Fotocredits: Diana, haar 2 honden die haar enorm hebben geholpen
Hoe is het om na 25 jaar te stoppen met paroxetine? Diana wilde graag geen paroxetine meer en besloot daarom de medicatie in overleg met haar huisarts af te bouwen. Tijdens de afbouw kreeg ze te maken met heftige onttrekkingsverschijnselen, die grote invloed hadden op haar dagelijks leven. In deze blog vertelt Diana over haar ervaringen met de afbouw.
Triggerwarning: de volgende blog bevat voor sommige lezers heftige onderwerpen, waaronder suïcide(gedachten), verslaving en onttrekkingsverschijnselen.
Heb je Zelfmoord-gedachten? www.113.nl, 0800-0113
Jarenlang medicatiegebruik
Vijfentwintig jaar. Zo lang heb ik paroxetine gebruikt. De eerste tien jaar op 40 milligram, de daaropvolgende vijftien jaar op 30 milligram. Destijds werd het voorgeschreven vanwege mijn pijnbeleving na een auto-ongeluk in 2000. Daarnaast slikte ik sinds 2010 de langwerkende (Concerta) plus een kortwerkende variant methylfenidaat en promethazine voor de nacht — medicatie die destijds werd opgestart na mijn detox en deeltijdbehandeling voor een polydrugsverslaving. Daarnaast heb ik de diagnose ADD.
Tijdens die deeltijdbehandeling ben ik gaan minderen van 40 naar 30 mg paroxetine. Op advies van de behandelaren is verdere afbouw mij destijds afgeraden. Dit vanwege de nare onttrekkingsverschijnselen, die de behandeling voor de onderliggende oorzaken van mijn verslaving in de weg zouden kunnen staan.
Dit had ik niet verwacht
Als ambulant woonbegeleider en ervaringsdeskundige in de verslavingszorg weet ik veel van afhankelijkheid en neuroplasticiteit. Ik weet hoe het is om clean te worden. Maar niets, werkelijk niets uit mijn professionele achtergrond of mijn eigen geschiedenis had mij kunnen voorbereiden op de hel waarin ik belandde toen ik in januari besloot af te bouwen.
Als je brein een koprol maakt
Mijn zorgverzekeraar vergoedt taperingstrips op maat niet. Een standaard afbouw in zes weken vond ik veel te snel. Dus koos ik in overleg met mijn huisarts samen mijn eigen weg: elke vier weken een stap omlaag. De eerste stap was van 30 mg naar 20 mg, de stappen erna met 5 mg mindering. De eerste 10 milligram gaven een grieperig gevoel. Om de klappen op te vangen, startte ik vanaf dag één met de ondersteuning van 5 mg diazepam. Maar vanaf de stap naar 10 milligram paroxetine in maart werd het alsnog doodeng.
Er kwam een ziedende, oncontroleerbare agressie en irritatie omhoog. Uit pure noodzaak stopte ik in diezelfde maand ook direct met de Concerta en de andere methylfenidaat, omdat ik bang was dat mijn honden de dupe zouden worden van mijn heftige onttrekkingsverschijnselen.
Als een kip zonder kop
In april, bij de stap naar 5 milligram, sloeg de irritatie om in gitzwarte suïcidegevoelens. Alle rouw, verdriet, alles wat intens was tijdens het slikken van de paroxetine, beleefde ik opnieuw. Ik was doodsbang voor mezelf. Mijn hersenen maakten letterlijk koprollen, alsof ze los in mijn schedel lagen. Ik voelde elektrische stroomschokken door mijn hoofd, constante prikjes over mijn hele lijf en een allesoverheersende duizeligheid.
Maandenlang heb ik doelloos, als een kip zonder kop, door mijn eigen huis gelopen. Ik kwam tot werkelijk niets. Mijn enige redding waren mijn twee honden. Zij dwongen me om naar buiten te gaan en flink te wandelen. Ik houd een dagboek bij, zo ontdekte ik een patroon. Van elke mindering wist ik: dag 3 tot en met 7 worden een brute overlevingstocht.
De uitgestelde klap in de supermarkt
Voor de allerlaatste stap van 5 milligram paroxetine naar de nulstand heb ik gewacht tot mijn zoon terug was van zijn vakantie in het buitenland en nog één week vrij had. Op basis van de eerdere stappen verwachtte ik de klap tussen dag 3 en 7; dan zou ik hem direct kunnen appen om te komen. Ik wilde een veiligheidsnet, want ik vertrouwde mezelf simpelweg niet meer met de suïcidewens die in de eerdere stappen al tweemaal zo heftig was opgekomen.
Maar mijn brein speelde een vals spel. De eerste week gebeurde er niks. Pas op dag 10, toen de vakantie van mijn zoon er net op zat, sloeg de klap alsnog onbarmhartig hard in. Ik stond in de supermarkt en werd volledig overvallen. Ik begon acuut te huilen. Mijn zenuwstelsel stortte als een kaartenhuis in elkaar.
Inmiddels ben ik vanaf juni vrij van de paroxetine en de Concerta. Eigenlijk wilde ik ook direct doorpakken met de promethazine, waarvan ik nu nog een halve tablet slik. Maar op advies bij het eSpreekuur van PsychoseNet heb ik die afbouw stopgezet. Dit heb ik wel eerst met mijn behandelaar afgestemd. “Eerst stabiliseren,” was het heldere advies. Die halve tablet voelt voor mij nu niet als vergif, maar als een broodnodig schild tegen verdere overprikkeling.
Gevangen in de vechtmodus
Maand na maand heb ik in absolute afzondering geleefd om prikkels te vermijden ter zelfbescherming. Toch probeerde ik, zo goed en zo kwaad als het ging, mijn huishouden bij te houden, heel gedoseerd een bakkie te doen bij de buurtjes, tijdens het wandelen met de honden hier en daar een babbeltje te maken en contact te onderhouden met vrienden. Maar op die beruchte dagen 3 tot en met 7 na een mindering was er sprake van totale isolatie. Dan sloot ik de buitenwereld hermetisch buiten; het was voor mij de enige manier om de ziedende irritatie, de onrust en de angst binnen de muren te houden. Mijn kleindochter van drie is al acht maanden niet meer alleen bij mij geweest. Ik kan die onvoorspelbaarheid simpelweg nog niet aan.
Mijn bedrijfsarts eiste destijds dat ik wekelijks twee uur vanuit huis zou werken en naar kantoor zou komen voor koffiemomenten. Maar ik kan en mag niet eens autorijden, omdat er in juni ook nog eens ernstige slaapapneu is geconstateerd die pas in september wordt behandeld. Toen ik door die eis in een conflict met mijn werkgever belandde, knalde ik direct in de vechtmodus. Mijn overgevoelige zenuwstelsel reageerde daar heftig op en de onttrekkingsverschijnselen leken daardoor weer sterk op de voorgrond te komen.
Iedere vorm van cognitieve belasting eist direct zijn tol. Ik probeerde onlangs één aaneengesloten uur te werken, maar mijn hele lijf begon te prikken, mijn hersenen maakten een koprol en ik was direct op. Dus werk ik nu noodgedwongen strikt binnen die grens thuis achter mijn laptop. Ik bewaak die minuten heel serieus.
Een gigantische, rauwe verbouwing
Ik heb mijn huisarts recht in de ogen gekeken en gezegd: “Ik ben nog liever opnieuw een verslaafde dan dat ik ooit, maar dan ook ooit, deze medicatie weer ga slikken.” De detox van drugs was voor mij hanteerbaarder dan de onttrekkingsverschijnselen van de paroxetine. Mijn brein ondergaat een gigantische, rauwe verbouwing. Ik ben er nog lang niet, maar de diepste hel ligt achter me. Mijn dagen bestaan momenteel uit één activiteit per dagdeel, naast het wandelen met mijn honden en het huishouden zo goed en kwaad als mogelijk bij te houden.
Ik ben intens moe, slaap slecht en kan zomaar huilen om iets simpels als een geur of een lied. Tweemaal daags heb ik een echt prikkelarm rustmoment nodig. Hanteer ik dat niet, dan krijg ik heftige neuropathische klachten: hele warme voeten en handen die enorm prikken, geprik over mijn hele lijf en hevige duizeligheid.
Aan iedereen die een vergelijkbare, onzichtbare shock doormaakt: je bent niet gek. Deel twee van dit blog komt er zeker weten aan. Want stap voor stap zal het beter gaan. Focus op wat goed gaat. Ik houd vol en de moed erin!
Diana
Meer lezen over afbouwen van medicatie?
- Veilig afbouwen of stoppen met je medicatie – 33 tips – Info van PsychoseNet
- In overleg afbouwen van een stemmingsstabilisator
- Animatie: Hoe kom ik van de medicatie af? – Info van PsychoseNet
Heb je een vraag?
Onze experts beantwoorden jouw vraag in het online Spreekuur van PsychoseNet. Gratis en anoniem.
Verder lezen over goede zorg en GGZ?
Onderstaande boeken zijn geschreven door hoogleraar Jim van Os. In deze eerlijke boeken lees je meer over psychose, trauma, de nieuwe GGZ, herstel en veel meer.
Geef een reactie