Main content

Zondagen zijn voor Lonneke zwaar, ze mist de sociale contacten. In deze crisistijd des te meer. “Het is een surrealistische wereld waarin ik nu leef”.

“I need you. I don’t know why. Every now and than in my life, for no reason at al, I need you”, fluistert ze tegen haar spiegelbeeld.

Mijn wekker gaat. Na wat inwendig gevloek kruip ik onder de dekens uit.

Vandaag is het zondag

Het weekend is bijna over. In mijn weekenden is het lastig om sociale contacten te hebben. Daar ben ik toch al geen ster in.

Morgen is het weer maandag en kan ik naar mijn vrijwilligerswerk. Als ik dan een slechte dag heb, kan ik de GGZ bellen en komen ze even langs. Het is bijna morgen.

Morgen brengt ritme en regelmaat

Morgen brengt mensen spreken. Ik trek mijn pantoffels en ochtendjas aan en begin me te worstelen door vandaag.

Bij ons op de middelbare school hingen in de grote hal posters van Salvador Dalí. Tussen ieder lokaal in hing één van zijn schilderijen. Gefascineerd keek ik ernaar. Terwijl ik keek, hoorde ik de andere scholieren geen lawaai maken tijdens de grote pauze. Het duwen tegen mijn lijf voelde alsof er tegen iemand anders lijf geduwd werd. Ik was even in een andere wereld met smeltende klokken.

Mijn wekker gaat. Na wat inwendig gevloek kruip ik onder de dekens uit. Vandaag is het zondag. Het gaat niet zo lekker.

Ik heb vandaag echt sociale contacten nodig

Gelukkig is het morgen maandag en kan ik naar mijn vrijwilligerswerk. In mijn signaleringsplan staat dat ik in zulke weekenden naar buiten moet gaan, mensen moet ontmoeten, in een restaurantje moet gaan ontbijten. Ik trek snel mijn kleren aan, pak mijn tas en ga naar buiten. Het brengt me eenvoudig contact met mensen.

Het gaat me hopelijk lukken om zo te worstelen door vandaag

Mijn grote broer had een bizar moeilijke puzzel van Escher gekregen voor zijn verjaardag. Na weken met zijn allen puzzelen lag hij compleet op de vloer van zijn slaapkamer. Gefascineerd keek ik naar de trappen waarbij je nooit op de juiste plek kunt uitkomen.

Het is een rare wereld, die andere wereld, waar alles door elkaar loopt, maar nooit lijkt te eindigen.

Mijn wekker gaat. Na wat inwendig gevloek kruip ik onder de dekens uit. Vandaag is het zondag. Denk ik.

Het is een surrealistische wereld waarin ik nu leef

Ik ben verdwaald in de tijd en loop rondjes zonder dat ik het door heb. Dan sta ik weer recht. Dan op zijn kop. Het is een surrealistische nachtmerrie waar ik niet wakker uit kan worden. Kan iemand mij vertellen wanneer vandaag over is? Ik zet de film Labyrinth aan. In de film wordt droom werkelijkheid en de werkelijkheid een droom.

Als mijn wekker gaat en ik wakker word, weet ik vaak niet meer of dit wel echt is, of dat ik over een paar weken ga ontdekken dat ik psychotisch was. Zoals de goblins de tegeltjes met pijlen omdraaien om Sarah te misleiden, zo verdwaal ik in dit moeras.

Ik weet niet meer waar ik op kan vertrouwen

Sarah heeft aan het einde van de film alle surrealistische momenten overwonnen, dankzij haar nieuwe vrienden. Ze is weer thuis en denkt dat ze gedroomd heeft, maar in de spiegel ziet ze haar bijzondere helpers en zegt:

“I need you. I don’t know why. Every now and than in my life, for no reason at al, I need you”.

Tijdens deze rare steeds opnieuw beginnende zondagen is dat denk ik nu de kern van wat we nodig hebben. Elkaar.


Lonneke Tomas schrijft over haar leven. Haar bipolaire stoornis, persoonlijkheidsproblemen en chronische suïcidaliteit maken dat haar leven stormachtiger verloopt dan bij de meeste mensen.

Je kunt op Lonneke haar website meer over haar lezen. Wil je meer blogs lezen die Lonneke voor PsychoseNet schreef? Klik dan hier .

Meer informatie:

  • Deel deze pagina:

Reacties:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *