Fotocredits: Art Wise
Zo’n 10 jaar nadat ik (Michèle) de kern ervan schreef, komt vandaag mijn boek uit: Liefde gaat over grenzen, eenheidsbesef in de praktijk. De jaren ertussen gaf ik mezelf tijd en ruimte, tot ik me klaar voelde om de persoon achter het boek te zijn. In die tijd groeiden het boek en ik inderdaad tot dit punt, waarop het de wereld in kon gaan. Ik wil er hier over delen, omdat mijn ervaring van eenheidsbesef mij zoveel heeft gebracht: essentiële steun in een diepgaand helingsproces. Ik ben er dankbaar voor.
Het hielp me op vloeiende wijze, als een facilitator. Het zorgde ervoor dat ik me alleen bezig hoefde te houden met wat in het moment relevant was. En het bracht daarbij zo’n basis van vertrouwen, dat ik durfde te voelen wat er te voelen was, ook als dat diepe pijn, woede, angst, walging of zelfs haat betrof. Eenheidsbesef vormt daar voor mij een logische, liefdevolle, sterke en kalme basis voor, als een altijd aanwezige, liefhebbende ouder.
Eenheidsbesef
Ergens in de diepe dankbaarheid voor wat mij hiermee gegeven is, ontstond denk ik, achteraf gezien, de beweging om te schrijven. In eerste instantie voor mijn eigen exploratie, naarmate het proces zich ontwikkelde meer en meer om de vereenvoudigende inzichten die voor mij zoveel waarde hadden zo onder woorden te brengen dat ze algemeen toepasbaar zouden zijn. En om te delen over onvoorwaardelijke liefde: een frequentie die in mijn ervaring de basis is van de universele aard van ons bestaan. Altijd aanwezig, ons omringend, doordringend en ondersteunend.
‘Eenheidsbesef’ zegt niet iedereen iets. Voor mij is het letterlijk: het besef dat alles in wezen één is. Eén wezen dat beweegt. Dat wij, als schijnbaar afgescheiden deeltjes bewustzijn, op intrinsieke wijze met elkaar verbonden zijn. Hier erover delen in een blog betekent dat er nuances, kanttekeningen en handvatten missen die in het boek essentieel voelden om de boodschap op een volwaardige en verantwoorde manier over te brengen. Ik vind het daarom spannend, maar met die disclaimer erbij durf ik het toch.
Praktijk
In het kort over de basis van eenheidsbesef bij mij: op mijn 20e ging ik voor het eerst in psychotherapie. Na afloop van de intake zei de psychiater dat ik geen enkele identiteit had opgebouwd. Dat klopte, ik voelde het. Jaren later in een meditatie vond ik mijn eerste echte ervaring van identiteit: eenheid. Plotseling was er niets meer. Geen gedachte, geen vraag – en tegelijk was dat alles. En ik wist dat ik dat was. Dat besef bleef.
In de jaren na dat eenheidsbesef werd het voor mij steeds duidelijker hoe wat ogenschijnlijk afgescheiden lijkt, juist met elkaar samenhangt. Wat de aard van die verbinding is, en hoe we met inzicht daarin op een natuurlijke manier ons voordeel kunnen doen als mens. Mogelijk ook in het kader van heling.
Hier een poging om de basis van hoe ik dat zie in enkele zinnen te beschrijven: het geheel is als een grote legpuzzel, en alle zich als afgescheiden ervarende deeltjes zijn als stukjes van die puzzel, zoals wij mensen. Net als in een puzzel biedt één stukje informatie over zichzelf, en de omgeving van dat stukje biedt extra informatie. Bijvoorbeeld een stukje waarop een hoed te zien is, maar waarop je niet kunt zien of die gedragen wordt als bescherming tegen regen of tegen zon. Pas als je naar de omgeving kijkt, wordt het plaatje volledig. Van ieder afzonderlijk stukje is de (leef)omgeving zo als een spiegel: niet een spiegel die hetzelfde beeld toont, maar eentje waarvan de stukjes extra informatie geven en zo de rest van het verhaal vertellen, het beeld vervolmakend.
Een snelle vervolgstap: wat om mij heen gebeurt, klopt op een bepaald niveau met hoe ik ben. Mijn omringende puzzelstukjes zijn op enig niveau met mij in een dans van balans. Uitgaande van die samenhang staan klachten en gebeurtenissen niet los van mezelf. Dan is wat zich buiten mij manifesteert, maar mij ook vanbinnen raakt, een mogelijke poort tot heling…
Een aantal voorbeelden
Een actueel voorbeeld: gisteren werden twee pallets met boeken bij mij bezorgd. Ze werden niet bij mij thuis afgeleverd, want het bospad waaraan ik woon leek de bezorger te smal voor zijn vrachtwagen. Ik mocht ze zelf gaan halen, met de auto. Mijn eerste ingeving toen ik de pallets zag: hier vraag ik hulp bij. Ik belde een buurman. Hij nam niet op. Oké! Ik deed het alleen. En dat was fijn! Het ging me prima af. Een heerlijk, vrij gevoel. Ik was blij dat de buurman niet had opgenomen.
Een heftiger voorbeeld: ik werd een periode, jaren geleden, op een zeer kwetsende manier bejegend door familieleden. Uiteindelijk zo dat ik daar in een EMDR-behandeling op ben ingegaan. Op deze manier bleken die recente traumatische ervaringen een poort te zijn naar een eerder diep weggestopt verleden, wat tot dan toe geheel uit mijn bewustzijn was geweest, maar vanaf dat punt stap voor stap geheeld kon worden. Dat wat mij van buiten raakte, hielp me tot dan toe gestagneerde delen van mezelf te ontdekken en omarmen. En hoe meer ik dat deel heelde, hoe meer de relaties zich herstelden.
De puzzel is altijd in balans.
Net als de plaat van een legpuzzel, als de puzzel helemaal gelegd is, altijd een kloppend geheel vormt, passen wij ook precies in elkaar, zo zie ik het. Als een puzzel waarvan de plaat tot leven is gekomen. Ik geloof dat mijn spiegel mij helpt helen door mij te prikkelen op de plekken die daar op enig niveau rijp voor zijn. En als je de boodschap die je zo wordt aangereikt ontvangen hebt, verdwijnt als vanzelf de boodschapper. Je leefomgeving beweegt met je mee.
Zoals in mijn ervaring hierboven: ik werd ernstig gekwetst op een moment en manier die mij konden leiden naar meer zelfbevrijding. Het is maar hoe ik het bekeek.
Deze dynamiek noem ik de universele intentie tot heling. Het is alsof het systeem, onze wereld, op enig niveau wil helen. En als je je verbindt met die frequentie van liefde, wat kan door je (meer en meer) te verbinden met je eigen hart, dan kan je inzicht krijgen in wat bijpassende stapjes kunnen zijn. De reis waarop je zo geleid wordt kan niettemin een zeer uitdagende zijn, waarbij hulp van dierbaren of deskundigen soms essentieel is.
De spiegeling van onze leefomgeving
In mijn ervaring sluit de manier waarop wij gespiegeld worden door onze leefomgeving (intern en extern) dus zo intrinsiek aan bij onze helingspotentie, dat we erdoor geprikkeld kunnen worden juist op de plek waar we er klaar voor zijn een stukje van onszelf te helen. Als ik vanuit de mogelijkheid van eenheid bewust omga met wat ik tref in mijn leefomgeving, kan deze mij helpen om delen van mijzelf terug te vinden. Delen die eerder door ervaringen overweldigend zijn geweest, op welke manier en niveau dan ook, en zich daardoor hebben teruggetrokken en in die tijd zijn blijven hangen. Hiermee kan ik de getraumatiseerde delen herkennen en vervolgens met zachte aandacht begeleiden naar het hier en nu. Vanuit liefde dus: compassie voor mezelf, voor wat ik heb meegemaakt. Dit heeft mijenorm geholpen in mijn proces. Dat hoeft natuurlijk niet voor jou te gelden, maar misschien ook wel!
Zoals gezegd: het kan een uitdagend proces zijn, want het confronteert ons in het nu met ervaringen die ooit te veel waren. Te veel van wat dan ook.
Ik voel me meer heel
Eenheidsbesef is geen magische instant oplossing, en al helemaal geen vluchtweg. Maar het kan wel een stevige, liefdevolle en faciliterende basis zijn. Het heeft mij ondersteund in een proces waarin ik stap voor stap heb leren zien dat wat ooit zo veel te veel was, nu wél in kleine stapjes gevoeld kon worden – in de veiligheid van het huidige moment.
Van inzicht in de universele aard van het bestaan en diens intentie tot heling pluk ik jaar in jaar uit de vruchten. Iedere dag voel ik me vrijer en beter, heler dan ervoor. Niet door hard te werken, te forceren of pushen, maar door bewust en met zachte aandacht te luisteren naar waar het wanneer tijd voor is. Wat mijn systeem wil vertellen, op steeds subtielere niveaus. Nooit verlangde ik een stapje, een dag of hoe lang dan ook terug in de tijd te gaan, omdat ik in deze stroom als vanzelf steeds dichter en dieper bij mezelf ben. Als in een helende spiraal…
Hide or step into the light
Surrender is what brings insight
Insight tells you not to fight
This healing loop of love and might.
Michèle
Dat neemt niet weg dat de omgang ermee nog steeds een uitdagend en kwetsbaar proces kan zijn, met overspoeling als risico. Zie dus de nuances en handvatten.
Kijk vooral naar wat jou helpt!
In deze blog poog ik de kern van eenheidsbesef te beschrijven, maar dus kort door de bocht. Waar eenheidsbesef voor mij een veilige, stabiele basis is en mits goed overgebracht een rijke potentie heeft, kan er op deze beknopte manier over lezen mogelijk ook verwarrend zijn. Als je merkt dat het lezen van deze blog je in de war brengt of op een andere manier raakt die niet goed voelt, kijk dan alsjeblieft wat jou kan helpen. Bijvoorbeeld er met iemand over praten, of het gewoon wegleggen en vergeten.
Michèle is arts en therapeut en ze heeft een boek geschreven. Al van jongs af aan ervaart zij een diepe verbondenheid met onvoorwaardelijke liefde en eenheid.
Voor meer informatie kijk op: www.liefdegaatovergrenzen.nl
Meer lezen van Michèle?
Meer lezen over spiritualiteit?
- Spiritualiteit en herstel: wat boeddhisme mij bracht
- Mensbeelden van de psychiater en de psychotherapeut
- Een gesprek over werkelijkheid – het begrijpen van een psychose
Heb je een vraag?
Onze experts beantwoorden jouw vraag in het online Spreekuur van PsychoseNet. Gratis en anoniem.
Ken je de hoofdstukken van PsychoseNet al?
De professionals van PsychoseNet schreven deze hoofdstukken met betrouwbare, hoopgevende informatie.
Geef een reactie