Main content

Yasmaine vertelt dat ze vraagtekens zet bij dwangmedicatie. “Niets leek meer interessant, of mij vreugde te geven. Mijn omgeving had enorm veel verdriet want ze waren de vrolijke, intelligente extraverte vrouw kwijt.”

We kennen allemaal wel de afschuwelijke beelden uit het grimmige verleden van de psychiatrie. Dwangbuizen die mensen in nood van hun bewegingsvrijheid ontdoen en zelfs de zogenaamde lobotomie waarbij een ijspriem een deel van de hersenen stuk maakt.  ECT zonder verdoving en levenslange opsluiting zonder enige kans op vrijheid. Gelukkig zijn we in 2022 een stuk verder, en humaner. Met dank aan nieuwe wetenschappelijke inzichten en vooral ervaringskennis. Door schade en schande is men wijs geworden, tenminste dat hoop ik.

Toch kan ik mij nog goed herinneren hoe de spuit (depot) mijn linkerbil in werd gespoten

Mijn lichaam protesteerde en na een aantal uur was ik doodmoe. Ik probeerde op te staan, maar mijn benen deden het niet meer. Ik was achtergelaten in mijn koude kamer en doodsbang dat ik het niet zou overleven. Kruipend ben ik door de gang gekropen totdat er uiteindelijk iemand kwam aanlopen, de verpleegkundige schrok en belde de psychiater. Snel kreeg ik Akineton en mocht, tot mijn verassing weer mijn eenzame koude kamer in. De hele nacht lag ik doodsbang naar het plafond te staren.

De dagen erna liep ik als een zombie door de kliniek, al mijn spieren waren stijf

Na een aantal weken sprak de psychiater mij aan, het ging blijkbaar beter met mij. Blijkbaar ben je beter als je verdoofd, zonder gevoel, stijf en gevoelloos je voortbeweegt. Om mij heen zag ik mannen en vrouwen stil op stoelen zitten, soms met speeksel uit hun mond.

De jaren daarna kreeg ik wekelijks te horen hoe goed het wel niet ging, ik was tenslotte niet meer psychotisch. Maar het ging helemaal niet goed, ik kon niet meer voelen, denken of überhaupt mij vloeiend voortbewegen. Ik moest herstellen en accepteren , maar dat leek een onmogelijke opgave. Elke dag was een strijd, zelfs douchen was een gevecht met mijzelf omdat ik zo ontzettend moe was en geen intrinsieke motivatie meer had.  Niets leek meer interessant, of mij vreugde te geven. Mijn omgeving had enorm veel verdriet want ze waren de vrolijke, intelligente extraverte vrouw kwijt.

Dit was absoluut geen kwestie van herstellen of accepteren, maar een dagelijkse strijd en lijdensweg

Ik zat in een chemische dwangbuis. Opgesloten in mijzelf, alleen door mijn ogen zag je nog een stukje van mijn persoonlijkheid. Ik besloot, samen met mijn omgeving te stoppen met de medicatie. De psychiater ging godzijdank akkoord en het lange en akelige afbouwen begon. Na een aantal maanden kon ik weer emoties ervaren, ik kon weer lachen en huilen. Het voelde als een wonder! Ik menstrueer weer normaal, kan weer nadenken zoals vroeger en zelfs mijn motivatie is volledig terug.

Ik schrijf deze blog niet om iedereen ervan te overtuigen om te stoppen met medicatie. Soms kan medicatie een goede tijdelijke oplossing zijn voor een acuut probleem. En ik hoor regelmatig dat het mensen een veilig gevoel geeft, zelfs een bepaalde mate van onverschilligheid. Maar de oorzaken of factoren die van invloed zijn op je mentale welzijn worden er niet mee opgelost. Een complex probleem als een psychose kan simpelweg niet worden genezen met een pil of spuit.

En ik pleit, met heel mijn hart, dat psychiaters niet alleen maar grijpen naar de schijnoplossing…

dat zoveel mensen leed bezorgd en alleen symptomen enigszins maskeert. Bedenk dat we iets inspuiten waarvan we niet alleen de ongewenste symptomen bestrijden maar ook veel gewenste eigenschappen verdoven. En dan nog even dit, we moeten ophouden met mensen classificeren omdat ze geen medicatie willen innemen omdat dit een symptoom zou zijn van de ziekte, stoornis of aandoening. Een mens wil gewoon geen chemische dwangbuis, lijkt mij vrij logisch.


Yasmaine is 33 jaar jong. Ze heeft gewerkt in het onderwijs en de hulpverlening. Ook is ze ervaringsdeskundige en heeft een psychose doorgemaakt. Haar doelen zijn veranderingen bewerkstelligen binnen de GGZ, stigma verminderen, kennis vergroten en mensen in hun kracht zetten. Motto: Keep hope alive!

Meer lezen over medicatievrij leven?

  • Deel deze pagina:

Reacties:

  1. Lieve Yasmaine
    je verwoordt precies wat ik zelf ook ervaren en meegemaakt in de ‘geestelijke gezondheidszorg’ in de jaren 2007-2011. Ik heb exact hetzelfde meegemaakt en ervaren ook o.a. dwangmedicatie in een voor mij te hoge dosering.
    Ook je schrijven dat je geen motivatie meer had om te douchen e.d. ik had dat ook niet meer. Heb onder andere meer dan een half jaar mijn tanden niet meer gepoetst en mij niet meer omgekleed wanneer ik naar bed ging omdat ik daar de energie noch motivatie meer voor voelde. Ik was een complete zombie. Ik werd daar zelfs suicidaal depressief door. Niemand die naar mij luisterde. Ik ervoer dit niet als ‘behandeling’ maar als mishandeling zo niet marteling (middels ‘medicatie’). Jaren later heb ik van deze nare periode PTSS ontwikkeld. Ik hoef geen psychiater meer te zien of te luchten.

    Gelukkig, godzijdank, gaat het beter met je.
    Wens je alle goeds toe en dank voor het delen van je artikel!
    Hartelijke groet
    Diana

  2. Ikzelf ben eveneens een zombie c.q. geweest (ik heb nu een lagere dosering dwangmedicatie). Mijn stellige ervaring in de zielenzorg is, dat dwangmedicatie voor mij een halve hel is…. verschrikkelijk… Ik heb geleden als Jezus Christus en ik heb het nog steeds moeilijk. Overigens hoop ik maar dat iemand dit nog ter harte neemt, in deze snelle, drukke tijden.

    1. Hoi David
      zeker neem ik dit ter harte want ik heb hetzelfde meegemaakt.
      M.i. wordt het tijd dat deze wanpraktijken eens goed aan het licht gaan komen.

      O.a. in Noorwegen kan je bij ‘psychose’ kiezen voor een medicijn-vrije behandeling.
      Laat dat alsjeblieft ook hier komen!
      Hartelijke groet
      Diana

  3. Ik slik al 27 jaar antipsychotica en kan er mee werken, getrouwd zijn, vriendschappen onderhouden, hobbies en sporten hebben, vrijwilligerswerk doen en een goede buur zijn. Niks mis mee.

  4. Prachtig blog, de spijker op de kop. Zouden alle psychiaters in opleiding moeten lezen. De rest trouwens ook.
    Groeten,
    Peter Pijls

    1. De psychiaters zouden zelf die ‘medicatie’ eens moeten proberen dan beseffen ze (eindelijk) eens wat voor nare ‘bij’werkingen deze hebben.
      Wellicht worden ze dan wat empathischer en menselijker.
      Hartelijke groet
      Diana

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.