Main content

Zoals velen ging ik geneeskunde studeren met het idee te leren hoe ik mensen kon helpen.  Tijdens de stagejaren besefte ik dat de kijk die ik ervaarde op ziekte en gezondheid, anders was dan om mij heen onderwezen en toegepast werd.

Bij iedere patiënt die ik zag, of het nou bij de dermatologie, reumatologie of psychiatrie was, merkte ik dat er een emotionele lading ten grondslag leek te liggen aan de ervaren klacht.

Het leek vanzelfsprekend dat deze lading en de klachten onlosmakelijk met elkaar verbonden waren, als onderdelen van één geheel

Dit in tegenstelling tot de ‘reguliere’ visie, waar de mens als een combinatie van losstaande onderdelen gezien leek te worden en er, daarop gebaseerd, ook gericht op losstaande symptomen behandeld werd. Het voor mij vanzelfsprekende overzicht leek te missen. Als werkgebied werd ik getrokken door de psychiatrie, omdat daar tijd en ruimte was om naar de persoon als geheel te kijken.

Vanaf mijn vijftiende herinner ik me dat ik kom van een plek van onvoorwaardelijke liefde. Deze plek voelde als mijn thuis en ik wist dat ik er na dit leven naar terug zou gaan. Dat was mijn grote troost in het bestaan. Toen ik rond mijn vijfentwintigste begon met mediteren, besefte ik na verloop van tijd dat die liefdesplek niet ergens anders was, maar hier en nu, binnen in mijzelf. Dit besef kwam samen met de ervaring van absolute vrijheid en vanzelfsprekende verbinding. Ik was dit leven, voor zover ik me herinner, altijd erg eenzaam geweest.

Op een dag richtte ik me in een meditatie op het gevoel van eenzaamheid. Ik besloot de ervaring volledig toe te staan.

Wetend dat de enige weg door lijden heen, er letterlijk dóórheen gaan was

In die meditatie besefte ik dat ik één ben met alles. Dat het leven, op een ander niveau dan tot nu toe veelal ervaren wordt, één geheel is. Ik noem dat ook wel ‘de universele aard van het bestaan’.
Dit besef kwam samen met de ervaring van onvoorwaardelijke liefde en empathie, een vanzelfsprekend en totaal vertrouwen in het leven en vrijheid van oordelen. Ik weet dat ik al heel ben, hier en nu. En dat ik in wezen onveranderlijke aanwezigheid ben en inderdaad, dat ik onvoorwaardelijke liefde ben. Vanuit dit eenheidsbesef viel er van alles op zijn plek ten aanzien van hoe het leven in elkaar steekt.

Ondertussen werkte ik als arts in de psychiatrie op een polikliniek

Het doen van consulten ervaarde ik als dankbaar werk: het contact maken met iemand, die zich komt openstellen, om gezamenlijk te kijken naar wat er speelt. De onvoorwaardelijkheid die ik ervaarde, leek een omgeving te scheppen, waarin men zich veilig voelde om over zichzelf te delen. Het was wonderbaarlijk voor me wanneer mensen dingen die ze hun hele leven in stilte hadden meegedragen, zomaar aan mij vertelden.

En dat het delen van die ervaringen met de bijbehorende emoties, leek te bevrijden. Alsof mensen letterlijk een last kwijtraakten. En alsof het omarmen van kwetsbaarheid, ervoor zorgde dat ze juist meer in hun kracht kwamen… Zo leerde ik dat er gewerkt kon worden met de lading, die ik al gesignaleerd had tijdens mijn co-schappen. Wat een mooi werk!

Hoewel het contact met mensen in de spreekkamer me met dankbaarheid vervulde, ben ik gestopt als arts in de psychiatrie.

De richtlijnen ten aanzien van diagnostiek en behandeling strookten niet met wat mijn hart me zei en druisten tegen mijn artseneed in

Ik voelde dat ik door de richtlijnen te volgen, mensen niet optimaal kon bijstaan en niet zelden zelfs meer schade zou doen, dan goed.

Dat was geen optie.

Inzichten die ik ervaar vanuit eenheidsbesef, heb ik inmiddels verwerkt tot een boek, dat bij de uitgever ligt. Tijdens het schrijfproces deed ik zo nu en dan consulten vanuit huis, met mensen die bijvoorbeeld via een lezing over eenheidsbesef op mijn pad kwamen of omdat men gehoord had dat ik een arts met een andere insteek was.

Homopatisch?”, werd mij eens gevraagd. “Nee dat niet”, antwoordde ik lachend, “maar je bent van harte welkom voor een kennismaking.

Om BIG-geregistreerd arts te blijven, zou ik dit jaar nog 200 uur als regulier arts moeten werken

De consulten vanuit huis tellen niet mee. Ik heb geen curatief specialisme gevonden, waarbinnen ik geen voor mij niet kloppende protocollen zou hoeven volgen. Daarom onderzocht ik als laatste optie de verzekeringsgeneeskunde bij het UWV. Letterlijk zei men daar: “Het idee iemand te helpen, moet je hier van je afzetten.”

Nou, dat leek me geen prettige insteek. De heren zelf deden openlijk moeite om positief over het werk te praten…

En dus hangt mijn officiële artsentitel aan de wilgen

Dat voelt als een confronterende en verdrietige zaak. Maar ik heb die BIG-registratie niet nodig om te doen waar ik goed in ben, dat wist ik tijdens mijn coschappen al.


Michèle Bijlefeld
  • Deel deze pagina:

Reacties:

  1. Dag Michelle, je verhaal raakt mijn hart. Ik wens je zo de ruimte om met je mooie manier van werken door te mogen gaan. De GGZ wereld heeft juist mensen zoals jij nodig. Blijf aub je licht schijnen op deze wereld, die nog zoveel donkerer plekken heeft.
    In een ander werkveld (gevangenis), worstel ik, niet als arts, ook met dit thema en met mezelf.
    Ik wens je heel veel succes op je pad. Ik denk dat het wel goed komt, want je volgt je hart.
    Groetjes, Sylvia

  2. Michèle, niet doen, niet aan de wilgen hangen!!

    Blijf trouw aan je idealen en aan de Eed.
    Je bent niet de enige, er zijn zoveel meer psychiaters die als arts (willen) werken en doen.

    De psychiatrie is nog zo jong, wat weten we nu eigenlijk wat die symptomen veroorzaakt, de diagnostiek staat nog in haar kinderschoenen. Zorgverzekeraars dwingen psychiaters de DSM als diagnostisch instrument te gebruiken, de meeste psychiaters doen het, hoewel ze weten dat hij daar niet voor is bedoeld.

    Richtlijnen zijn belangrijk en meestal ook erg nuttig, maar niet altijd. Sommige patienten voldoen niet aan een richtlijn en hebben een arts als jou nodig, die zelf durft te denken. Je hebt toch niet voor niets een academische titel.

    De idiotie is al op zijn retour, je hoort gewoon bij de trentsetters.

    Waar richtlijn het opgaven zocht ik verder, dat is immers niet het moment op te zeggen “U zult er mee moeten leven”.
    Met behandelingen die etisch en wetenschappelijk verantwoord waren, legaal en onder gespecialisten werden toegepast heb ik ‘uitbehandelde’ patienten hun leven teruggegeven.
    Als deel van een smerig zaakje is dat tegen mij gebruikt, het heeft mij mijn BIG gekost.
    Hang in ieder geval niet zelf je BIG aan de wilgen, laat dat aan anderen over. Zolang je in vaste dienst bij een grote instelling werkt heb je overigens niets van de IGZ te vrezen.

    Blijf op je post,
    Je bent daar nodig

    Simon Boerboom, ex-psychiater

  3. vergeet niet dat patienten juist dit soort artsen zoals jij nodig hebben binnen de psychiatrie!!!! alleen al dat je zou delen dat je graag op een andere manier zou willen helpen maar dat dit helaas niet kan ivm protocol zou vanuit mijn kant enorme respect creeren en veel vertrouwen. Alleen al daarmee kun je clienten meer helpen dan je wellicht zelf denkt/ bewust van bent. en dat is zo enorm veel waard, dat kan iemand al zoveel meer helpen!!!!!!! ik hoop dat je toch terug keert naar je functie als arts! In welke vorm dan ook.

  4. Ha Michele,
    Het mooiste lijkt me wanneer je – nog steeds als psychiater – zou willen meewerken om de positieve psychiatrie verder vorm te geven. Samen met je collega Frenk Peeters schreef ik daarover onlangs een boek: Positieve Psychiatrie (Boom uitg).
    Hartelijke groet,

  5. Respect! Dit jaar raakte ik bijna mijn behandelaar kwijt omdat zij niet BIG geregistreerd is en de verzekering steeds moeilijker gaat doen met regiebehandelaars in vrijgevestigde praktijken. Dat dat een dure opname betekende en mogelijk in de toekomst dus nog veel meer, omdat ik mijn open EMDR traject niet af zou kunnen maken maakte pas dat de verzekering van gedachte veranderende. Geen medemenselijkheid, maar puur geld. De discussies die ik met de verzekering gehad heb over verandering van behandelaar en dat dát niet zo makkelijk gaat met een vertrouwen tussen mij en een behandelaar waren bizar.

  6. Jouw verhaal, Michele deed me denken aan de holistische werkwijze van psychiater Rogier Hoenders, Centrum Integrale Psychiatrie bij Lentis in Groningen. Op deze website vind je ook informatie over zijn holistische werkwijze: https://youtu.be/Ekyigs9Myf4
    Werken vanuit het hart.

  7. De Eed van Hypocrates heeft de geschiedenis doorstaan.
    Of je officiële artsentitel voor altijd in de wilgen hangt zou ik als vraag willen stellen. Ook in de reguliere gezondheidszorg zijn ontwikkelingen gaande waarbij de mens in zijn geheel weer centraal staat. Bij nieuwe ontwikkelingen zijn altijd voorlopers.
    Fijn te zien dat je door deze blog krachten kunt bundelen om samen je in te zetten voor een nieuwe GGZ.

  8. Wat een mooi verhaal en respect dat je gekozen hebt voor de weg waar je echt mensen kunt helpen.
    Ik kijk ook uit naar je boek

  9. Goed gekozen.
    Weg met burocratie..
    De mensen die bewust kiezen voor echt gezondheidszorg komen toch wel bij je terrecht… die registratie bepaalt niet jouw kwaliteit… verhinderd enkel een eventuee vergoeding van verzekeraars…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *