Veel gezochte termen

Psychosenet blog

Wat kan ik als naaste van iemand met psychosegevoeligheid?

Na vier psychoses bij haar zoon kent Miri de machteloosheid. Maar wat kun je als naaste doen voor iemand met psychosegevoeligheid?
Fotocredits: Pixabay; BiancaVanDijk

Na vier psychoses bij haar jongste zoon weet Miri als geen ander hoe machteloos je je als moeder kunt voelen. Tegelijkertijd ontdekte ze dat ze wel iets kan betekenen. Maar wat kun je als naaste doen voor iemand met psychosegevoeligheid? Voor Miri begint het met er voor hem zijn.

Mijn jongste zoon, al 8 jaar getroffen en nu voor de vierde keer een psychose. Ik als moeder kon maar machteloos toekijken hoe het weer gebeurde. Hij was psychosegevoelig, dat bleek al jarenlang en we werden door het UMC hiervoor gewaarschuwd. Het zat mogelijk in de genen van vaders kant, bleek.

De eerste keer opgenomen in Utrecht, met de geweldige begeleiding op de gesloten afdeling, was een complete nachtmerrie voor mij als moeder, maar allereerst voor hem als jonge man. Te jong, te zwaar, te groots, te ongrijpbaar. Het schreeuwen, de wanhoop, de doodsangst, het willen vluchten en het lijden.

Ik weet meer, ik kan meer

Nu, 8 jaar later, en mijzelf ingelezen te hebben dankzij deze website, waar ik eeuwig dankbaar voor ben dat PsychoseNet.nl bestaat, weet ik meer, weet ik beter. Lukt het mij om met mijn jongste zoon deze reis met hem te doen. De reis in het donkere, het duistere, maar hem hoop gevend: je staat er niet alleen voor. Dat blijven herhalen: ik ben er, ik ben er altijd. Dat idee gevend, maakt iemand die ziek is het gevoel dat je het niet alleen hoeft te doen, ondanks dat hij op zichzelf woont.

Ik ben al jarenlang vrijwilliger in Almere voor zieke mensen, dit helpt mij deze keer met mijn eigen zoon. Deze keer heb ik een andere techniek toegepast. Niet de medicatie waar hij zo ‘gevoelloos’ van wordt verdriedubbelen, maar juist iets anders: rust, regelmaat, ritme opbouwen. Maar ook praten, wel langzaam en met niet te veel woorden, of gewoon samen stil zijn. Samen zijn kamer weer op orde brengen, schoonmaken en rust om je heen bouwen die volledig weg was.

We komen er wel

Nu vier maanden, bijna vijf later, zijn we op de goede weg. De medicatie-inname, die volledig verstoord was, is weer op orde. Het dag- en nachtritme weer op orde, en het geheugen dat begint ook weer te komen. En voorzichtig praten: wat bracht je deze keer zo van slag? Wat is de reden, denk je? Om te voorkomen dat het de volgende keer nog een keer gaat gebeuren.

Hij wil zo graag werken, zo graag meedraaien in de maatschappij. Hij wil belangrijk zijn voor iemand. Willen we dat niet allemaal? Dat laatste. Zeg het maar eens: je bent belangrijk voor mij, tegen een geliefde of een zoon.

Wat kan ik?

Ik heb al mijn drie kinderen geleerd om te praten. Wat wenst mijn hart en hoever kan ik komen met deze wensen? Dat brengt mij tot inzicht: wat kan ik? Ik ben zelf al 34 jaar MS-patiënt, heb alles verlamd gehad wat je maar kan bedenken in mijn lichaam. En toch ga je door, kijken wat je wel kunt. Daarmee ben ik een voorbeeld voor mijn kinderen, voor mijn jongste zoon. Er is altijd wel iets wat je kunt en wat je dag blij maakt. Voor hem is het daarom belangrijk om zich bewust te zijn van wat hij aankan. Hoe ver kan hij gaan en wanneer worden de prikkels hem te veel?

Ik was voor hem aan het koken gisteren, dat vindt hij nogal lastig. Te veel dingen tegelijk, dus kook ik voor hem een warme maaltijd en eten we dan samen op in zijn ieniemienie kamertje. Het maakt niet uit, we zijn samen, we doen het samen en als hij na de maaltijd zegt: ‘Mam, het is oké, Ik leer steeds beter begrijpen wat er met me gebeurt. Het is oké’, dan denk ik: we hebben gewonnen. We zijn daar waar het juist begint. Ook met psychosegevoeligheid.


Over Miri: Alleenstaande moeder van 63 jaar, moeder van drie kinderen, waarvan 1 psychosegevoelig is. Al 8 jaar bekend met psychoses voor mijn jongste zoon, en actief in het ondersteunen van zieke mensen, waarvan nu weer mijn eigen kind.

Meer lezen over naaste zijn van iemand met psychosegevoeligheid?

Heb je een vraag?

Onze experts beantwoorden jouw vraag in het online Spreekuur van PsychoseNet. Gratis en anoniem.

Verder lezen over goede zorg en GGZ?

Onderstaande boeken zijn geschreven door hoogleraar Jim van Os. In deze eerlijke boeken lees je meer over psychose, trauma, de nieuwe GGZ, herstel en veel meer.

Reacties

Één reactie op “Wat kan ik als naaste van iemand met psychosegevoeligheid?”

  1. Sara

    Familieleden, vrienden, kennissen, collegae, buren, kunnen inderdaad veel meer betekenen voor een vermeende psychiatrische patiënt dan zijzelf denken.
    Maar allereerst zal de geestelijke gezondheidszorg in Nederland drastisch moeten verbeteren! Geen ongekwalificeerd of corrupt personeel op patiënten afsturen! Geen dwangzorg, die uitsluitend leidt tot nog meer ellende. Geen seksueel en fysiek geweld in psychiatrische ziekenhuizen of op de PAAZ.

    Ik ben het volkomen eens met de psychiaters die – jaren geleden reeds – kritiek hebben geuit op de huidige Nederlandse euthanasiepraktijk bij psychisch leed. Het is schandelijk dat tieners met psychiatrische klachten in aanmerking zouden komen voor euthanasie, terwijl niet eens wordt onderzocht of er wellicht sprake is van seksueel geweld, mishandeling, structurele vergiftiging via de koffie of melk of chocolade, discriminatie, ernstige pesterijen, misdrijven, enzovoort.

    Euthanasie is mijns inziens een instrument van nazi’s om mensen die zij als zwak betitelen, te lozen. Met euthanasie zegt de huidige Nederlandse samenleving: wij hebben geen zin meer om voor deze persoon nog iets positiefs te doen. Hij of zij KOST TEVEEL!!! Wij dumpen deze persoon. Nazi’s vinden een psychiatrische patiënt immers inferieur.

    Geen excuses aanbieden voor kritiek op de euthanasiepraktijk, maar excuses voor iedere psychiatrische patiënt die op deze wijze stilzwijgend wordt vermoord!!! De wens om te sterven wordt voornamelijk bepaald door de schrijnende situatie in de gesloten klinieken in Nederland! Mensonterend! De mensenrechten worden voortdurend geschonden op grote schaal in de hedendaagse psychiatrie!

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *