Een commentaar bij de nieuwe bijdrage van Carlijn
Kijk eerst naar wat Carlijn heeft gemaakt. Dit stuk schrijf ik erbij, niet andersom. Ik kijk ernaar als iemand die het patroon kent, en ik zie er meer in dan een ode aan de mensen die bleven. Ik zie de hele weg door de kern van traumaverwerking, samengevat in een paar minuten.
De dingen die je hebt dichtgetimmerd
Begin bij wat trauma met je doet. Het leert je om niet te voelen. Wat te groot was, te dichtbij, te eng, dat berg je op. Carlijn zegt het zelf: de dingen die je hebt dichtgetimmerd. Het hoort bij overleven. Wat je op dat moment niet kunt dragen, sluit je af. Een deel van jou splitst zich af van wat er gebeurd is en gaat door met leven, terwijl een ander deel vast blijft zitten in de tijd van het trauma.
Daar zit een prijs aan. Als je het gevoel buitensluit, sluit je ook de tegenspraak buiten. Psychisch lijden is dan als een gesprek dat vastloopt: de duiding van bovenaf gaat het signaal van onderaf overstemmen. “Niemand blijft. Ik ben het niet waard.” Die stem wordt luider naarmate ze minder weerwoord krijgt. Elke blik van iemand die wel om je geeft wordt omgebogen tot bewijs voor het tegendeel. Op zeker moment blijft alleen de monoloog over. En die monoloog trekt naar beneden, richting zelfdestructie, soms richting de dood.
Er ontstaat ruimte…
Zo kom je op de bodem. Wat mensen rock bottom noemen: het besef dat dit het diepste punt is, dat er niets onder zit. En daar gebeurt iets vreemds. Juist daar, waar de monoloog niets meer te verdedigen heeft, ontstaat ruimte. Niet omdat de bodem iets moois is, maar omdat er niets meer kapot te maken valt en het gevoel dat je zo lang hebt weggehouden eindelijk naar binnen mag.
Wat omlaag ging mag weer omhoog.
Dat is wat integratie kan zijn. Niet het verleden wegpoetsen en niet sterker worden door minder te voelen, maar het afgesplitste gevoel weer toelaten en het echt voelen. Mentaal gezond zijn betekent niet dat je niets voelt. Het betekent voelen, en daarna weer iets anders voelen, zonder vast te raken op een plek. Wat omlaag ging mag weer omhoog. Carlijn vat het in een zin: het hele pakket, alles erop en eraan, maakt je niet minder maar meer. Voor haar integratie, letterlijk. De delen die je had buitengesloten horen er weer bij. Daarom word je meer.
En dit is de grootste stap die er is. Overweldigend, want je hebt jaren geleerd het tegenovergestelde te doen. Je doet hem ook niet alleen. De tegenspraak op die monoloog komt van buiten: van iemand die naast je blijft zitten, die niet om de lichte versie van jou vraagt, die blijft zeggen: neem alles mee. Iemand die de deur weer opent, en dan naar een andere kant. Dat maakt het verschil. Pas met iemand naast je durf je te voelen wat te groot was.
De kern van traumaverwerking
Dus kijk naar wat Carlijn maakte. Wat ze beschrijft gaat verder dan troost. Het raakt de kern van traumaverwerking: dat het gevoel dat je hebt weggestopt niet je vijand is, maar je weg terug. En dat je daarvoor iemand naast je nodig hebt. Voor wie blijf jij zitten als die de deur dichtdoet? En wie zit er voor jou? Daar begint het.
Is dit heftig voor je? Ga naar onze chat of drop een vraag bij het eSpreekuur.
Meer lezen van Jim van Os?
Meer lezen over Traumaverwerking?
- Van wanhoop naar hoop – durf te geloven en leven
- Therapie bij trauma en angst – Info van PsychoseNet
- Wat betekent herstel bij psychische kwetsbaarheid?
- Traumaverwerking/Trauma behandeling – Info van Parnassia Groep
Heb je een vraag?
Onze experts beantwoorden jouw vraag in het online Spreekuur van PsychoseNet. Gratis en anoniem.
Denk je aan zelfmoord?
Denk je aan zelfmoord? Bel of chat met 113 Zelfmoordpreventie.
Dat kan 24 uur per dag. Bel 113 of ga naar www.113.nl.
Geef een reactie