Main content

Wat doe je als je lijkt te lijden aan alles wat los en vast zit? Kun je wel wat doen? Moet je je laten leiden door anderen die daarvoor hebben doorgeleerd? Maar wat als die personen zeggen dat je problematiek ’te complex’ is?  Dit alles lijkt behoorlijk uitzichtloos maar toch is het leven van Rianne 180 graden gedraaid. “Inmiddels ben ik ruim 12 jaar gezond en gelukkig.”

Als puber heb ik mijn jeugd doorgebracht in psychiatrische klinieken, van mijn 15de tot mijn 19de. Ik zat daar in verband met eetstoornis, depressie, hallucinaties, suïcide pogingen, angst en paniek, en automutilatie. Regelmatig werd ik bestempeld als ‘complex geval’. Uiteraard werd dit niet zo verwoord naar mij, het werd verwoord in mooie taal. Ook werd ik met enige regelmaat afgewezen voor een behandeling, of zelfs weggestuurd want de problematiek was te complex.

Inmiddels ben ik ruim 12 jaar gezond en gelukkig

Ik ben getrouwd, moeder van 4 kinderen, werkende in een eigen praktijk. Een succes verhaal, want mijn leven draaide 180 graden.

Waardoor? Door de spiegel van heelheid! Maar wat is nu die spiegel?

Destijds ontmoette ik een vriend, inmiddels mijn man. Hij zag heelheid in mij, iets moois, hij had vertrouwen in mij, waardoor ik mijn heelheid hervond. Ook kwam ik in behandeling bij een goede therapeut die vertrouwen spiegelde en autonomie belangrijk vond. Ziedaar de spiegel!

Regelmatig hebben hulpverleners de neiging cliënten te willen fixen, of ‘genezen’. Soms ontbreekt het zelfs aan vertrouwen tegenover de client of ze denken het beter te weten dan de client. Eigenlijk wordt er dan onbewust een boodschap gespiegeld ‘ik weet het, jij weet het niet’, ‘ik kan jou niet vertrouwen’, ‘jij hebt een probleem’.

Destijds werd er soms bepaald dat ik gesepareerd moest worden

als ik mij flink had beschadigd. Maar welke onderliggende boodschap krijgt iemand hiermee? Misschien zie je dit als een tijdelijke goede beschermende oplossing. Maar ik wil je een ander perspectief laten zien. Als client ervoer ik emoties van angst, verdriet, pijn, chaos, en wanhoop, vandaar dat ik me dan beschadigde, het was mijn overlevingsstrategie. Een manier om de emotionele pijn niet te hoeven voelen. Als we nog wat dieper kijken naar het stresssysteem dan was ik in hyperarrousal, de vecht en vlucht reactie. Ik werd hoog alert op gevaar, klaar om op de vlucht te gaan. Door zelfbeschadiging kwamen ook de nodige adrenaline (stresshormonen) en endorfine (lichaamseigen pijnbestrijding) vrij. Dus ook lichamelijk kwam er een dempende werking vrij door zelfbeschadiging.

Mensen hebben net als dieren het vermogen om in rust en verbinding weer tot rust te komen

vanuit deze stresstoestand. Maar wat gebeurde er in mijn situatie? Ik werd apart gezet, gesepareerd. Er was geen rust of verbinding. Ik voelde me aan mijn lot overgeleverd, ik voelde me in de steek gelaten, ik was niet te vertrouwen, ik mocht deze gevoelens van angst, pijn, chaos, wanhoop niet hebben, deze werden niet begrepen en dan moest ik opgesloten. Zoals een kind dat boosheid uit en dan op de gang wordt gezet, het krijgt onderliggend de boodschap dat het niet boos mag zijn. Het werden mijn kernovertuigingen, dat ik niet te vertrouwen was, dat er iets mis was met mij, dat ik te ingewikkeld was. De psychiatrie was de spiegel van deze overtuigingen, ze bevestigden mijn misvattingen, men was enkel gefocust op emoties en gedrag.

Ik wil nog een ander voorbeeld geven. Stel je wilt als kind leren fietsen, maar je ouders zijn bang dat je valt, dat je pijn krijgt. Krijg je dan het vertrouwen om het te proberen te leren? Nee. Je zult onderliggend deze angst van hen voelen. Het zou helpend zijn als ze met je mee rennen, je aanmoedigen, als ze aandurven dat je ook zult vallen. Het hoort bij het leerproces. Maar wat voor boodschap krijg je als ze je fiets afpakken, en zeggen dat je het niet kan, en dat het gevaarlijk is om te vallen.

Voorbij gedachten, gevoelens en gedrag, is de essentie

De heelheid van elk mens. Ieder mens heeft het vermogen tot psychisch wel-zijn, enkel hebben sommige mensen zoveel ruis door gedachten en gevoelens dat ze dit tijdelijk uit het oog verloren zijn. We mogen ze deze heelheid spiegelen, we mogen ze herinneren aan deze waarde, draagkracht, en leven in hen, dat niet kapot kan. Deze essentie is als een diamant. Hoe erg trauma’s, emoties of gedrag ook zijn, deze zijn enkel als modder over de diamant.

We mogen vertrouwen en autonomie spiegelen zodat deze mensen zelf weer vertrouwen en autonomie terugvinden in henzelf. Ieder mens heeft innerlijke wijsheid, enkel jij zelf weet wat goed is voor jou, wat voor jou werkt of niet werkt, wat prettig voelt of niet. We mogen mensen terug wijzen naar deze innerlijke wijsheid, want als we dat niet doen, bevestigen we deze mensen in hun ideeën van hopeloosheid of verlorenheid.

Durf jij het te verdragen dat je client een keer zal vallen? In de wetenschap dat je client het vermogen heeft weer op te staan. Durf je te verwijzen naar deze levenskracht en veerkracht in mensen? Want wow, wat hebben mensen vaak al veel doorstaan op het moment dat ze eenmaal tegenover jou zitten. Wat een kracht dat ze dat allemaal al hebben overleefd en gedragen. Durf jij de spiegel van heelheid te zijn?


Rianne Levi werkt als ervaringsdeskundige, 3 principe facilitator en IZR practitioner. Voor meer informatie is hier haar website

Meer lezen over het vermogen weer op te staan?

  • Deel deze pagina:

Reacties:

  1. Jezus, wat een mooi verhaal!! Ja, laatst zei iemand (een medium) waarmee ik werk: jij bent nooit lastig geweest. Die zin bleef in mij nagalmen, de hele week. Het is wel zo, maar niemand zei mij dit ooit. Mijn lichaam zegt: jij bent de schuldige. Een incestsysteem legt dat het kind, kennelijk op. Het eigenaardige is, dat gedurende je leven, deze ‘boodschap’ zich telkens weer herhaalt. De GGZ herhaalt als het ware de boodschap van de daders: degenen die de ouderrol speelden. Het heeft het geen inzicht in de eigen beperkingen, maar diagnosticeren graag jouw beperkingen. Ik was verbijsterd door de BPD diagnose, het leek alsof de dader/slachtofferrol werd omgedraaid. Dat doen narcisten ook: ze draaien de rollen om. Tegelijk: het is niet onwaar. Mijn neurologische systeem is danig in de war, for life. Ik probeer ook mijzelf ‘op te lappen’ against all odds. Ook het ‘uitgescheiden’ worden, ‘er is niets meer aan te doen’ of ‘die groep daar doen we niets meer mee, die laten we lopen’ (over DIS). Je wordt aan de rand van het bestaan geduwd, terwijl je juist zo graag een beetje zou willen leven. Echt keihard. Ik ga gelijk die methode IZR onderzoeken, DANK!!! Super hero!!! Ik denk inmiddels wel: de echte professionals zijn de patienten zelf, nadat ze de helingsweg bij zichzelf hebben voltooid.

  2. Wauw!!! Zo mooi omschreven en ik volg je helemaal!

    Ook ik ben aan het helen herstellen. Ook ik heb zelf de verantwoordelijkheid genomen voor mijn eigen geluk ipv dat ik dat zoek buiten mijzelf óf dat ik van een ander verwacht dat die dat even voor mij fixt.

    Ook ik ben overtuigd van een zelfheling. Dat ieder mens, hoe groot de beschadiging ook is, in staat is te helen, door bewust uit de pijn en verdriet te stappen.

    En ja….. de zorg….. soms is keihard zijn nodig. Maar dat strookt niet met het beleid, er is immers zorgplicht. Maar soms hebben mensen, net als jonge kinderen nodig om te vallen zodat ze weer bewust worden kunnen leren, opstaan en doorgaan.

    Hele beknopte versie van mijn visie laat ik dat even erbij vermelden 😃

  3. Wow!! Prachtige en zeer indrukwekkende Blog. Dank je wel Rianne je verhaal geeft mij meer moed😃. Ik herken heel duidelijk wat je beschrijft over de onbewuste boodschappen die er vaak worden meegeven in de huidige GGZ. Ik ben ook heel erg blij dat het zo goed met je gaat, ook voor mijzelf als baken van hoop. Dank je wel voor deze Blog!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.