Fotocredits: Miriam (pseudoniem van Marian van Unen)
Hoofdstuk 29, gitaar
Na het verlies van haar kind en later haar man brak er een moeilijke periode aan voor Miriam (pseudoniem van Marian van Unen). Een verhuizing naar Harlingen gaf haar ruimte om opnieuw te beginnen. In dit nieuwe hoofdstuk vertelt Miriam over de bijzondere band met de muziekvriend van haar overleden zoon. Muziek werd een manier om herinneringen te koesteren en in verbinding te blijven met haar zoon.
Lees eerdere hoofdstukken van Miriam hier!
Triggerwarning: deze blog bevat voor sommige lezers heftige onderwerpen, waaronder gedachten aan de dood.
Haar gedachten waaien met de wind mee
Opnieuw kunnen denken. Vrij kunnen ademen. Een ontsnapping uit de beklemmende sleur van wanhoop. De dood uitstellen. Dat kon altijd nog. Liever koos ze voor de vlucht naar een veilige haven. Harlingen sijpelde haar brein binnen.
Waar haar gedachten met de wind mee waaiden, de ganzen overvlogen en al gakkend vertelden over een nieuwe horizon. Maar ook waar de scholeksters hun muzikale kreet met vreugde deelden langs de vloedlijn. Waar haar teckel op het strand had liggen rollen over een dode vogel en waar ze ieder weekend met de camper samen met haar man naartoe waren gereden om de stad te vergeten en niet dag en nacht aan te hoeven staan.
Uitvliegen, maar niet wegwaaien
Na verlies van haar kind en later van haar man kwam haar eigen dood in zicht. Bijna een zoete gedachte. Troostend na jaren van overleven. Hoelang zou ze het kunnen volhouden met het einde dat naderde in de ruïne van afgebrokkelde hoop? Ze vond een huis. In Harlingen. Een oud huis van buiten, maar van binnen precies wat ze nodig had. Het diende zich aan en voelde als een volledig gerenoveerde ontsnapping.
‘Ik geloof niet in God, en al helemaal niet in wonderen’, zei ze tegen zichzelf. Haar nachten waren onrustig, ze wist dat ze veel droomde omdat ze soms zwetend en hijgend wakker werd. Misschien waren de wonderen toch de wereld nog niet uit. Ze begon ze te dromen over een onbekende omwenteling, een vlucht vooruit. Uitvliegen, maar niet wegwaaien. Een nieuwe landing. Hoop.
Inburgeren
De voorbereidingen voor de verhuizing hielden haar in beweging. Afgeleid en toegewijd pakte ze alle spullen in. De dozen stapelden zich op en nauwkeurig hield ze zich in evenwicht, zo goed en zo kwaad als het ging, met voldoende rust tussendoor en slaap. Soms een slaappilletje. De toevallige ontmoeting met de psychiater een paar weken voor haar verhuizing kwam daar als ontregeling nog eens bovenop. De chaos in haar hoofd had het toppunt bereikt.
Werk aan de winkel. Inburgeren. Dat kon ze. Ze was eerder in haar leven geëmigreerd en ook weer teruggeremigreerd. Opnieuw beginnen met leven? Zo vaak al gedaan, langs de afgrond van de dood gezweefd, maar niet gevallen. Fysiek een fluitje van een cent, gewoon doorgaan.
Het lied van hun vriendschap
Ze keek rond in de kamer en verborgen in een hoek bleef haar oog rusten op de hoes waar de gitaar van haar zoon in zat. De gitaar die bij hem was geweest tijdens de detenties in gevangenissen en vele opnames in klinieken. Een instrument dat hem op de been had gehouden, dat verlichting had gebracht en dat hem vele vrienden had opgeleverd. Diep gevoelde vriendschap. Ze hadden een band gehad. Umfufu, een funky sound. Een platencontract misschien. Hoop uit zich in muziek. Een innerlijke wereld delen en verbinding vinden.
Een vriend in de muziek. Ze keek naar zijn foto. Hoe hij daar stond met zijn gitaar. De muziekvriend van haar zoon. Een wereld die ze niet kende. Wel hun opwinding gedeeld toen ze meededen met een muziekfestival en een optreden op de Nieuwmarkt op Koninginnedag. Hoe dierbaar was hij, na de dood van zijn vriend, voor haar. Zijn leven ging door, een eigen gezin. Zelf vader, nog lang niet ‘uitgemuziekt’. Hij kan spreken over zijn vriendschap. En hij kan zingen. Het lied van hun vriendschap.
Geen adem om geluid te maken
Tussen de paperassen van haar zoon vond ze bij het opruimen van zijn huis een blaadje, uit een schriftje gescheurd. Met een balpen geschreven. In zijn handschrift. Haar tranen vloeiden al voordat ze begon te lezen. En altijd als zijn vriend zijn gitaar pakt en deze woorden gaat zingen, heeft ze geen adem om geluid te maken.
Soms brengen de woorden van Kahlil Gibran uit ‘The Prophet’ verlichting. Ze leest en het maakt haar kalm. Het brengt haar weer in beweging.
“For without words, in friendship,
all thoughts, all desires, all expectations are born and shared, with joy that is unacclaimed.
When you part from your friend, you grieve not;
For that which you love most in him may be clearer in his absence, as
the mountain to the climber is clearer from the plain”.
Haar zoon vond zijn eigen woorden.
“Far and Near”
So here I go like a racing car
Away from you, away from you, we call this far
I run back like a speeding deer
Now I’m close, we call this near
Zoom I move like a shooting star
From where you sit I am quite far
When I run back from there to here
And stand beside you I am near
Again I leave you where you are
Run like mad ’till I am far
I try to get back to be near
But then I fall and disappear…
Lieve vriend, hier is je schilderij
Er staat een groot schildersdoek in de garage. Het heeft een groter formaat dan de andere portretten in de serie. Ze haalt het tevoorschijn en begint met het opbrengen van de gesso. Hoe kan ze haar genegenheid uitdrukken, nu er zoveel jaren zijn verstreken, op een leeg wit vlak, in de weer met verf en vorm, lijnen en kleuren, met water en kwasten? Wat heeft ze nodig? Waar zit ze op te wachten? Uitstellen hoeft niet meer. Ze heeft niets te verliezen. Ze begint met de buitenlijnen. De vlakken verdelen zich en de vormen ontstaan. Ze zet door. ‘Niet ontspannen nu’, spreekt ze zichzelf toe. ‘Blijf bij de les en voel het stromen. Het zal altijd gebeuren als het moment daar is. Wonderen bestaan’.
Daar staat hij. Hij leeft en kijkt haar aan. Lieve vriend, hier is je schilderij, je staat erop! En stop nooit met spelen!
Meer lezen van Miriam?
Meer lezen over muziek als verbinding?
- Piano spelen en emoties horen bij elkaar
- Muziek – over muziek en psychose
- If you believe – muziek is zoveel meer dan woorden
Heb je een vraag?
Onze experts beantwoorden jouw vraag in het online Spreekuur van PsychoseNet. Gratis en anoniem.
Ken je de hoofdstukken van PsychoseNet al?
De professionals van PsychoseNet schreven deze hoofdstukken met betrouwbare, hoopgevende informatie.
Geef een reactie