Main content

Ik was een gelukkig gehuwde en werkende moeder van een driejarig zoontje. Totdat ik de diagnose schizofrenie kreeg. Binnen een jaar tijd stond mijn hele leven op zijn kop. Door alle gebeurtenissen, de bijwerkingen van de medicijnen en mijn aandoening, had ik ook last van depressies.

Het gevolg was een scheiding

‘Mamma, als je uit het ziekenhuis bent, kom je dan weer bij ons thuis wonen?’ vroeg mijn driejarige zoontje Michael in 2009.

Nee, lieverd. Als mamma uit het ziekenhuis is, gaat mamma in een ander huis wonen. Dat noemen we dan mammahuis en het huis waarin je nu woont wordt pappahuis.’

Mijn ex-man had een boekje gekocht Thuis bij mamma en thuis bij pappa. Aan de hand daarvan vertelden we over de scheiding. Ik heb altijd geprobeerd de verstandhouding met de vader van Michael goed te houden en om met hem over het opvoeden van Michael te blijven communiceren.

Michael is veel bij zijn vader en elke dinsdagmiddag, donderdagmiddag en om het weekend bij mij. Vooral de eerste vijf jaren vluchtte ik ’s avonds vaak de stad in. Ik vond een leeg huis maar niks en miste Michael enorm. Ik heb hem altijd ‘de waarheid’ verteld, ook al wilde zijn vader dat niet. Ik zei hem simpelweg dat pappa en mamma uit elkaar zijn gegaan omdat mamma ziek is geworden en pappa het moeilijk vond om daar mee om te gaan.

Ik gaf hem openheid in kindertaal

Ook op andere vragen gaf ik Michael altijd antwoord. Soms was dat heel moeilijk voor me. Dan zei hij bijvoorbeeld dat hij een broertje of zusje wilde.
Dat had ik ook graag gewild, maar dat kan niet, want mamma heeft nu geen vriend. En als mamma nog bij pappa was geweest weet ik ook niet of het had gekund, want mamma kan ziek worden bij het krijgen van een baby.’
Als Michael vroeg welke ziekte ik had, antwoordde ik dat ik heel erg in de war was geweest of dat ik gekke dingen had gedacht, maar dat ik nu weer beter was.

Na de scheiding heb ik nog tweeënhalf jaar een relatie gehad. Een relatie die dezelfde problemen kende als andere samengestelde gezinnen. Mijn vader, mijn zusje en mijn moeder steunen mij. Mijn vader was er vanaf het begin af aan een dagdeel per week. Hij laat het opvoeden aan mij over, maar zijn aanwezigheid stelt mij gerust. Bij de ggz heb ik in 2009 en in 2013 om thuishulp en opvoedhulp gevraagd. De eerste keer kwam die niet en de tweede keer werd daar pas drie maanden na mijn ontslag contact met me over opgenomen, toen voelde ik me alweer beter.

Door de bijwerkingen van de antipsychotica reageerde ik erg traag en had ik enorme moeite met opstaan

In het weekend zette ik mijn zoontje vaak tot elf uur ’s ochtends voor de televisie of de computer met zijn ontbijt. Alleen als hij luidkeels mammaaaaa riep kwam ik eruit en ging er daarna meteen weer in. Ik voelde me hier lange tijd ontzettend schuldig over. Een waardeloze moeder.

Het trage reactievermogen is met een jong kind erg onhandig. Zo rende Michael een paar keer hard weg, de straten over. Hij keek niet of er verkeer aan kwam. Wat was ik toen blij dat mijn vader of mijn vriend in de buurt waren om hem achterna te rennen.

Toen ik eindelijk met de medicatie mocht minderen en ik heel trots voor het eerst vroeg opstond zei mijn zoontje: ‘Mam, wat doe je hier? Ik wil lekker alleen tv kijken!

Ik had gelezen dat depressieve ouders slecht zijn voor het welbevinden van hun kind. Ook een echtscheiding heeft negatieve gevolgen voor kinderen.

Dat droeg bij aan mijn depressie, want wie wil nou niet dat zijn kind gelukkig is?

Een vriendin van me zei: Natuurlijk ben je een goede moeder voor Michael, je bent zijn moeder! Natuurlijk houdt hij van je!
Die gedachte steunde me enorm. Ik zeg ook vaak tegen Michael dat ik van hem hou. Dat doet ons allebei goed. Hij is alweer negen jaar en gelukkig gaat het goed met hem. . We zijn net terug van een vakantie in Zeeland waar we krabben zijn wezen vangen. Onlangs kocht hij van zijn zakgeld een kauwgombal voor me. Lief hè.


May-May Meijer werd gedurende zes maanden gedwongen opgenomen en schreef daar een boek over.

Meer blogs van May-May:

Boeken:

May-May schreef onder het pseudoniem Yasmin Vermeer het boek Een ongeluk in mijn hoofd over haar zes maanden durende gedwongen opname en het krijgen van de diagnose schizofrenie.

 

  • Deel deze pagina:

Reacties:

  1. Ik vind het altijd weer opnieuw moedig en krachtig als moeders/vaders dit willen delen. Ik ben ervan overtuigd dat er geen 1 moeder naast de wieg staat, al handenwrijvend en zeggend dit kind maak ik eens ongelukkig. We kunnen allemaal ziek worden, een psychose doormaken in osn leven. Blij ben ik met de openheid. Als puber had ik een psychose ervaring maar in die tijd was er geen hulp en zorg. Je kreeg een valiumtabletje en dat was het. Hoe meer mensen de andere kant laten zien, hoe bespreekbaarder het wordt. Dank je wel voor het delen. Ik heb grote bewondering over hoe jullie hierin een weg weten te vinden. Ik begeleid zelf moeders en hun gezinnen en leer er ook weer van.

  2. Beste Frank,
    Jouw bericht heeft mij de motivatie gegeven om met mijn gevoeligheid een goede moeder te zijn. Het is ook fijn om te weten dat mensen met een gevoeligheid ook recht op een gezin hebben. Ik heb jouw mooie bericht wel 10 x gelezen, omdat daardoor weet dat het ook anders kan. Ik zou ook dolgraag een tweede kind willen hebben. Ik heb ondanks mijn gevoeligheid mijn opleiding bijna afgerond.

    Dank voor de motivatie.

    Groet,

    Ameryl

  3. Lieve Yasmin, May-May, met tranen in mijn ogen las ik jouw verhaal. Ik heb iets dergelijks andersom meegemaakt. De vader van mijn dochter is psychosegevoelig en schizofreen. Ik herken veel van de dingen die je schrijft. Vooral de vraag; Hoe leg ik het mijn (jonge) kind? uit speelde een grote rol. In mijn geval zat mijn ex-man in de ontkenningsfase dus legde hij mijn dochter zo goed als niets uit. Hij gedroeg zich ook gevaarlijk dus ben ik in 2009 voor hem gevlucht. Ook dat leverde bij mij schuldgevoelens op, omdat ik niet wilde dat mijn dochter zonder vader opgroeide. Toch ging veiligheid voor. In 2014 schreef ik een boek voor mijn dochter. Het heet ‘Papa is paars/ Mama is groen’. Een hulpboek met tekeningen die ze zelf tekende. Ook de titel is een uitspraak van haar zelf. Die naam had ze zelf aan zijn ziekte gegeven. Paars. Aan de hand daarvan heeft ze het een plekje kunnen geven. Ze is nu 8. En het helpt ook veel andere jonge kindjes met een ouder met psychische problematiek.

  4. Mijn vrouw is van de 34 jaar van ons huwelijk 30 jaar “psychosegevoelig “. Ze heeft twee kinderen goed opgevoed, en een lerarenopleiding afgemaakt tussen psychotische episodes door. Dat lukt niet iedereen, maar laat je niet vertellen dat het niet kan. Mijn kinderen zijn gek op hun moeder en leven intens met haar mee, ook in slechte tijden, net als ik; immers “…in goede en slechte tijden, in ziekte en gezondheid…”

    1. Ha Frank,
      Wat fijn en mooi dat jullie – ondanks de psychosegevoeligheid van je vrouw – nog steeds samen zijn! En wat fantastisch voor de kinderen! En wat knap dat ze zo’n goede moeder is en haar lerarenopleiding heeft afgemaakt! Gelukkig hebben mijn ex-man en ik ook een manier gevonden om samen goed voor onze zoon te zorgen. Inderdaad, ik laat me ook niet (meer) iets vertellen dat niet kan. Ik ga er gewoon voor! Sinds kort ben ik ook open over wat ik heb, en dat voelt stukken beter. En waar en wanneer nodig doe ik even rustig aan. Dat laatste moet ik nog wat meer onder de knie krijgen, maar het lukt al vrij aardig ;-). Heel veel goede tijden voor jullie allemaal nog gewenst!
      PS Sorry voor mijn heel erg late reactie, maar ja, beter laat dan nooit dacht ik.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *