur van PsychoseNet. Gratis en anoniem.
Wil je PsychoseNet steunen?
Wordt donateur en help ons om mooie projecten te realiseren.
Geef een reactie