Cold turkey stoppen met Lorazepam en de ernstige gevolgen

Fotocredits: Pixabay; johnNaturePhotos

Deel 2 van Floortje Hermelijn haar ervaringsverhaal. Lees hier deel 1.

Floortje Hermelijn schreef eerder al over haar ingrijpende ervaring met een onvrijwillige cold turkey na het langdurige gebruik van Lorazepam. In dit vervolgverhaal beschrijft zij hoe de nasleep verliep en welke zware ontwenningsverschijnselen zij doormaakte. Uiteindelijk vond zij een weg naar een voorzichtige en veilige afbouw met taperingsstrips.

Triggerwarning: het volgende achtergrondverhaal bevat voor sommige lezers heftige onderwerpen, waaronder fysieke verwonding, euthanasie, suïcidaliteit en traumatische gebeurtenissen. Heb je Zelfmoord-gedachten? www.113.nl, 0800-0113

Tegen de ochtend aan kwam er toch weer iets meer rust in mijn systeem, geraakte ik eindelijk op een normale manier in en uit mijn bed en kon ik terug een beetje lopen. Wellicht ben ik dan uiteindelijk toch in slaap gevallen, maar ook dat weet ik niet meer zeker; het enige wat ik nog weet is dat mijn hoofd helderder was toen ik terug wakker werd. Ik begon me toen ook af te vragen of datgene wat ik de afgelopen nacht had aangenomen, namelijk dat wat ik gedroomd had echt was, wel overeenkwam met de werkelijkheid. Daarop besloot ik mijn vriend te bellen, want ik had nu tenminste terug de tegenwoordigheid van geest om me te realiseren dat ik hem gewoon moest contacteren om er achter te komen of mijn droom al dan niet werkelijkheid was.

Het was een boze droom

Waarop hij gewoon de telefoon opnam en ik me onmiddellijk realiseerde dat het inderdaad niet meer dan een droom was geweest; een boze droom die nu voorbij leek te zijn. Toen hij diezelfde dag bij me langskwam wist hij niet wat hij zag: de slaapkamer was één groot slagveld, de vloer lag bezaaid met omvergevallen of -getrokken voorwerpen en de vlijmscherpe brokstukken van de kunststof opbergdozen en alles, maar dan ook alles zat onder het bloed, inclusief ikzelf. Kalm en vastberaden begon hij de slaapkamer schoon te maken, de voorwerpen en brokstukken te verwijderen, het beddengoed te verschonen en het losgeraakte stopcontact opnieuw te monteren.

Hij benadrukte wat een wonder het was dat ik hier ongeschonden was uitgekomen of in ieder geval met alleen oppervlakkige verwondingen, aangezien de brokstukken van de tot messen herleide kunststof opbergdozen en het houten sigarenkistje over de hele vloer verspreid lagen. Ik had zo’n dolk in mijn oog kunnen krijgen of erop gespietst worden en ook bij het per ongeluk slopen van het stopcontact had ik geëlektrocuteerd kunnen worden.

En hoewel ik er natuurlijk niet uitzag in de gehavende toestand waarin ik verkeerde, zei mijn vriend mij achteraf dat dit de eerste keer was in vele jaren dat hij weer eens iets van de oude ik in mij had gezien. Het leek er in eerste instantie op dat de nachtmerrie voorbij was nadat ik in één klap van de Lorazepam was afgehaald, alsof die zeer onverantwoorde en zelfs ronduit gevaarlijke actie van het zorgpersoneel op die spoedafdeling dan toch goed had uitgepakt. Maar ook dat zou weer anders lopen.

Ik besloot het cold turkey uit te zitten

Ook de herinneringen aan de daaropvolgende dagen zijn warrig, met veel gaten in mijn geheugen. Ik had ondertussen wel door dat ik gedwongen cold turkey was gegaan door toedoen van het ziekenhuispersoneel, maar besefte nog steeds onvoldoende hoe ontzettend slecht en gevaarlijk het plotseling stopzetten van dit soort medicatie is. In mijn onwetendheid van toen besloot ik om de CT (Cold Turkey), nu ze toch onvrijwillig geïnduceerd was, maar meteen door te zetten en uit te zitten tot ik er helemaal doorheen zou zijn. Ik kroop in bed en kwam er niet meer uit omdat ik bang was dat hetgeen zich in die bewuste nacht had afgespeeld zou herhalen, maar dan wellicht in een afgezwakte versie.

Naar de huisarts gaan om mijn hoofdwonde te laten hechten deed ik niet omdat ik bang was om langs deze weg in de psychiatrie te belanden; de wond gaat vanzelf ook wel dicht, zo redeneerde ik. Mijn angst voor de (institutionele) psychiatrie was intussen tot een ware obsessie uitgegroeid die in kracht en intensiteit de obsessie met doodgaan en euthanasie zelfs nog overtrof. In eerste instantie leek het uitzitten van de CT redelijk te gaan: er vonden geen nachtelijke deliriums meer plaats maar iets van slapen was er totaal niet bij; noch overdag, noch ’s nachts.

Veel wist ik niet, meer ik deed het toch

Toen echter de acathisie terugkeerde- die gruwelijke, gekmakende innerlijke onrust en bewegingsdrang en behoorlijk heftig ook- wist ik dat ik nog maar één optie over had en dat was terug een dosis Lorazepam nemen om van daaruit langzaam verder af te bouwen. Ik heb toen zeker een gok genomen door iets meer dan de helft van de oorspronkelijke dosis terug te nemen en niet de hele dosis, want dat laatste is wel veruit het veiligste wat je kunt doen als je CT bent gegaan en wil voorkomen dat je zenuwstelsel hierdoor nog meer op hol slaat.

Maar zoals ik al zei, mijn kennis over het afbouwen van psychofarmaca was toen nog erg gebrekkig en dat is dan ook de reden waarom ik deze sprong waagde. Ik voelde ergens aan dat als ik puur op wilskracht deze CT zou uitzitten en alle ontwenningsverschijnselen zou proberen te doorstaan, de zaken nog aanzienlijk zouden kunnen verergeren. Met ontwenningsverschijnselen leefde ik intussen al jaren, maar dan tussen de doses door, een bekend verschijnsel dat op vergevorderde fysiologische afhankelijkheid (fysieke afhankelijkheid) duidt. Naast de acathisie had ik nu ook elke dag te kampen met onbedaarlijke huilbuien en night terrors, waaruit ik telkens in totale paniek wakker werd en waar ik vele uren, zo niet een hele dag voor nodig had om er een beetje van te bekomen. Het was, met andere woorden, één grote poel van ellende.

Hoe ik erkenning vond!

Langzaam maar zeker begon er in mijn online zoekgedrag een verschuiving plaats te vinden van euthanasie en (mijn eigen interpretatie van) anti-psychiatrie naar afbouwmethoden om van diverse soorten psychofarmaca, in mijn geval dus benzodiazepines, op verantwoorde wijze af te komen. Er ging een wereld voor mij open, want met taperingsstrips volgens de hyperbole methode, de Ashton Manual en de wereldwijde benzo awareness community was ik voorheen grotendeels onbekend. Op de betere momenten, waarop ik in staat was om even rustig iets te lezen (of toch zo rustig mogelijk), zocht ik zoveel mogelijk informatie op over de vaak verwoestende uitwerking van langdurig benzodiazepinegebruik, de falende aanpak van de klassieke afbouwmethoden en het massaal negeren van de soms mensonterende ervaringen die veel langdurige gebruikers melden en die ik zelf maar al te goed uit eigen ervaring kende.

Ik kwam in aanraking met ervaringsdeskundigen die een vergelijkbare lijdensweg hadden doorlopen maar met behulp van taperingsstrips uiteindelijk toch weer een uitweg uit de vaak al jarenlang aanslepende ellende hadden gevonden. Bij navraag in diverse apotheken bleek men daar echter nog nooit van dergelijke taperingsstrips te hebben gehoord; men was er in mijn vaste apotheek zelfs van overtuigd dat ik nooit meer van de Lorazepam zou afkomen. Ik kwam erachter dat de taperingsstrips bij de Nederlandse Regenboogapotheek vandaan moesten komen, die immers gespecialiseerd is in langzame en hyperbole afbouw van diverse soorten psychofarmaca.

Mijn afbouw met taperingstrips

De komende 2 jaar zou er elke maand opnieuw een grote enveloppe met een nieuwe strip afbouwmedicatie in mijn brievenbus belanden. Tergend langzaam maar zeker zou de dosis zakken tot uiteindelijk 0. Ik had ondertussen genoeg kennis vergaard om te weten dat de taperingsstrips de fysiologische afhankelijkheid zouden aanpakken door op een uiterst langzaam tempo af te bouwen; met het verslavingsaspect moest ik echter zelf aan de slag en dat deed ik door de laatste doosjes Lorazepam met mijn vriend mee te geven en voortaan alleen nog maar de zakjes met afbouwmedicatie in huis te hebben.

Corona ging aan mij voorbij

Deze periode van hyperbole afbouw heeft in totaal 2 jaar en 4 maanden geduurd en viel bijna volledig samen met de Corona-periode. Van de COVID 19-pandemie, de hele berichtgeving daarrond en de lockdowns heb ik echter weinig meegekregen; ik voerde immers in alle stilte, onzichtbaar voor de buitenwereld, mijn eigen strijd, die maar al te vaak voelde als een strijd op leven en dood.

In lockdown verkeerde ik intussen al meerdere jaren en samen met de enorme heftigheid van het proces waar ik doorheen moest zorgde ervoor dat die hele pandemie grotendeels langs mij heen is gegaan. Deze periode van afbouw en ontwenning was grotendeels een voortzetting van de jaren dààrvoor, waarin er immers ook al sprake was geweest van ontwenningssymptomen tussen de doses door. Gevangen in een toestand van totale emotionele en lichamelijke uitputting en zonder enige reserves op welk vlak dan ook moest ik nu een loodzwaar afbouwproces zien te volbrengen.

Een sprankeltje hoop

Het verschil lag hem echter in het feit dat er nu eindelijk een lichtpuntje leek te zijn, een bescheiden sprankeltje hoop zeg maar, terwijl de voorgaande jaren uit niets anders dan volslagen wanhoop en radeloosheid hadden bestaan. Ik dwong mezelf om, in de mate van het mogelijke, mijn vriend te geloven wanneer hij tegen me zei dat alles goed zou komen; het duurde alleen zo verschrikkelijk en onmenselijk lang allemaal.

Van Diazepam, weer snel naar Lorazepam

Eén moment in deze periode is me vlijmscherp bijgebleven en dat was toen de Lorazepam werd omgezet in Diazepam, wat door de langere halfwaarde-tijd makkelijker af te bouwen is dan Lorazepam. Uit onwetendheid had de huisarts me gevraagd om in één keer over te stappen op Diazepam; ook bij mij ontbrak het op dit specifieke gebied nog steeds aan de juiste kennis. De reeds jarenlang aanwezige doodswens sloeg heel snel om in acute suïcidaliteit en toen ik op het punt stond om mezelf daadwerkelijk iets aan te doen, heb ik bij mijn vriend aan de alarmbel getrokken. Omdat we nu wisten waar dit vandaan kwam en het daardoor konden plaatsen, was er ook ruimte om hier openlijk over te spreken.

We kwamen tot de conclusie dat ik snel terug moest naar de laatste dosis Lorazepam om van daaruit de omzetting naar Diazepam héél langzaam en voorzichtig te doen. Binnen het uur verdween de acute suïcidaliteit weer en was het gevaar geweken. Het snelle opkomen en weer even snel verdwijnen van een bijna onweerstaanbare neiging om mezelf te doden was echter ronduit bizar om mee te maken en een ultieme bevestiging van datgene wat ik ondertussen al wel wist, namelijk dat medicatie soms de meest krankzinnige dingen met je kan doen. In feite was wat zich daar binnen een tijdsbestek van enkele uren had voltrokken een miniatuurversie van wat zich in de daaraan voorafgaande jaren had afgespeeld.

Het laatste stuk was in zicht

Je hoort vaak dat bij afbouwmedicatie het venijn in de staart zit en dat het laatste stuk vòòrdat je volledig stopt het zwaarste is, maar dat was bij mij niet het geval. Toen de laatste taperingsstrips aan de beurt waren kwam er voor het eerst in vele jaren weer iets van mezelf te voorschijn, zij het nog nauwelijks merkbaar in het begin. Het voelde als het allereerste streepje daglicht dat weer aan de oostelijke horizon verschijnt na een eindeloos lange poolwinter. Het was heerlijk maar tegelijkertijd ook bevreemdend om mee te maken hoe verassend snel al datgene wat mijn leven jarenlang tot een hel had gemaakt verdween: de doodswens, de acathisie, de night terrors…

Vooral toen mijn interesses, die altijd zó ontzettend belangrijk voor me geweest waren, weer terugkwamen, tezamen met de drang om kennis en inzicht te vergaren over deze onderwerpen, bleef er van mijn obsessie met doodgaan niet veel meer over. Jammer genoeg en tot mijn grote frustratie word ik hierin ernstig belemmerd door mijn concentratieproblemen en andere uitingen van brainfog, zoals dat al zo lang het geval is. Ik realiseer me hoeveel geluk ik op dat gebied heb gehad, want zelf had ik ook niet verwacht dat iets dat mijn leven zó beheerst had uiteindelijk zó vlot zou verdwijnen, helemaal als vanzelf zeg maar.

Hoe moest het nu verder?

Ik had echter nog niet het minste idee hoe ik mijn leven, dat ik al zo lang geleden was kwijtgeraakt, weer op moest bouwen. In de eerste maanden na het einde van deze afbouwperiode was de beloning groot. Ik sliep zowat de sterren van de hemel, soms tot wel 12 uur per etmaal; ik wist niet wat me overkwam! Later dat jaar (2022 was het) keerden de oude vertrouwde slaapproblemen weer terug, iets waarin ik ondertussen ook alweer aanzienlijke verbetering heb kunnen brengen dankzij bio-identieke hormoontherapie. Natuurlijk wordt deze behandeling in de eerste plaats gegeven indien de slaapproblemen gelinkt kunnen worden aan de hormonale schommelingen van de (peri)menopauze, wat bij mij zeker het geval is. Ook dit vergt weer heel veel geduld en doorzettingsvermogen, maar wát ben ik ben blij dat er iets bestaat waarmee ik mijn slaap dusdanig kan beïnvloeden en reguleren dat slaaptekort binnen de perken blijft.

Gewichtstoename

Zoals gezegd, had ik er nog steeds geen idee van hoe ik mijn leven, dat mij al zo lang geleden uit handen was geglipt, weer moest oppakken. Wat ik echter wél wist was dat ik niets kon aanvangen, voor mijn gevoel, met het door dramatische gewichtstoename verminkte lichaam dat ik aan deze hele nachtmerrie had overgehouden. Het door de foute medicatie veroorzaakte overgewicht er weer af krijgen lukte helaas niet, wat ik ook probeerde; mijn hele stofwisseling leek wel in negatieve zin gereset te zijn. Ik ben iemand die altijd veel belang heeft gehecht aan gezonde voeding en voldoende beweging (binnen mijn mogelijkheden) en had al die jaren dààrvoor dan ook een perfect gezond lichaamsgewicht.

Omdat ook mijn borsten enorm in omvang waren toegenomen en dit echt ondraaglijk voor mij was, besloot ik te gaan voor een borstverkleining. Bij de plastisch chirurg kreeg ik echter te horen dat mijn BMI daarvoor te hoog was en omdat afvallen niet lukte kwam ik dus niet in aanmerking. Dit is dus iets dat ik als zeer onrechtvaardig ervaar: vòòrheen had ik, omdat ik toen nog een gezonde BMI had, probleemloos een borstverkleining kunnen krijgen terwijl ik die toen helemaal niet nodig had. En nu ik letterlijk en figuurlijk zwaar gebukt ging onder die misvormde en verminkte borsten kon ik er geen krijgen, terwijl die puur en alleen het gevolg waren van medicatiegebruik; medisch handelen dus.

Veel schade door medicatie

Ik ben dan ook van mening dat de medische wereld op dit punt (en op meerdere andere punten ook, trouwens) patiënten die te lijden hebben onder dergelijke iatrogene schade (Schade door behandeling), gigantisch in de steek laat. Ik besloot dan ook om het roer drastisch om te gooien: alles moest er af, koste wat het kost. Dankzij een gouden tip op Facebook van iemand met vergelijkbare ervaringen vond ik uiteindelijk een plastisch chirurg die bereid was mij hiermee te helpen en dus kon de mastectomie (borstverwijdering) doorgaan zonder verdere BMI-eisen.

Na een 2 uur durende operatie was ik van de allerergste brok ellende aan mijn lichaam verlost. De opluchting die ik ervoer toen ik uit de narcose ontwaakte en voelde dat alles ook écht weg was, was onbeschrijfelijk. De plastisch chirurg heeft de ingreep op dezelfde manier uitgevoerd zoals het ook bij transgender personen wordt gedaan en het is heel netjes afgewerkt allemaal. De littekens, die onvermijdelijk groot en opvallend zijn, vormen voor mij een zichtbare en blijvende aanklacht tegen wat medicatie met je lichaam kan aanrichten. Ik begrijp dat dit extreem en misschien zelfs choquerend kan overkomen bij andere mensen, maar ik ervaar dit soort dingen dan ook heel extreem. Zoiets wordt dan een absoluut probleem voor mij waarvoor maar één, eveneens absolute oplossing mogelijk is en dat is radicale verwijdering van datzelfde probleem. Van zodra dat gebeurt was, was er wellicht weer iets van leven mogelijk voor mij.

De vooruitgang is ronduit spectaculair

Over hoe ik mijn leven opnieuw probeer op te bouwen ga ik hier niet verder uitweiden; dit achtergrondverhaal is immers al behoorlijk uitgebreid geworden en het wordt stilaan tijd om het te gaan afronden. Laat ik het er voor nu bij houden dat ik probeer om de jaren ’00, welke de beste en de meest stabiele jaren van mijn leven zijn geweest, zoveel mogelijk te imiteren. Ook dat is weer een heel erg moeizaam en langzaam proces dat allesbehalve vanzelf gaat, maar ik blijf goede hoop houden dat ik er uiteindelijk wel ga komen. Ik moest en moet nog steeds uit pure noodzaak een zeer beperkt en eerder geïsoleerd leven leiden, maar als je weet waar ik vandaan kom is de vooruitgang ronduit spectaculair te noemen, natuurlijk.

Wat wil ik bereiken met het delen van mijn verhaal?

Wat hoop ik nu te bereiken met het schrijven en publiceren van dit achtergrondverhaal? Meerdere dingen eigenlijk. Natuurlijk wil ik in eerste instantie een bijdrage leveren aan het kweken van bewustzijn van de soms zeer ernstige nevenwerkingen van diverse soorten psychiatrische medicatie, want ondanks de ontelbare getuigenissen op dit gebied is de nood hieraan nog steeds zeer hoog.

Lotgenoten met vergelijkbare ervaringen een hart onder de riem steken en aanmoedigen om, net als ik, hun verhaal te delen met een breder publiek is voor mij minstens net zo belangrijk. Hoe meer van dit soort verhalen in de media en/of op sociale media verspreid worden, hoe beter, want alleen zo kan er wellicht ooit een kentering plaatsvinden. Een kentering die er hopelijk toe zal leiden dat er ook daadwerkelijk veel voorzichtiger zal omgesprongen worden met dit soort medicatie, er betere voorlichting wordt gegeven over de risico’s en de soms dramatische nevenwerkingen en deze veel sneller herkend en behandeld worden. Dit houdt onvermijdelijk in dat er ook eindelijk eens erkenning gaat komen voor het feit dat sommige soorten (psychiatrische) medicatie juist depressie en suïcidaliteit kunnen veroorzaken, iets wat nu nog maar al te vaak onopgemerkt blijft-soms zelfs jarenlang, zoals dus ook bij mij is gebeurd.

En tenslotte hoop ik op meer erkenning voor het fenomeen van geneesmiddelgeïnduceerde gewichtstoename en het feit dat dit zeer vaak voorkomt. Óók wanneer er geen sprake is van noemenswaardige verandering of verslechtering in leefstijl; en dat het daarnaast een bron is van veel verborgen leed en onterechte stigmatisatie.

Mijn strijd is nog bezig!

Zelf ben ik ondertussen bezig met een persoonlijke zoektocht naar erkenning van het geleden leed in het algemeen en de iatrogene schade in het bijzonder. Nog maar pas heb ik al mijn medische dossiers opgevraagd en ben vastberaden om ze van A tot Z door te spitten, om ze later te laten aanvullen met actuele informatie die vaak een heel ander licht op de zaak kan en ook zal werpen.

Uiteraard moet daarin zeer nadrukkelijk vermeld worden dat ik nooit, maar dan ook echt nooit, nog iets van benzodiazepines toegediend mag krijgen – ook niet in een noodgeval – want als dit toch gebeurt, dan is, vrees ik, mijn doodvonnis getekend. Het staat er nu al ergens vaag in vermeld, maar nog bijlange na niet duidelijk genoeg. Want ja, zelfs één enkele dosis van een benzodiazepine kan voor mij dramatische gevolgen hebben, dus dat moet absoluut vermeden worden, altijd en in alle gevallen.

Waar ik naar streef, is om erkenning te verkrijgen op een aantal punten, waarvan de twee belangrijkste zijn:

• erkenning van het feit dat de diepe suïcidale depressie waarin ik jarenlang verstrikt zat rechtstreeks veroorzaakt werd door het chronische gebruik van Lorazepam, waarvan geweten is dat het wel degelijk depressiviteit en zelfs suïcidaliteit kan teweegbrengen bij daarvoor gevoelige personen
• erkenning van het feit dat de gewichtstoename volledig te wijten is aan het gebruik van een combinatie van antidepressiva en antipsychotica die mij tijdens opname werden toegediend; ook hiervan is algemeen geweten dat deze tot een snelle en dramatische gewichtstoename kunnen leiden, zelfs zonder veranderingen in voedingspatroon.

Hoe ik dat wens aan te pakken?

Ik ben in ieder geval op zoek naar één of meerdere zorgverleners, waaronder zeker één arts, bij voorkeur een psychiater, die mij zouden kunnen helpen bij het verkrijgen van deze erkenning. Dit wil ik vervolgens ook nadrukkelijk vermeld zien staan in mijn medisch dossier, opdat voor alle huidige en toekomstige zorgverleners meteen duidelijk is wat er nu écht aan de hand is geweest gedurende die jaren van afhankelijk en ontwenning. Ik kan moeilijk in woorden uitdrukken hoe ongelooflijk belangrijk het verkrijgen van deze erkenning voor mij is en hoe groot de drang in mij is om hiervoor ook met volle overtuiging te gáán.

Het chronische vermoeidheid maakt het allemaal nog wat gecompliceerder dan het al is, maar het intense verlangen naar een vorm van erkenning is gewoon te groot. Diep in mij wéét ik dat ik deze helse lijdensweg pas écht achter me kan laten wanneer ik deze langverwachte erkenning ook daadwerkelijk verkregen heb.

Schadevergoeding verwacht ik niet, zelfs geen excuses (alhoewel ik die wél zeer zou waarderen), alleen erkenning. Nu ik stilaan de 50 nader voel ik meer dan ooit tevoren aan dat dit een essentiële voorwaarde voor mij is om dadelijk ook écht een nieuwe en zoveel betere levensfase in te gaan.

Wat ik nog kwijt wil

Als allerlaatste wil ik hier toch nog eens extra benadrukken hoe moeilijk het is voor iemand met zo’n uitgesproken neurodivergent brein als ik om met de constante stroom aan razende gedachten en gevoelens om te gaan en hoezeer medicatiegebruik en zelfs medicatie-afhankelijkheid hier een logisch gevolg van is. Dit is iets wat veel mensen enorm onderschatten, waardoor er al heel snel geoordeeld en veroordeeld wordt.

Ik hoop dan ook vanuit de grond van mijn hart dat dit achtergrondverhaal kan bijdragen aan meer begrip voor middelengebruik – inclusief medicatie-afhankelijkheid – bij mensen die omwille van een neurodivergent brein of om andere redenen in dergelijke moeilijk oplosbare situaties terecht zijn gekomen. In veruit de meeste gevallen wordt er ook niet naar medicatie of andere middelen gegrepen uit gemakzucht, zoals zo vaak gedacht wordt, maar uit radeloosheid nadat eerst talloze andere methoden zijn geprobeerd en deze geen verlichting van de klachten hebben kunnen geven. Dit geldt niet alleen voor benzodiazepines, maar ook voor antidepressiva en antipsychotica, waar veel mensen met autisme of andere vormen van neurodivergentie echt wel baat bij hebben, maar die bij mij helaas nooit iets positiefs hebben teweeggebracht.

Een groot contrast

De nadelen en de bijwerkingen ervan heb ik echter wel volop mogen incasseren, zoals ik in dit achtergrondverhaal uitgebreid heb beschreven. Het laatste antidepressivum dat ik nog nam heb ik eveneens met behulp van taperingsstrips afgebouwd, via de hyperbole methode dus. Dat ging zeer vlot en zonder enig ontwenningsverschijnsel; het contrast met het helse afbouwproces van de Lorazepam kon eenvoudigweg niet groter zijn. Voor het eerst in ruim 30 jaar tijd ben ik nu dus volledig vrij van alle soorten psychofarmaca.

Het is dan uiteindelijk toch gelukt om dit achtergrondverhaal af te ronden; oprechte dank aan iedereen die de moeite heeft genomen om het helemaal uit te lezen.

---

Meer lezen van Floortje haar verhaal?

• Lees hier deel 1!

Meer lezen over Langdurig gebruik van benzodiazepinen?

• Langdurig gebruik benzodiazepines, hoe komt onze zoon daar van af? – Info van PsychoseNet
• Benzodiazepinen: kalmerings- en slaapmiddelen – Info van PsychoseNet
• Langdurig gebruik van lorazepam – Info van PsychoseNet