Main content

Thijmen deelt in deze blog zijn gedachten over het denken. Hoe kijken we naar wat we denken en wanneer vinden we dat ziek? Hoe ga je in gesprek met je gedachten? Thijmen stelt vragen en komt vervolgens bij een prachtige conclusie uit.

Waanideeën zijn niet direct pathologisch. Veel mensen denken dat psychose cognitieve functies belemmert. Dat is niet zo. Wel belemmert het de functie tot rede. Maar als je naar filosofen kijkt die zijn gaan redeneren over de functie van niet kunnen redeneren of in een andere realiteit leven, dan kom je al gauw op het bewonderingswaardige van een psychose uit.

Waarom willen wij pathologiseren? Het is een aanval op de filosofie om mensen door cognitief belemmerende medicatie te geven hun vermogen af te pakken om in alle rust en helderheid na te denken over hun denken.

Wie zonder schaamte het illusionele van een gedachte kan begrijpen identificeert zich hier niet mee en kan tot de conclusie komen dat het denken overschat wordt.

Totdat je die enorme kracht voelt

Na jarenlange zelfreflectie volgt inzicht op inzicht. Je zelfkennis groeit en je bent in staat om alle emoties te analyseren en er betekenis aan te geven. Door de enorme flexibiliteit die nodig is om het eigen denken los te laten en jezelf opnieuw op te bouwen ben ik van mening dat psychose zelfs kan leiden tot cognitieve verbetering.

Waarom wordt er dan nooit over het denken gesproken alsof het een illusie? We leven in een vrij land maar mogen niet afwijken in ons denken. Het bestempelen van iemands denken is in feite een maatschappelijke ego boost.

We willen weldenkende normaal functionerende personen in onze maatschappij. Maar dit kun je niet forceren.

Liefde voor dat wat ons beangstigd zou ik nobel noemen

Een eigenschap die zoveel omdenken nodig heeft. Die zoveel ervaring vereist, dat dit meestal niet mogelijk is. Toch is het geen uitzondering. Als je je verdiept in jezelf in angst of in liefde is dit geen vreemde uitkomst. Vrede met het leven. Inzichten kosten jaren en kunnen je gedachten, je gevoel en je persoonlijkheid veranderen. Zelfs je diagnose.

Wat verstaan wij nu eigenlijk onder liefde? Hoe komt het dat we onderscheid maken tussen familie en vreemden en vreemden minder liefde geven dan familie.

Hoe komt het dat de meest goed bedoelende acties niet als liefde worden ervaren? En wat als je helemaal geen liefde meer kunt voelen? Omdat liefde psychologisch niet meetbaar en zoals hiervoor gezegd zeer complex is, praten wij liever over cognitieve gedragstherapie. Gedachten en emoties onderzoeken op functie. Met als gevolg dat we alleen nog maar met het functionele bezig zijn en minder met betekenisgeving. Je hebt goed en fout. Maar een middenweg is er nauwelijks meer.

Ik kan zelf ook wel bedenken dat er geen functie zit in het gedachtegoed dat ik Jezus ben

Maar wat betekent het voor mij en waarom kies ik dit als gedachtengoed?

  • Als ik met al mijn liefde verbonden ben aan dat idee, dienen we dan niet iets bescheidener om te gaan met het diagnostiseren van dit soort ideeën?
  • Kan je je voorstellen dat men zich kan hechten aan zichzelf en dat psychisch gezond zijn voor iedereen belangrijk is?
  • Hoe kunnen we dus zo omdenken dat we op lange termijn het door ons beoogde ‘ongezonde’ als leerzame ervaring kunnen neerzetten zonder direct aan het functionele te denken?

De verbeelding is oneindig. En de vruchten van geduld zijn zoet.

Conclusie: Geduld en liefde. De genezers van psychose.


Thijmen heeft ervaring met depressie en psychosen. Hij is tegen het pathologiseren van de mens. Filosofie is zijn redmiddel.

Meer informatie:

  • Deel deze pagina:

Reacties:

  1. Inderdaad, ik ben ook tegen pathologiseren. En wanen hoeven niet per direct een onderdeel te zijn van een psychose. Waanbeelden en fantasie. De lijn is erg dun. Als mensen verliefd zijn dan leven ze soms ook in een complete waanwereld zonder psychose te krijgen.

    Ik denk dat het er voornamelijk om gaat dat de mens vrede heeft met zijn waanbeelden. En dat ze er vanuit een ontspannen sfeer tegen aan kunnen kijken. Als men ontspannen is kan er ook makkelijker met fantasie/realiteit worden omgegaan.

    Nadat er een gebeurtenis heeft plaatsgevonden en er word een conclusie uitgetrokken dan gaat het er niet om of het waan of werkelijkheid is maar meer zo van.. Hoe ga ik hiermee verder?

    En ja, als mensen die uiteindelijk behandeld zijn voor psychose en ervan herstelt zijn een keer de situatie compleet verkeerd inschatten dan hoeven de hekken ook nog niet van de dam te zijn. We kunnen beter uitgaan van de flexibiliteit van de mens. Een mens heeft verdriet wanneer de werkelijkheid tijdelijk op een verkeerde manier word waargenomen. maar de mens herpakt zich. Dat gebeurt iedereen wel eens.

    Als je erg verliefd bent dan hoop je ook iemand overal tegen te komen, en dat je liefde beantwoord word…. Wanneer je dan word afgewezen dan word je geconfronteerd met de realiteit. Het is een beetje overdreven om dit voorbeeld als psychose te zien. Maar eigenlijk is het wel zo…..

    Dus ja, ontspanning, water bij de wijn en de waanbeelden die mensen hadden tijdens een psychose niet te serieus nemen. Kwalitatief gezien verschillen die gedachten niet zoveel van de gewone mens. Dus er kan best over gefilosofeerd worden. Alleen al om het feit dat als je er over nadenkt en erover praat de emotionele beladenheid er vanaf gaat. Dat scheelt al een stuk in het herstel. Het is allemaal niet zo eng/gevaarlijk/ziek.

    Maar mooi blog… later

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *