Fotocredits: Pixabay; AdinaVoicu
Deel 3 van Lucas zijn levensverhaal.
Lucas schrijft een driedelige blogreeks, waarvan deze blog het laatste deel vormt. In deze blog vertelt hij over zijn psychische kwetsbaarheden en hoe zijn leven daarin steeds op en neer ging: van weer aan het werk, naar opnieuw op een psychiatrische afdeling terechtkomen. Hij schrijft over veel verlies, maar ook over de veerkracht die hij heeft ontwikkeld.
Lees hier deel 1 en hier deel 2!
Triggerwarning: Deze blog bevat voor sommigen heftige onderwerpen, zoals suïcide en diverse traumatische gebeurtenissen. Heb je zelfmoordgedachten? Ga naar www.113.nl of bel 0800-0113.
Toen ik weer terugging naar een psychiatrische dienst, werd ik ook nog ontslagen. Ik ging opnieuw solliciteren en kreeg toen de medewerking van de collega’s van mijn vader bij zijn werk. Zo belandde ik bij een verhuisonderneming. Mijn taak bij dit bedrijf was om soortgelijke diversificatiebedrijven op te richten in de schoot van de baas.
Eerste ondernemingen
Zo startte ik met een pakjesdienst en speciaal transport van grote drukkerijmachines en computermateriaal. Vervolgens richtte ik een bedrijf op dat industriële producten geschikt maakte voor exportvervoer. Beide met succes. De eerste job was in de haven, de tweede haven was gevestigd in een andere omgeving.
Ik had een verhouding met een medewerkster van mijn werk, waardoor ik voor korte duur verhuisde en daarna acht jaar weer ergens anders verbleef, dichtbij mijn nieuwe boezemvriend, die ik had leren kennen op de universiteit. Ik was nog steeds zéér sportief, nam gedurende acht jaar geen medicatie meer en was kerngezond. Die verhouding was geen echte liefde en ik leefde erop los. Op het toppunt van mijn carrière, sportief en bij de vrouwen gewild! Toen mijn toenmalige vriendin 30 werd, vroeg zij om een gezinnetje te starten en voor kindjes te zorgen. Dat was ik helemaal niet van plan, en de avond erop was zij verdwenen, mét mijn poes.
Psychiatrische zorg en huwelijk
Dit was voor mij teveel; ik belandde weer onder de zorg van een psychiater. Toen de afdeling waar ik op zat een vrije afdeling werd, werd ik overgeplaatst naar een Psychiatrische Afdeling Algemeen Ziekenhuis (PAAZ). Op mijn vorige afdeling had ik een vrouw leren kennen, die 35 kilo woog en weigerde te eten.
Mijn psychiater, waar ik ambulant op visite ging, fungeerde als go-between en vertelde dat als ik interesse had in die vrouw, ik haar direct moest bezoeken, daar ze de volgende dag ontslagen zou worden. Ik dacht: een volwaardig, bekend psychiater die onze beide levens kent, die zou wel eens gelijk kunnen hebben, en negen maanden later waren we getrouwd.
De voortgang van mijn carrière
Op professioneel vlak werd ik door een headhunter gecontacteerd om een nieuw volwaardig industrieel verpakkingsbedrijf op te zetten. Ik werkte toen voor een papier- en golfkartonreus. Het was voor mij een moeilijke beslissing, want ik kreeg ook een beloofde directeurspositie bij een mecanisatieunit, ofwel terug naar de haven als industrieel verpakker. Ik koos voor dit laatste en kwam in een bedrijf waar ik huurde en cijfers moest rapporteren aan het hoofd.
Mijn eerste opdracht bestond eruit om de concurrentie eruit te gooien. Ik deed het goed en de organisatie waar ik voor werkte werd een grote concurrent van de concurrentie. Ook werd ik eens om de drie jaar hypomaan, werd opgenomen op een afdeling en kon na gemiddeld twee weken de instelling weer verlaten. Ik was in die periode fier op mijn aandoening, want ik kon van maandagmorgen tot zaterdagmiddag aan één stuk bergen verzetten op het vlak van werk. Toen ik opslag ging vragen aan de eigenaar van het bedrijf, reageerde hij: “Word zelfstandige, en mits een creatieve boekhouding verdien je het dubbele.”
Ik startte eindelijk met mijn bedrijf, was afgevaardigd bestuurder bij mijn vorige functie en trok nog zes andere bedrijven aan, om niet als schijnvennootschap te fungeren. Hier bezat ik 95 procent van de aandelen en mijn vrouw 5 procent. Ik had, buiten mijn aangenomen dochter, nog twee stiefzonen. En er is een zoon geboren.
Problemen binnen het gezin
Met mijn tweede huwelijk verliep het minder goed, want deze vrouw was ontzettend jaloers en verbleef de helft van haar leven op een psychiatrische afdeling. Voor mensen van buitenaf is dit heel moeilijk te verdragen of te begrijpen; het werkt bijna als vergif voor haar. Zij kon twee stenen tegen elkaar laten vechten. Zo heeft ze een vijftigtal huisdieren van mij doen verdwijnen, ik mocht niet meer meedoen aan het verenigingsleven, en werd verplicht om haar dochter te adopteren.
Een rechter zei dat ik haar veel beter zou erkennen, dat haar geboorteakte zou worden aangepast, waardoor ze nooit te weten zou komen dat ik haar echte vader niet was. Mijn reactie toen was: “Hoe kan ik nu een meisje erkennen die ik pas vanaf haar vierde jaar heb leren kennen?” Maar ik mocht dat zo letterlijk niet bekijken. Zogezegd, zo gedaan, en dat was een aderlating voor mijn ouders en mijn dochter uit mijn eerste huwelijk.
Toen mijn dochter uit mijn eerste huwelijk om de veertien dagen bij ons kwam, merkte ik dat ze niet gelukkig was. Ik ben toen naar haar toegegaan en heb gezegd: “Schat, als je je er daar niet goed bij voelt, hoef je me niet alle veertien dagen te komen bezoeken.” Dit is in een verkeerd keelgat geschoten; mijn dochter heb ik toen twaalf jaar niet meer gezien.
Drukte leidde tot een ramp
Ik worstelde me erdoor allemaal. Door enerzijds alle sportieve bezigheden op mijn landgoed te organiseren en anderzijds onder het motto van geen tweede keer falen, heeft mijn tweede huwelijk 17 jaar standgehouden. In 2001 belandde ik in de gevangenis. Ik had de hele nacht bij mijn schoonzus verbleven, aan ’t filosoferen met haar zoon en moest zes uur een vergadering bijwonen. Ik was vijf minuten te laat en dacht: och, dan doe ik de verplaatsing wel met de wagen. Zo kon ik nog eens thuis passeren voor de vuile was, mijn katten te verzorgen en contact te nemen met mijn bedrijven, waarmee ik online stond.
Ik had een vuurtje aangestoken voor een thee beneden in de keuken. Mijn laptop opstarten nam wat tijd in beslag, en toen ik terug beneden kwam, stond mijn keuken in brand. Het enige waaraan ik dacht, was mijn katten redden, en toen ben ik weg gevlucht. Toen ik terug thuis kwam, stond de politie op mij te wachten, en na een volledige dag verhoor werd ik naar de gevangenis overgebracht. Veertien dagen en daarna nog één week voor het hof van beroep. Ik werd daar vrijgesproken onder voorwaarden, namelijk drie maanden gesloten instelling.
Mijn vrouw dacht dat ze het alleen verder wel zou kunnen stellen en vroeg de echtscheiding aan. Ik zag mijn zoon nog zolang de procedure liep, maar eens de uitspraak was, heb ik nooit nog iets van hem gehoord, en dat sinds 2002. Weer een ontzettend verlies. Ondertussen waren mijn beide ouders overleden.
Psychiatrische terugval en vrijwilligerswerk
Nu zat ik écht in de penarie en belandde weer op een psychiatrische afdeling, dit keer voor een jaar op de afdeling depressie en angsten. Ik leefde als een plant. Mijn leven was een opeenstapeling van verlies. Mijn tweede vrouw overleed door zelfdoding. Na zo’n twaalf jaar van breuk met mijn dochter uit mijn eerste huwelijk, heeft dit contact zich hersteld. Wij zijn als twee druppels water, houden ontzettend veel van elkaar, maar ieder huisje heeft zijn kruisje en zij heeft het helemaal niet onder de markt.
Later heb ik nog vijf jaar samengewoond met een nieuwe dame, een vrouw met drie kinderen, en een latrelatie gehad gedurende vier jaar met een verpleegster. Sinds de periode na de gevangenis heb ik zeer veel vrijwilligerswerk verricht en ben ik blijven studeren.
In 2008 werd ik invalide verklaard. Nu ben ik met pensioen en mag ik terug werken. Mijn uiteindelijke bedoeling is om me volledig te storten in de geestelijke gezondheidszorg, met als doel het stigma uit de wereld te helpen. De laatste jaren heb ik meer last van stemmingsschommelingen, maar ik kan er beter mee omgaan. Wanneer ik depressief word, dan cocoon ik, isoleer me, en na drie, maximaal vier weken… ben ik terug stabiel.
Meer lezen van Lucas zijn verhaal?
Meer lezen over Bipolariteit?
- Een virtuele cabaretvoorstelling – over wanen
- Manisch zijn is zo gek nog niet
- Lichamelijke problemen en bipolariteit – een helse tijd!
Heb je een vraag?
Onze experts beantwoorden jouw vraag in het online Spreekuur van PsychoseNet. Gratis en anoniem.
Ken je de mini-College’s van PsychoseNet al?
Bekijk PsychoseNet college’s van Jim van Os over zorg en herstel, van depressie tot psychose.
Geef een reactie