Main content

Toen mijn kind 10 jaar was, speelde hij concentratiekampje. Zijn houten treinbaan leidde kaarsrecht naar het playmobilkasteel, waar de gaskamers waren. Geen idee waarom hij dat deed. Hij had wel eens wat opgevangen als zijn zus naar de serie 13 in de Oorlog keek en van de rest maakte hij zijn eigen magische werkelijkheid.

In de kast had ik een ordner met papieren erin. Veel afkortingen en omschrijvingen waren al voorbij gekomen: PDD-NOS, autisme, licht psychotisch gedrag, moeite met emotieregulatie, MCDD.

Een paar jaar daarvoor, toen hij 7 jaar was, zag hij mensen. Wachters noemde hij ze

Ik zag ze niet. Ze gingen overal mee naar toe. Bij elke stap die hij zette, kwam er een wachter bij. In een lange rij liepen ze achter hem aan. Soms tekende hij ze. Een soort engelfiguren, met vleugels. Er waren goede en slechte wachters. Op een dag waren ze ineens weg. Net als alle andere magische verschijnselen en gebeurtenissen die nog volgden.

Vorig jaar ging het echt fout

Hij was 11 jaar en hij durfde niet meer naar school, want daar was de Cito, een monster. Als de Cito in de school was, kon mijn kind niet naar binnen. Steeds angstiger werd hij. Hij trok zich terug in zijn eigen wereld. Die wereld was de bank en een zachte deken.

Hij snapte niet waar wij ons nu allemaal zo druk om maakten. Er was toch niets aan de hand? Hij kon toch gewoon de hele dag in zijn onderbroek op de bank zitten onder zijn deken? En dat kon hij dan toch gewoon zijn hele leven doen? En dan graag met mama er naast. Dan was het veilig.

Ik kon op een gegeven moment de deur niet meer uit. Mijn kind hield me tegen

En hij was groot. En sterk. En in de war. Als hij erg verward was, werd hij klein. Van het ene op het andere moment veranderde hij totaal. Zijn stem, zijn gezicht, zijn ogen, zijn motoriek. Alles. Doodeng vond ik het. Als het weer over was, was hij de tijd kwijt. Moe en ontredderd lag hij op de bank. Onder zijn deken. Zo kon het niet langer.

Mijn kind werd opgenomen

Maanden van behandeling volgden. Mijn kind werkte keihard. Wat ontdekten we veel!

Dat hij ernstig overvraagd bleek te zijn. Overprikkeld is. Angstig. De ontdekkingen waren mooi. Wat gezien kan worden als psychotisch gedrag, bleek bij mijn kind een beschermingsmechanisme van zijn lichaam en zijn geest. Als hij erg overprikkeld, overvraagd en gestrest is, wordt hij klein. Hij keert terug naar de wereld waar hij zich veilig en fijn voelt. En hij herstelt. Als het weer gaat, komt hij terug.

Als mijn kind zich nu zo gedraagt, vind ik het niet eng meer. Hij mag even klein zijn. We noemen het ontprikkelen. Hij voelt het nu aankomen. Rustig gaat hij naar de bank, onder zijn deken. Ik ben in de buurt en ga door met wat ik op dat moment aan het doen was. ‘Mama, ik ben er weer!’, roept hij dan. Als grote jongen van 12 ontprikkelt hij verder. En gaan we door met de dag. Het gebeurt steeds minder. Het duurt steeds minder lang.

Ik leerde anders kijken

Anders kijken naar mijn kind. Anders kijken naar alle afkortingen en omschrijvingen uit de ordner. Het maakt me al lang niet meer uit wat er allemaal in staat. Het zijn maar classificaties. De classificatie is nu ASS en angststoornis. Ze zijn nog nodig in de maatschappij van nu. Om hulp en zorg te krijgen. De wereld is nog niet klaar voor een maatschappij zonder classificaties en gewoon kijken naar wat nodig is voor herstel en levensloop.

Op de plek waar mijn kind nu is, kijken ze wel naar zijn herstelmogelijkheden

En naar zijn kracht. En het allerbelangrijkste: naar zijn tempo. Er is tijd. Overvraging hoeft niet meer.

Over een tijdje verlaat hij de kliniek helemaal. Ik ben optimistisch, maar voorzichtig. Hij zal weer moeten functioneren in een wereld die nog denkt volgens het oude model. Hier is een kind dat opgenomen is geweest en een berg aan afkortingen en papieren in zijn rugzak heeft zitten. Hij zal moeten vechten voor een plekje. Het kan weer mis gaan. Maar ik vecht mee. Daarom schrijf ik dit blog. Om aan de wereld te vertellen dat een kind met ‘psychotisch gedrag’ niet afgeschreven is voor de toekomst.

Hij is het meest krachtige en prachtige kind dat ik ken

Niemand werkt zo hard aan herstel als hij. Niemand leert zichzelf zo goed kennen als hij. Laten we kijken naar wat hij nodig heeft om het te redden, naar zijn autisme en hoe hij en zijn omgeving daarmee om moeten gaan. Is de wereld al klaar voor herstel? Ik wel!


Gastblog van een moeder, naam bij de redactie bekend.

photo credit: Historic Downtown Branson via photopin (license)

BewarenBewaren

  • Deel deze pagina:

Reacties:

  1. dankje wel, Anonieme Moeder! Ja dat overvragen, en al die verwachtingen en het klaargestoomd worden… herkenbaar. Ik verlang ook naar een wereld waar de ‘tijd’ om ergens te komen ook weer zijn rol krijgt toebedeeld. De tijd is de beste vriend van mijn kind. Brengt haar wel in haar tempo waar ze alles kan, wat nodig is om ook af en toe eens gelukkig te kunnen zijn.

  2. Bijzonder krachtig om te lezen dat je kind zijn eigen regie over zijn leven heeft. Zo hoort het ook te zijn. Mijn kind heeft geen psychische aandoening, maar ik vind het als moeder wel belangrijk dat hij over zijn gedachtes kan praten. Soms is hij ook overprikkeld, dan laat ik hem met rust. Door jouw verhaal is er een mooi besef dat onze kinderen het anders kunnen gaan doen, dichter bij hun gevoel staan. Ik wens je veel wijsheid toe.

  3. Wat een enorme troost moet het voor u zijn geweest om tot de ontdekking te komen dat uw zoon niet aan een ziekte lijdt, maar “slechts” last van een overactief beschermingsmechanisme heeft.

    Zo hebben wij een dochter (ADD) die rond haar 6e na het zien van de tekenfilm Sneeuwwitje speelde dat ze iedereen in haar omgeving ging vergiftigen, een jaar lang weigerde om appels te eten (want bang om zelf vergiftigd te worden), overal heksen zag die haar achtervolgden en mensen die haar hart uit haar lichaam wilden snijden. Onze nuchtere benadering was gelukkig voldoende om haar haar angsten de baas te laten worden en godzijdank!!! is haar het hulpverlenerscircuit en opname bespaard gebleven. Nu is ze een vrolijke 16-jarige, tekent nog steeds lugubere doodshoofden en bloederige harten (maar dat mag als je over een paar maanden aan de kunstacademie gaat beginnen ;).

    Veel succes verder!

  4. Ook ik had tranen in mijn ogen. Wow, wat een moeder. Ik ben zelf gevoelig voor psychises. 1 echte heb ik gehad, daarna kon ik m telkens op tijd inperken dmv medicatie en een noodplan. Inmiddels probeer ik nog meer zelfkennis op te bouwen om ook die medicatie niet meer te hoeven gebruiken en vooral om mezelf goed te begrijpen. Dat is voor iedereen fijn, lijkt me. Jij en je zoon lijken juist aan die kant te beginnen en ik vind het top.
    verder ben ik ook positief over de toekomst van je zoon. Zeker als hij zijn eigen ins en outs al zo goed snapt. Zelf heb ik ook een fijn leven opgebouwd met werk en gezin. Houd vertrouwen, dat is zo belangrijk. Veel geluk voor jou en je zoon. Ik ben gewoon trots op je 🙂

  5. Dank voor de reaktie. Wat mooi dat jij de realiteit van je kind gelooft. Dat je weet dat het met hem goed gaat komen. Dat emotionele belevinssen op zich niet altijd een hindernis kunnen zijn, maar als een objectieve realiteit kunnen worden ervaren. Dat dit serieus wordt genomen, zodat hij de veiligheid in dit emotionele bestaan kan ervaren en er weer andere stappen mee kan gaan nemen. Mensen met zo een gevoeligheid zijn ook een aanwinst voor onze maatschappij……………Daar ben ik van overtuigd..

  6. Van de week bij het KNAW-debat wist André Alema niet wat het verschil in herstel als medisch model en herstel vanuit cliëntperspectief was.
    Dit is dat laatste. Herstellen doe je zelf maar niet alleen. En jouw zoon heeft een fantastische moeder, die ziet wat hij nodig heeft. Met tranen in mijn ogen ga ik dit verhaal delen, het koet verteld en gezegd worden. Dankjewel, lieve moeder!

  7. Bedankt voor het delen, je zoon komt er wel. Zolang hij ( en zijn omgeving) maar bewust blijft van zijn kwetsbaarheid en zijn doen en laten daarop afstemt. Grenzen stellen in de omgang met mensen en in bezigheden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *