Fotocredits: Pixabay; Mohamed_hassan
Hoofdstuk 15
Miriams leven bestaat uit meerdere obstakels sinds het verlies van haar zoon. Ze beschrijft dagelijkse moeilijkheden, maar ook de botsing tussen haarzelf als mens en het ggz-systeem. Na het lezen van een artikel over ggz-dossiers en de mismatch met de ervaringen van cliënten, nam ze contact op met de journalist die dit had geschreven.
Lees eerdere hoofdstukken van Miriam hier!
“Mijn doolhof meandert van een hoopvolle zoektocht naar de waarheid via een loodzwaar pad naar de moedeloosheid van de afgrond. Dit pad loopt dood!” Het mat haar af als ze eraan dacht en een paar dagen later werd ze woedend. Ze sliep er slecht van.
Ze ruziede bij de supermarkt over een artikel dat in de reclame stond en verkeerd werd aangeslagen, en stond buiten te vloeken en te stampvoeten toen ze merkte dat haar fiets een lekke band had. De toeschouwers knikten haar maar eens toe. Ze waren in Amsterdam wel wat gewend, maar nu waren we in Harlingen. Het was hier klein-Amsterdam. Een jonge man met een peuter in een kinderwagentje kwam op haar af: “Kan ik iets voor u doen?” Hij kwam van een andere planeet. Hij gebaarde naar de volgende zijstraat: “Daar is een fietsenmaker. Ik loop met u mee want ik woon ernaast.” En ik woon hier nu ook, dacht ze, in Harlingen, in Harlingen-aan-zee. En ik weet waar de fietsenmaker is. Om de hoek van mijn supermarkt.
Ze kwam als geroepen!
Ze had geprobeerd om uit de impasse te komen door na de verhuizing nieuwe mensen te ontmoeten en zich te storten op het verkrijgen van een lidmaatschap van de plaatselijke kunstenaarsvereniging. Dat verliep zeer voorspoedig, want de leden waren wanhopig op zoek naar een secretaris en niemand uit hun gelederen had er zin in.
Dat bleek pas een maand later, op een gezellige sociëteitsavond, waar de voorraad volle flessen rode wijn snel slonk en de stapel lege flessen niet door één scheppende geest in zijn twee fietstassen naar de glasbak kon worden afgevoerd. Ze kwam als geroepen, dat begreep ze al snel. De ballotagecommissie was bij haar thuis komen kennismaken, en bij de ledenvergadering had slechts één mevrouw van de groep kunstminnaars gevraagd of ze wel een academische opleiding had genoten. Ze had creatief gelogen. Voor het goede doel. De bananendoos met archief werd persoonlijk door een opgeluchte oud-secretaris bij haar langsgebracht, en vol goede moed leerde ze vaardigheden op de computer waarvan ze niet wist dat ze die in zich had. Haar moeite werd gewaardeerd. Het hielp haar om iets nieuws om handen te hebben. Aan Amsterdam dacht ze steeds minder.
Opzoek naar de flow!
“Zou ze ooit weer schilderen?” Ze verlangde naar de flow. Dat hield haar wel bezig. Bezig zijn met kleur en verf. De beweging van de kwasten, onzinnig en troostend. Zichzelf verliezen en terugvinden. Zou het nog lukken? Ze miste het genieten van iets dat als flitsend geluk kon verschijnen. Zonder veel moeite zich kunnen bevrijden. De verlossing ervaren. Gods water over Gods akker laten lopen. En nergens aan denken. Zoiets…
Voor wie waren ze bedoeld?
De droom kon ze zich bij het opstaan niet meer herinneren, ofschoon ze wist dat ze ’s nachts wakker was geworden omdat ze huilde. In de ochtendkrant las ze een artikel dat uitgebreid inging op het bijhouden van dossiers in de ggz. Hoe waarheidsgetrouw waren ze? Voor wie waren ze bedoeld en waarom herkenden patiënten zich zelden in de teksten die over henzelf gingen? Ze werd getriggerd door wat ze las. De naam van de journalist werd boven het artikel vermeld. Het zei haar niets. Ze lette nooit op namen van journalisten en kende ook niemand met dit beroep in haar kennissenkring.
“Wetenschapsjournalist,” zag ze, “bestonden die ook al?” Zijn naam was makkelijk te onthouden en bleef in haar hoofd zoemen. Hij had een eigen website en ze was onder de indruk. “Kon je zo iemand een e-mail sturen? Of opbellen?” “Misschien was opbellen beter? Of rustig aan en eerst een e-mail?” “Ben ik gek?” dacht ze. “Ik ben zomaar een moeder. Wie doet nou zoiets?” “Hij denkt misschien: die is in de war en hengelt naar aandacht.” Maar dat was niet zo, want het ging niet om haar maar om het lot van haar zoon. En ze probeerde uit alle macht zijn lot te ontwarren.
Toch maar bellen?
De stem van de journalist was laag, een mooie stem. Een zoemende hommel in de middagzon. Een vriendelijk geluid in de verte. Uitnodigend. Hij woonde in Amersfoort. Hij maakte een afspraak en kwam naar haar toe, naar haar huis, in Harlingen. Het liefst wilde hij een gezamenlijk interview, met haar en de psychiater. Samen. Ze begreep zijn intentie. Dat zou zij ook het liefste willen. De interviewer gaf haar vertrouwen. Ze stemde er volmondig mee in en kreeg er energie van.
“Ze ging het bespreken; de psychiater had zich verbonden en in het interview zou het duidelijk worden waar hij voor stond. Hij zou er vol voor gaan en zou de gelegenheid met beide handen aanpakken,” dat verwachtte ze. Hij zou pal achter haar staan. Het was een gezamenlijk zoeken naar meer menselijkheid in de psychiatrie, daar was het hem om te doen, toch?
Zelfportret van Miriam
Een moeder (Miriam) ontmoet een aantal jaren na de dood van haar zoon de psychiater die een korte periode de behandelaar van haar zoon was. Hun gedeelde verdriet over het verlies verbindt hun bij hun zoektocht naar de waarheid. De vriendschap werkt helend voor beiden. Met ups en downs.
Meer lezen van Miriam?
Meer lezen over Botsing tussen mens en het ggz-systeem?
- Cultuurbotsingen rondom spirituele crises; kan dat beter?
- Alles over GEM (Ecosysteem Mentale Gezondheid) – Info PsychoseNet
- Innovatie in de GGZ & Goede Zorg | Hoogleraar Floortje Scheepers
- Psychisch lijden als filosofische kunst – een andere kijk op de GGZ
Heb je een vraag?
Onze experts beantwoorden jouw vraag in het online Spreekuur van PsychoseNet. Gratis en anoniem.
Ken je de mini-College’s van PsychoseNet al?
Bekijk PsychoseNet college’s van Jim van Os over zorg en herstel, van depressie tot psychose.
Geef een reactie