Fotocredits: ChatGPT
De vader van Quin werd ernstig ziek. In dit openhartige verhaal deelt Quin (27) hoe moeilijk het was om zijn vader te zien aftakelen, terwijl hij zelf de grip op zijn leven langzaam verloor. Hij vertelt over de laatste momenten met zijn vader, het onvermijdelijke afscheid en de leegte die daarna overbleef.
Triggerwarning: deze blog bevat voor sommige lezers heftige onderwerpen, waaronder verlies, rouw, het overlijden van een ouder en euthanasie.
In 2017 werd mijn vader gediagnosticeerd met darmkanker. Een kleine poliep in de dikke darm bleek kwaadaardig te zijn. Een maand later werd hij geopereerd. Het jaar daarop werd een uitzaaiing in de lever geconstateerd, waarna hij een maand later opnieuw werd geopereerd. Gedurende een jaar leek de kanker te zijn verdwenen. Maandelijks werd mijn vader nog gecontroleerd in het ziekenhuis.
Slecht nieuws
Ik weet nog goed dat ik op een dag in 2020 thuiskwam van school. Als 20-jarige jongen zette ik mijn fiets in de schuur en door de ramen van mijn ouderlijk huis zag ik mijn ouders in de huiskamer. Zoals gewoonlijk zat mijn vader achter de computer. Mijn moeder stond ernaast. Toen ik binnenkwam, stond mijn vader langzaam op en keken hij en mijn moeder mij enigszins ongerust aan.
Mijn vader vertelde dat ze vanmiddag in het ziekenhuis waren geweest voor de periodieke controle en dat de uitslag van de CT-scan bekend was. “Ga even ergens zitten, lieverd,” zei mijn moeder bekommerd. De sfeer voelde enorm vreemd aan. “Nee, ik blijf wel staan, hoor! Wat is er?” zei ik nietsvermoedend. Terwijl mijn vader zei dat het goed was als ik bleef staan, smiespelde mijn moeder tegen hem: “Maar straks valt hij misschien flauw…” Ik stond tegen de eettafel aangeleund en al snel zei mijn vader tegen mij: “Quin, we hebben helaas heel erg slecht nieuws.” Slecht nieuws?, dacht ik. Echt tijd om erover na te denken, had ik niet. Het moment ging enorm snel. Mama keek me aan en zei: “Papa heeft nog twee tot drie jaar te leven.”
Hoe moet ik dit verwerken?
“Oh,” reageerde ik vrij nonchalant. Ik wist niet goed wat ik moest zeggen. Ik was verdoofd. Destijds strugglede ik enorm met mezelf vanwege onder meer mijn nare ervaringen op stages en mijn mogelijke autisme en ADHD. Het slechte nieuws over papa kon er simpelweg gewoon even niet meer bij. Niet lang daarna begon ook de coronacrisis en kwam ik door de maatregelen in een sociaal isolement terecht. Ik voelde me eenzaam, verslagen en machteloos. In de tijd daarna begon ik steeds meer verward gedrag te vertonen.
Het deed iets in mij knappen
Een maand na de constatering van de uitzaaiingen werd begonnen met de eerste chemokuur. Daarna werd mijn vader, vanwege een pijnlijke uitzaaiing in zijn schouderbot, meerdere keren bestraald en, het jaar daarop, geïnjecteerd met pijnbestrijding. Na een CT-scan naar aanleiding van een longontsteking aan het einde van 2021 bleken er nog meer uitzaaiingen in de lever te zitten. Ook bleek er een toename van uitzaaiingen in de longen. De chemokuur had geen effect meer. Mijn vader was uitbehandeld. Volgens de oncoloog had papa nog drie maanden te leven.
Het hele ziekteproces van mijn vader deed iets in mij knappen. Ik had nog zoveel willen doen, zoveel willen zeggen, zoveel willen vragen, zoveel willen bespreken. Het is erg moeilijk om een optimistische en krachtige man naar wie je altijd hebt opgekeken langzamerhand zo enorm zwak te zien worden. Vanwege de hele situatie in mijn leven, mijn psychische inzinking en alle waanideeën die ik had opgedaan, belandde ik in een manische psychose. Vijf weken lang was ik opgenomen geweest op de psychiatrische afdeling.
In andere blogs van mij lees je onder meer wat ik onder meer tijdens deze en volgende psychoses zoal ervaarde, welke inzichten ik daarin opdeed, hoe ik er nu op terugkijk en hoe ik psychose in het algemeen zie.
Het euthanasietraject
Langzaam zag ik mijn vader zwakker en zwakker worden, totdat hij eigenlijk geen energie meer had om te praten. Het einde naderde en dat wist hij heel goed. Er was geen hoop meer. En dat idee voelde ik bij hem. Dat was enorm zwaar. Er waren eigenlijk drie mogelijkheden: óf mijn vader zou pijn blijven lijden en uiteindelijk op een pijnlijke manier sterven, óf er zou gestart worden met palliatieve sedatie óf hij zou euthanasie krijgen. Na een goed gesprek met het gezin werd voor het laatste gekozen. Begin 2022 werd de euthanasie gepland.
In een laatste gesprek tussen mijn vader en mij, één dag voor zijn euthanasie, vroeg ik hem of hij zenuwachtig was voor morgen. Hij was zo verzwakt dat hij niet terug kon praten. “Zal ik weer naar boven gaan?” vroeg ik hem kalm. “Ja,” zei hij zachtjes en volledig uitgeput. “Ik hou van jou,” zei ik terwijl ik opstond uit mijn stoel. “Ik ook van jou, schatje,” zei hij. Hij probeerde al zijn kracht bij elkaar te rapen om iets te zeggen. En toen leefde hij ineens een beetje op. “Voor altijd, Quin,” zei hij emotioneel. “Je bent mijn beste vriend. Mijn beste vriend en ook mijn beste zoon. Ik had heel graag heel lang met je willen leven.” “Maar het gaat niet meer,” sloot hij met een verslagen stem af. Ik nam afscheid van papa. “Tot morgen,” zei ik tegen hem en gaf hem een kus op zijn wang.
Een grote leegte
De volgende dag was het de dag van de euthanasie. Mijn vader werd thuis, op zijn ziekenhuisbed in de woonkamer, aan een infuus gelegd. De huisarts diende langzaam een slaapmiddel toe. Met het gezin stonden we om papa heen. Om de beurt namen we afscheid van papa. “Ik weet niet wat ik nog moet zeggen,” zei ik vol verslagenheid tegen hem toen ik naast hem stond. “Ik heb alles al willen zeggen,” zei ik zachtjes. “Bedankt voor alles.” Ik zei nog een paar dingen en sloot het gesprek af. “En dat je maar een leuk leven hebt,” wenste papa mij toe. Nadat iedereen van het gezin de laatste dingen tegen papa had gezegd, kwam hij in een diepe slaap. Na enkele minuten overleed hij.
Sinds die tijd voelde ik een grote leegte in mijn leven. Het voelde alsof ik mijzelf was kwijtgeraakt. De depressie waar ik inmiddels inzat, werd nog erger nadat het vier maanden later uitging met mijn vriendin. Ik voelde me zo eenzaam. Naar aanleiding van het hele rouwproces om mijn vader ben ik in totaal vier keer psychotisch geraakt en drie keer opgenomen geweest op psychiatrische afdelingen.
Over Quin: Inmiddels heeft Quin weer meer grip op zijn leven en is hij al vier jaar lang stabiel. Heel af en toe heeft hij nog last van hypomanieën en lichte depressies, maar gelukkig heeft hij geen psychoses meer gehad.
Meer lezen van Quin?
Meer lezen over rouw en verlies?
- Nawee — creativiteit als weg naar herstel bij rouw
- Omgaan met rouw en verlies na een psychose
- Is het liefde of overleven? — hechting en rouw
Heb je een vraag?
Onze experts beantwoorden jouw vraag in het online Spreekuur van PsychoseNet. Gratis en anoniem.
Wil je PsychoseNet steunen?
Wordt donateur en help ons om mooie projecten te realiseren.
Geef een reactie