Main content

Wat doe je als je nog maar kort te leven hebt? Hopensjouwer schrijft er deze blog over. “Soms lijkt het leven van toevalligheden aan elkaar te hangen”.

Sommige data blijven altijd in je hoofd zitten. Zo denk ik op 18 maart altijd even terug aan de zesde klas van de lagere school in 1975. In die tijd deed het gerucht de ronde dat op 18 maart van dat jaar de wereld zou vergaan. Uiteraard gebeurde er die dag hoegenaamd niets, anders had ik dit nu niet kunnen schrijven. Maar toch haalde ik opgelucht adem toen de dag ten einde was. Want je weet maar nooit…

Dit jaar moest ik op genoemde datum ineens denken aan een intrigerende Canadese film uit 1998 die ik zag rond de millenniumwisseling: ‘Last night’

Binnen 24 uur na de start van de film zal al het leven op aarde eindigen. Mogelijk door een enorme meteoriet, al wordt dat nergens expliciet genoemd. De film volgt – zonder sensatie of special effects – een aantal mensen in hun laatste dag op aarde. Iedereen ziet zich genoodzaakt om te kiezen hoe hij of zij deze laatste uren gaat invullen. Sommigen gaan zich te buiten aan vernielingen en plunderingen, anderen zoeken nog vlug de ultieme kick of leven hun seksuele fantasieën uit, terwijl weer anderen juist in gebed gaan, familie opzoeken of zelfs gewoon naar een concert gaan.

Ik vond het wel een interessante gedachte: wat doe je als je nog maar kort te leven hebt?

Dat doet me denken aan een spirituele oefening in het boeddhisme, waarbij je je voorstelt dat je op je sterfbed ligt en terugkijkt op je leven. Heb je spijt dat je bepaalde dingen niet hebt gedaan? Grijp dan je kans om ze alsnog te gaan doen, zodra je weer als een moderne Lazarus van je doodsbed bent opgestaan.

Hoewel onze aarde gelukkig nog wel even blijft bestaan, vraag ik me wel nog iedere dag af met welke taak ik op diezelfde aarde ben neergezet. Misschien wel simpelweg er zijn voor anderen, bijvoorbeeld als iemand behoefte heeft aan een luisterend oor. Want niemand leeft voor zichzelf. Dat laatste is trouwens een citaat uit Romeinen 14, dat gebruikt werd bij de uitvaart van bisschop Bekkers in 1966 en ook op diens grafsteen staat te lezen. Daarnaast kan ik veel van mezelf kwijt in twee hobby’s: verhalen schrijven over het Toonder-personage heer Bommel en puzzelen (waaronder het samenstellen van een jaarlijkse cryptische kerstprijsvraag). Hoewel de schoorsteen daar niet van kan roken, geeft het veel voldoening en wordt het ook zeer gewaardeerd.

En soms lijkt het leven van toevalligheden aan elkaar te hangen

Tot mijn stomme verbazing herkende ik bij het opnieuw bekijken van de cruciale slotscène van genoemde film ‘Last night’ plots het lied ‘Guántanamera’ in de uitvoering van Pete Seeger. Precies deze uitvoering staat op een door mij zeer gewaardeerde LP van deze Amerikaanse folkzanger uit mijn geboortejaar 1963 met de veelzeggende titel ‘We shall overcome’. Zijn versie is gebaseerd op een gedicht van vrijheidsstrijder José Martí, die omkwam tijdens de Cubaanse Onafhankelijkheidsoorlog. Enkele passages passen mooi bij de film, zoals ‘antes de morirme quiero echar mis versos del alma’ (voordat ik sterf wil ik deze gedichten vanuit mijn ziel delen) en ‘con los pobres de la tierra quiero yo mi suerte echar’ (met de armen op aarde wil ik mijn noodlot delen).

Eind vorig jaar heb ik die LP van Pete Seeger meermaals gedraaid als hart onder de riem tijdens de Amerikaanse presidentsverkiezingen. Maar ook meer in het algemeen biedt deze LP met zijn positieve boodschap me troost. En dan besef ik: ook al zit het soms even tegen en heb ik bijvoorbeeld geen inspiratie voor een column, de wereld draait voor jou en mij gelukkig gewoon door….


Hopensjouwer

Meer lezen?

  • Deel deze pagina:

Reacties:

  1. hallo

    ik ben al meer dan 50 jaar ziek.
    verschillende opnames gehad nav suicide pogingen.
    ben bi-polair is de diagnose lang geleden gesteld.
    we wonen al langere tijd in hongarije en ben onder behandeling van een hongaarse psychiater die een beetje engels spreekt.
    gebruik verschillende medicatie : Rivotril , Mirtazapin en Lendormin.
    oktober jl ben ik thuis niet goed geworden (zegt men) ik wist niets meer van de afgelopen 2 jaar . in het ziekenhuis was mijn bloedsuiker 20+
    kreeg een beroerte , en een epileptische aanval , ook constandeerde men dat mijn hard vergroot was en onregelmatig klopte.
    een week in come gelegen voor ik de beroerte kreeg.
    na ruim een maand mocht ik naar huis.
    na 6 dagen begoon diaree en werd ik bijna onmiddelijk incontinent.
    na veel geprobeert te hebben met medicatie via mijn huisarts die niet mijn ontlasting wilde laten nakijken , ben ik naar een andere arts geweest
    die mij direct naar het ziekenhuis stuurde naar de trauma poli aangezien het ziekenhuis wegens corona hermetisch afgesloten was.
    die hielden mij direct en kreeg bijna dag en nacht anti biotica en vocht .
    ik viel ongeveer 25 kilo af.
    men liet mij voor de kerst naar huis gaan met nog steeds dezelfde klachten ernstige diaree , weer naar de huisarts , inmiddels kon ik slecht lopen
    en zitten en liggen alles deed pijn en was al weken incontinent en kon niet zonder luiers.
    op een gegeven moment kreeg ik door mijn nieuwe huisarts nieuwe anti biotica voor geschreven die ale bacterien zou doden , hij zei zware diaree heb je toch al dus daar hoeven we niet meer aan te denken.
    met 4 uur na de eerste tablet werd de ontlasting bijna gewoon en ik heb nooit geen diaree meer gehad.
    zou nog een oproep krijgen voor diabetes arts epilepsie arts en maag darm arts en cardioloog maar door corona komt het er niet van..

    na de eerste opname was mijn depressie waar ik al zeker 2 en een half jaar in zat volkomen weg.
    ik leed aan geheugen verlies na het ziekenhuis . herkende familie en vrienden niet meer .waarschijnlijk door de coma ?
    nu na een aantal maanden thuis te zijn geweest komt mijn geheugen weer terug langzaam aan elke dag wat meer.
    en nu ben ik ook weer ernstig depressief.
    mijn behandelaar zegt dit kan niet door de coma komen maar ik bewijfel dat.
    wat denkt u daarvan..?

    1. Beste Rene,

      Wat een heftig verhaal!

      Goed dat je geheugen verbetert, maar het is natuurlijk minder fijn dat je depressief bent. Kan me voorstellen dat je antwoorden zoekt. Jammer genoeg kunnen we op PsychoseNet geen diagnoses stellen, dat is online erg moeilijk.

      Mocht je andere vragen voor ons hebben, dan ben je van harte welkom op ons eSpreekuur. Daar kan je je vraag bv. aan een expert stellen als je dat wilt. Via deze link kom je direct in ons eSpreekuur: https://www.psychosenet.nl/stel-vraag/?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *