Veel gezochte termen

Psychosenet blog

Leestijd 2 minuten

Auteur

Peter Pijls

Peter Pijls is bipolair, kickte af van de psychofarmaca en is herstellend drinker. 

Doe het niet helemaal alleen – wanneer vraag je hulp?

blog-doe het niet helemaal alleen

Het alleen doen…Vanaf mijn 38ste had ik al sterke vermoedens dat ik bipolair en psychosegevoelig was. Ook realiseerde ik mij al decennia dat ik bezig was me te medicaliseren met alcohol en drugs om mijn hevige stemmingswisselingen te controleren. Toch zocht ik eerst bewust geen hulp en ontleende ik steun aan zenmeditatie, spiritualiteit en alternatieve geneeswijzen.

In dit blog vat ik dat proces puntsgewijs samen.

Ik zocht te laat hulp omdat ik een afkeer had van pillen en de GGZ met scepsis bezag. Meestal nog steeds trouwens, al zijn er hoopvolle ontwikkelingen.

Ik wist al jaren dat ik bipolair was

En mogelijk psychotische verschijnselen had, die bestreed ik met zenmeditatie, sjamanistische experimenten, bergkristal en handoplegging. Ik negeerde verontrustende uitslagen van online tests die onverbiddelijk uitwezen dat ik bipolair en randpsychotisch was en naar de psychiater moest. Dat standpunt vind ik ook nu nog te billijken, maar zelf doe ik het nu anders.

Koppig ben ik overeind gebleven

Tot ik onderuit ging en ik weet dat de meesten zichzelf veel eerder gevloerd zouden hebben. Door mezelf te medicaliseren en me op de been te houden met roesmiddelen boekte ik spectaculair goede en slechte resultaten. Idem geldt voor sporten, dat is ook een natuurlijke pretstofjesdistributeur. Zonlicht doet bij mij hetzelfde. Ook daarom vind ik deze herfst tot nu toe te lente-achtig.

Ik las te veel boeken en te intensief

Stof gevend aan experimenten op het spirituele vlak, soms met onvoldoende kritische distantie. Denk ook aan uitputtende en participerende verkenningen van diverse alternatieve geneeswijzen. Ik rende gillend weg uit subculturen, liefst blijvend, en niet alleen de vagere Aquariusvarianten; ook dat wil wel eens helpen.

Ik zorgde ervoor nooit ergens blijvend onderdeel van het decor te worden, dat voorkomt gedoe, zeker ook voor een ex-GGZ-klant als ik. Maar inmiddels realiseer ik me dat verwoestende vormen van verwachte stigmatisering me er lang van weerhielden hulp op te zoeken en de diagnose op te halen die ik al zo goed kende. Ook omdat ik daar groot gelijk in bleek te hebben.

Ik drink 10 jaar niet meer

Ik woon ruim 4 jaar weer zelfstandig, zie 3 jaar geen psychiater meer en slik nauwelijks nog psychofarmaca. Toch loop ik in de ogen van een minderheid levenslang rond met een vermeend gekkenbriefje op mijn voorhoofd, benevens bloedende stigmata op diverse locaties van het lichaam.

Te veel hulp kan killing uitpakken

Te weinig hulp vragen ook. Helemaal geen professionele hulp inroepen bij zware mentale ontregeling in combinatie met verslavingsproblematiek kan de kortste weg naar het graf zijn, of in ieder geval richting een blijvend verwoest sociaal leven en de vangnetten van de verzorgingsstaat.

Alleen om dat laatste al zullen sommigen je levenslang een loser, een profiteur en een klootzak vinden.

Foto Peter Pijls

Reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *