Main content

Een blog van Jessika over de samenwerking die ze miste met de hulpverlening om medicatie af te bouwen. Uiteindelijk nam ze, met alle risico’s van dien, zelf de beslissing om te stoppen met antidepressiva.

Meer dan tien jaar terug heb ik de ene na de andere specialist bezocht en steeds kreeg ik een diagnose met bijbehorend medicatie voorgeschreven. Inmiddels ziet mijn leven er nu anders dan in 2005. Ieder gesprek dat ik met een arts wilde aangaan om af te bouwen werd uitgesteld.

Ik besloot uiteindelijk om op eigen houtje te stoppen met antidepressiva

Waarom? Ik neem je even mee in mijn dagelijks leven, een dag zag er als volgt uit:

Rond twee uur ’s middags was ik doodmoe en met mijn ogen open. Opstaan voor het plichtsgevoel en de rest van de dag moe, hangerig, loom en geen energie. Zowel lichamelijk als geestelijk te moe om ook maar iets te ondernemen. Mijn huishouden een puinzooi, et cetera.

Ik deed twee keer een zelfmoordpoging, mijn gevoel van leven was nutteloos en eenzaam. Op de intensive care werd ik na drie dagen verward wakker. Een dag later zat ik nog verwarder weer thuis.

Ik voelde me in de steek gelaten door medici en hulpverleners

Blijkbaar was er geen geschikte afdeling voor ‘geval ikke’. De huisarts zou geïnformeerd worden na mijn opname op de IC. Dit gebeurde niet, mijn partner heeft het uiteindelijk zelf maar gedaan. Ook hier vond ik niet de hulp die ik zocht. Wél kreeg ik weer een nieuw tabletje voorgeschreven.

Op mijn vraag of ik niet depressief of suïcidaal kon zijn, juist door het langdurig gebruik van Venlafaxine? Dat werd beslist van tafel geveegd. Een gesprek over de medicatie en mijn wens om af te bouwen kwam er wederom niet.

Op een dag was ik al te laat wakker geworden om een nieuw recept te gaan halen en de weg naar de apotheek leek eindeloos ver. Toen besloot ik: ik wil écht geen medicatie meer. En zo stopte ik begin maart 2018 met het nemen van antidepressiva. Een abrupte beslissing die ik een ander niet aanraad, maar ik zag geen andere optie meer.

Ik ben door een afwisselende storm van emoties gegaan

Nu, een paar weken verder, kan ik meedelen dat ik door een afwisselende storm van emoties ben gegaan. Toen dit en de duizelingen eenmaal voorbij waren, voelde ik me lichamelijk en geestelijk een ander mens. In verband met lichamelijke klachten slikte ik 9 verschillende medicijnen op een dag, dit heb ik inmiddels teruggebracht naar nog maar 1 middel. Ik heb nu meer energie en allerhande vage klachten zijn verdwenen. Het gaat dus goed!

Jessika

Noot van de redactie: in één keer stoppen met medicatie kan ernstige onttrekkingsverschijnselen veroorzaken en tot heftige psychotische en/of stemmingsklachten leiden. Bespreek het afbouwen van medicatie altijd met een behandelaar en lees meer informatie over zorgvuldig afbouwen.

Meer informatie:

  • Deel deze pagina:

Reacties:

  1. Ik ben nu 2 maanden geleden volledig gestopt met Prozac na 20 jaar slikken. Toen ik weer grdwongen werd een ander merk te bemen wist ik het, niet meer! Totaal geen hulp gehad alleen maar de opmerking probeer maar af te bouwen.
    Ik had het ooit voorgeschreven gekregen omdat ik het stofje niet zou aanmaken. Nu 2 maanden verder val ik regelmatig in een zwart diep gat van complete kwelling en lijden. En niemand die mij kan vertellen hoelang ik hier doorheen moet. Hulp nergens te vinden. Doktoren staan met receptenboekje klaar. Ik zet door. Ik heb op de pagina antidepressiva vrij al mijn klachten terug gevonden en weet nu dat ik hier echt doorheen moet. Maar van de reguliere geneeskunde moet ik het in ieder geval niet hebben. Die weten niet eens welke gevolgen geestelijk en lichamelijk het stoppen heeft. Ik ga momenteel letterlijk door een hel. Ik zet door maar dit is de zwartste periode uit mijn leven.

  2. Ik ben nu vier dagen abrupt met antidepressiva, ik voel me duizelig en heb last van rare schokken door mijn hoofd, ik heb ook tig x aangegeven dat ik niet afhankelijk wil zijn van dit medicijn dus doorzetten dan maar maar geen idee wat te doen mocht ik ergere klachten krijgen. Zomaar weer gaan slikken?

  3. Ik wil naar aanleiding van bovenstaande blog een reactie richten aan de redactie van Psychosenet.

    Mijn persoonlijke mening is dat deze blog Psychosenet onwaardig.

    Stilistisch valt er in mijn ogen aardig wat op aan te merken, maar dat kan een kwestie van smaak zijn. Dat is ook niet zo belangrijk. De inhoud is dat wel. Psychosenet doet zich voor als een website met een behoorlijke mate van professionaliteit en bij de site zijn allerlei (ervarings)deskundigen uit de GGZ betrokken. Waarom wordt er een blog geplaatst waarin melding wordt gemaakt van een actie (cold turkey zonder artsenbegeleiding stoppen met medicijnen) die indruist tegen alle medische richtlijnen en voorschriften? Ik vind het plaatsen een heel verkeerd signaal, ook al is er een naschrift onder gezet. En ondanks dit naschrift blijft het een feit dat Psychosenet deze blog openbaar maakt en daarmee een podium biedt voor deze onverantwoordelijke actie en aan iemand die antidepressiva kwalificeert als “troep”. Daar distantieert Psychosenet zich niet van, wat mijns inziens wel gepast zou zijn. Ik ga ervan uit dat jullie ook wel weten met hoeveel ambivalentie, schaamte en lijden het gebruik van psychofarmaca vaak gepaard gaat. Maar ook dat medicijnen kunnen werken en een aanzienlijk aantal mensen in leven houdt of een draaglijker leven bezorgt. De kwalificatie “troep” is niet terecht en ook absoluut niet helpend.

    Ook vind ik dat het blog niet op de website zou moeten staan omdat er voor de lezer geen enkele les, boodschap, toegevoegde waarde of punt in zit.

    Ik lees alleen maar dat schrijfster problemen hadden van hulpverleners geen (gewenste) respons kreeg. Daar wordt verder nauwelijks tot niet over uitgeweid. Vervolgens koos ze ervoor om met medicijnen te stoppen. Wat uiteraard haar goed recht is. Maar wat heeft de lezer aan deze informatie? Feitelijk staat er namelijk helemaal niets in de blog. Ook niet wat haar afwegingen nu waren om te stoppen (behalve dat de weg naar de apotheek eindeloos ver leek) en niet hoe het na het stoppen is gegaan (maar dat is recent lees ik, dus misschien nog niet duidelijk).

    Samengevat: ik vind het een nogal nietszeggend stukje dat wél een verkeerd voorbeeld geeft.

    1. Dag Maria,
      Dank voor je bericht, zeer terechte punten. We hebben ook behoorlijk getwijfeld over het wel of niet plaatsen van deze blog, oa om de door jouw genoemde redenen. Waarom we toch besloten hebben hem wel plaatsen, is omdat dit verhaal en deze ervaring heel veel voorkomt. Er zijn heel veel mensen die op abrupte wijze met medicatie stoppen omdat ze weinig tot geen begeleiding ervaren, zich in de steek gelaten voelen, niet serieus genomen en het dan zelf maar uitzoeken. Ik schat zo in dat een niet te onderschatten deel van (her)opnames met abrupt stoppen/te snel afbouwen te maken heeft, iets dat de hulpverlening zich aan zou moeten trekken. Anno 2018 is goede begeleiding rondom afbouwen en bijwerkingen nog altijd spaarzaam, is in ieder geval het gevoel dat wij krijgen op basis van alle mails en vragen hierover.

      Aangezien een aanzienlijk deel van de PsychoseNet lezers hulpverleners zijn, hopen we met het plaatsen van dit verhaal enige bewustwording te creëren. Ik ben het met je eens dat het verhaal niet volledig is en vraag de auteur om een extra alinea met aanvullende informatie.

      Groet,
      Anne

      1. Beste Anne,

        Dank voor je reactie en de uitleg vanuit Psychosenet. Ik snap jullie overwegingen ook goed.
        Ik geloof ook meteen dat de in de blog beschreven ervaring geregeld voorkomt – helaas. Naast het risico dat een dergelijke beslissing met zich meebrengt, vind ik dit soort verhalen ook verdrietig: iemand met een psychische kwetsbaarheid zou niet in z’n eentje voor die beslissing mogen komen te staan. Ik ondersteun van harte dat Psychosenet met deze blog bewustzijn onder hulpverleners wil vergroten.

        Ik kijk uit naar aanvulling van de blog. Juist omdat de ervaring van de auteur niet uniek is, is het een gemiste kans dat de blog zo summier is. Een meer uitgebreide ervaring kan mensen in dezelfde situatie mogelijk helpen en herkenning bieden, en dat zou mooi zijn.

        1. Ben er juist heel blij mee dat dit verhaal notabene ergens staat. Omdat ik dit abrupt doe en ik nergens ervaringen kon vinden ben ik blij dat ik toch iemand anders zijn verhaal te lezen krijg. Ik weet als geen ander dat het natuurlijk niet slim is maar ook ik gaf al sinds november bij mijn huisarts aan te willen stoppen met ad. Hier werd simpelweg niks aan gedaan, mijn ervaring met de ad is eigenlijk niks, het veranderde mijn emoties niet, werd er zelfs minder aktief van en met mijn hulpvraag werd niks gedaan dus nam ik die beslissing, niet omdat ik het wilde maar omdat mijn hulpvraag werd genegeerd. (heb vijf soorten ad geprobeerd en voor mijn ervaring is het ook troep, wat overigens niet zegt dat dat voor een ander ook zo moet zijn) En wil bovenstaande dit verhaal niet lezen dan kan ze toch ervoor kiezen dit niet te lezen. Ter informatie voel ik me al stukken beter en daarmee wil ik niet zeggen dat iedereen abrupt moet stoppen maar miss leest een big shot in de hulpverlening dit en gaan ze daar eens juist meer hulp in bieden, het is niet voor niks dat iemand dit zelf besluit te doen! En het is goed dat dit in de kijker komt.

  4. Mmm… beetje onvolledig verhaal. Aanleiding snap ik volledig. Het besluit ook. Maar hoe ging/gaat t verder? Je leefde nog lang en gelukkig? Welke verschijnselen waren er fysiek/mentaal?
    Hoe ben je daar mee omgegaan? Hoe manifesteerde de oorspronkelijke aanleiding om te starten met de medicatie ? Nog suidicidaal geweest? Kortom… ik ben erg benieuwd naar de rest van het verhaal;-)

  5. Wel een groot risico dat je genomen hebt. Zou ik zelf niet doen. Maar gelukkig dat het nog goed is afgelopen. Ik heb uit je verhaal niet kunnen opmaken hoeveel je slikte.

    Ik ging vlak na mijn psychose ook snel antipsychotica afbouwen op eigen houtje. Psychiater wilde vinger op de pols houden maar daar had ik geen trek in. Toen ben ik van 4 mg risperidon naar 1 mg risperidon in een halfjaar gegaan. En toen voelde ik me vaag in me hoofd. Dus toen had ik weer in samenspraak met de psychiater weer verhoogt naar 2 mg en een week vrij genomen van school. Daarna ging het wel weer.

    Maar als je op de hoogte bent dan zou je weten dat je niet zomaar met die troep kan stoppen. Gevaarlijk!

    1. Hoi. Ik nam al vanaf 2005 150mg venlaxine. En ja ik wist van de risico’s en raad dit ik niemand aan. Nu weer wat weken later kan ik zeggen het gaat goed met me veel vage lichamelijke klachten verdwijnen als sneeuw voor de zon. Ik nam buiten de antidepressiva nog van alles voor chronische ziektes in totaal zat ik op 9 op recept pillen per dag. Nu nog maar één per dag!

  6. Sinds mijn dochter gestopt is met deze medicatie is ze weer vrolijk en onderneemt ze weer heel veel.misschien is dit niet geschikt voor iedereen maar voor Jessika wel.Ik heb respect voor hoe ze het heeft gedaan.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *