Main content

Apart hoe het werkt ‘in je hoofd’; dat ik na mijn zware depressie zo blij was dat ik weer kon genieten. Zo blij met ‘kleine’ dingen en hoe ik acht jaar later weer eisen heb.

Ik stel eisen aan mezelf, aan anderen en ‘aan het leven’. Spreekt daar mijn ego of zo? De genadeklap kwam afgelopen maandag. Mijn broer zei: “Waarom ben je nog steeds bezig jezelf te bewijzen?

Waar het in het leven om draait

Helaas heb ik in 2009 en 2011 een zware depressie gehad, met beide keren een opname. Na mijn eerste depressie verbrak ik mijn relatie en ging ik tijdelijk wonen in een studiootje.

Ik deelde de keuken, de wasmachine en het toilet met twee huisgenoten. Ik voelde me vrij, gelukkig, bouwde weer uren op bij mijn werkgever en genoot van de zon in de tuin. Ik was de koningin te rijk.

Het maakte me allemaal niet zoveel uit, als ik maar niet meer zou terugvallen in die hel die depressie heet. Ik zei tegen mezelf: “Ook al woon ik mijn hele leven op deze twintig vierkante meter en ga ik vakkenvullen* bij de Appie, ik vind het helemaal prima.” Geen bewijsdrang.

Ik heb geen gebruiksaanwijzing

Toen ik, tijdens mijn eerste opname, mijn baan kwijtraakte door een reorganisatie voelde ik me afgewezen. Toen ik weer hersteld was, solliciteerde ik intern op een vacature. Aangenomen ‘maar’ wel met extra voorwaarden, gezien mijn ziekteverleden.

Komt daar mijn bewijsdrang vandaan? Of door de vooroordelen die ik regelmatig hoor: mensen met een psychische ziekte kunnen niet werken; vallen regelmatig uit; hebben een gebruiksaanwijzing, of zijn lastig.

Ik kreeg een terugval in 2011 en zo ben je weer maanden verder met re-integreren, een tijdelijke klus en vervolgens nog een sociaal plan. September 2013; geen communicatiebaan te vinden… de markt lag op zijn gat. Een visie op mijn vakgebied heb ik wel en aan doorzettingsvermogen ontbreekt het me ook niet. Ok, ik doe het zelf, op naar de Kamer van Koophandel. Bewijsdrang?

Terug naar de basis

Er sluimerde al iets. Eind 2017 nam ik wat gas terug en dacht: ‘Ik word helemaal niet zo gelukkig van het ondernemen’. Wel van mijn bedrijf overigens en ‘mijn missie’; mensgerichte taal in de psychische gezondheidszorg. Waar ik op afsterf is ‘zijn wie ik niet ben’.

Alle adviezen over sales, marketing, verdienmodellen. Gouden bergen worden beloofd, ik vind het veel bla bla. Heel hard roepen hoe goed je bent en ‘het spel spelen’. Laat ik nou net niet van het hard roepen en de gebakken lucht zijn.

Maar bewijzen dat ik mijn eigen toko kan hebben zou ik. Dus kwam ik weer in een spiraal van ‘moeten’.

Waar zijn mijn gedachten van 2010 gebleven? Van het tevreden zijn met een klein studiootje en ‘vieren’ dat ik het depressiemonster had verslagen? Leren accepteren dat ik ben wie ik ben.

Mijn broer zei: “Misschien ‘moet’ je terug naar de basis. Je hebt het altijd over de Jessica 3.0. De Jessica die je was voor je depressies, had toch ook haar kwaliteiten?

Waar was ik als kind al goed in

Gehuild heb ik, heel hard gehuild. Mijn broer sloeg de spijker op zijn kop. Hij heeft gelijk. Ik ben de Jessica 1.0 bijna gaan haten.

Omdat ze zo onzeker is, de kaas van haar brood laat eten en zichzelf wegcijfert. Ik durf dat deel van mezelf bijna niet meer aan te kijken. Kan zelfs niet meer zien wie zij is met al haar kwaliteiten, haar mooie kanten.

Waar is ze goed in, waar werd ze blij van als kind, waarom liepen collega’s aardig weg met haar. Ik ben niet zo’n shiner, ben een sterke rechterhand achter de schermen.

Een communicatieadviseur, geen marketingvrouw. Ik hou van eerlijke communicatie, oprecht contact, dingen niet mooier maken zijn dan ze zijn. Cut the crap zou ik zeggen.

Ik stel graag positief kritische vragen om zaken te verbeteren. Ik ben benieuwd naar verhalen van mensen, waarom ze doen wat ze doen en deel graag kennis. Daarom zie je mij op LinkedIn, niet om te vertellen dat je bij mij moet kopen.

En toch word ook ik ontzettend gelukkig als mijn post of blog meer dan 1000 keer wordt bekeken. Bewijsdrang?

Goed zoals ik ben

Het enige bewijs dat ik hoef te leveren is aan mezelf. Dat ik goed voor mezelf zorg, gezond blijf en bij mijn eigen waarden blijf.

Mijn bedrijf daar gaat de stekker niet uit, zeker niet. Ik ga wel solliciteren, voor een parttime baan. Want ik ben een sociaal dier, werk graag in een team aan een doel en ‘ben van nature’ die sterke rechterhand achter de schermen. Die spiegel heeft mijn broer me goed voorgehouden. Hij houdt evenveel van de Jessica 1.0 als van de 3.0, hij wil alleen dat ik mezelf niet nog een keer kwijt raak.

Hij zei mooi: “Je hebt al bewezen dat je het kan, je hebt twee keer een zware depressie overwonnen.”

* Voor de goede orde: vakkenvullen bij de Albert Heijn is een prima baan.


Jessica werd in 2009 en 2011 opgenomen met een zware depressie. Ze is ambassadeur bij Samen Sterk Zonder Stigma en heeft haar eigen bedrijf, MerkVaardig. Daarin combineert ze haar vak als communicatieadviseur met haar ervaringen als cliënt in de geestelijke gezondheidszorg.

Meer informatie:

  • Deel deze pagina:

Reacties:

  1. Dank je wel Rik voor je fijne reactie. Omgaan met een psychische ziekte is een zware ‘opgave’. We mogen best trots zijn dat we zo hard hebben ‘teruggevochten’ en staan waar we nu staan.

  2. Mooi inkijkje Jessica!

    Ook ik heb ooit een langdurige zware depressie voor mn kiezen gehad. Ik heb me daarna altijd maar voorgehouden dat ik in ieder geval geslaagd ben voor de grote test van het leven.
    Het ‘niet zijn wie ik ben’, zoals je dat beschrijft, breekt mij ook direct op. Zelfzorg is ook dicht bij jezelf blijven.
    Goed zoals je bent; als je je dat eigen weet te maken, is dat dikke winst zou ik zeggen!
    Dank voor het delen!

    Hartelijks

  3. Hoi Jeroen, dank voor je mooie reactie. Jij ook veel kracht en sterkte. De openheid en eerlijkheid vind ik ook terug in jouw blogs en daarom erg waardevol.

  4. Beste Jessica,

    Openhartig, open en eerlijk vind ik jouw blog. Het is een ontzettend herkenbaar dilemma dat je schetst. Geboren zijn als sensitief mens in een wereld waarin de uiterlijke schijn hoog in het vaandel staat valt niet mee. Ik ben het helemaal eens met Allard als het gaat om het leren lief hebben van die gevoelige kant waar juist de creativiteit zit , waar juist de empathie zit , waar juist de oprechte interesse zit en waar juist ook je drive vandaan komt denk ik. De andere kant is ook menselijk en ok. De bewijsdrang om gezien te worden is ontzettend logisch en normaal. Je verzuipt er alleen zo snel in , te meer omdat je heel hard gaat proberen iemand te zijn die je niet werkelijk bent, denk ik. Eigenlijk handel je dan tegennatuurlijk. Ik herken dat heel sterk. Heb t decennia lang gedaan en zie t mezelf nog steeds doen. Denk zelf dat t zoeken naar balans tussen deze twee kanten het beste werkt. In mijn geval betekent dat regelmatig stil staan en vooral niet meteen van alles gaan doen. Dan voel ik dikwijls pas goed wat er werkelijk aan de hand is.
    Nou ja, gewoon een paar associaties op je blog.
    Dank voor het delen en veel succes met de zoektocht in jou.

    Groet, Jeroen

  5. Hoi Jessica,

    Bedankt voor je mooie blog

    Je bent geboren als Jessica 1.0 en alles wat zich daarna voltrekt in je leven maakt wie je bent.

    Jouw karakter heeft kenmerken als standvastig, gedreven en voortstuwend..
    Een meid die weet wat ze wil en kan..

    Echter, na die twee depressieve periodes waar deze karaktereigenschappen zijn gaan botsen met jouw idealen is je verwachtingspatroon onveranderd gebleven…
    En daar gaat de boel mis.
    Het is een gevecht voor je geworden om de hele wereld te bewijzen dat je sterk in je schoenen staat terwijl je hart voelt dat je op blote voeten loopt.

    Jessica … probeer eens uit te vinden of je ook weer van de 1.0 versie in 2018 kan gaan houden.
    Jouw kracht en inzichten en visies zijn vetroebeld om het zo maar te zeggen.

    Als je je pure ik inzet en het ego loslaat die het verwachtingspatroon schept, dan leeft het rustiger, dan sta je niet 24 uur “aan” maar misschien 10 uur.
    Mag je van jezelf in die extra uren van rust eens gaan voelen wat je nodig hebt voor de aankomende jaren ?

    Ik wil je ontzettend bedanken voor al je kostbare uren die je aan mij besteed hebt om naar mijn pijn te luisteren, dat je me de kans hebt gegeven om te typen, te praten en te reflecteren, zodat ik een helder beeld kon schetsen over wat ik nodig had. Ik heb de daad bij het woord gevoegd en voel me hierbij zoveel rustiger.

    Bedankt.

    Allard.

  6. Ha Jessica,
    Wat mooi dat je dit durft te delen en dat je jezelf gevonden hebt! Dat van die bewijsdrang herken ik wel. Het is inderdaad denk goed voor je gezondheid als het ‘moeten’ ‘willen’ wordt. Ik wens je nog heeel veel mooie genietmomentjes toe!
    Hartelijke groet,
    May-May

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *