Fotocredits: Pixabay; BiancaVanDijk
Na vier psychoses bij haar jongste zoon weet Miri als geen ander hoe machteloos je je als moeder kunt voelen. Tegelijkertijd ontdekte ze dat ze wel iets kan betekenen. Maar wat kun je als naaste doen voor iemand met psychosegevoeligheid? Voor Miri begint het met er voor hem zijn.
Mijn jongste zoon, al 8 jaar getroffen en nu voor de vierde keer een psychose. Ik als moeder kon maar machteloos toekijken hoe het weer gebeurde. Hij was psychosegevoelig, dat bleek al jarenlang en we werden door het UMC hiervoor gewaarschuwd. Het zat mogelijk in de genen van vaders kant, bleek.
De eerste keer opgenomen in Utrecht, met de geweldige begeleiding op de gesloten afdeling, was een complete nachtmerrie voor mij als moeder, maar allereerst voor hem als jonge man. Te jong, te zwaar, te groots, te ongrijpbaar. Het schreeuwen, de wanhoop, de doodsangst, het willen vluchten en het lijden.
Ik weet meer, ik kan meer
Nu, 8 jaar later, en mijzelf ingelezen te hebben dankzij deze website, waar ik eeuwig dankbaar voor ben dat PsychoseNet.nl bestaat, weet ik meer, weet ik beter. Lukt het mij om met mijn jongste zoon deze reis met hem te doen. De reis in het donkere, het duistere, maar hem hoop gevend: je staat er niet alleen voor. Dat blijven herhalen: ik ben er, ik ben er altijd. Dat idee gevend, maakt iemand die ziek is het gevoel dat je het niet alleen hoeft te doen, ondanks dat hij op zichzelf woont.
Ik ben al jarenlang vrijwilliger in Almere voor zieke mensen, dit helpt mij deze keer met mijn eigen zoon. Deze keer heb ik een andere techniek toegepast. Niet de medicatie waar hij zo ‘gevoelloos’ van wordt verdriedubbelen, maar juist iets anders: rust, regelmaat, ritme opbouwen. Maar ook praten, wel langzaam en met niet te veel woorden, of gewoon samen stil zijn. Samen zijn kamer weer op orde brengen, schoonmaken en rust om je heen bouwen die volledig weg was.
We komen er wel
Nu vier maanden, bijna vijf later, zijn we op de goede weg. De medicatie-inname, die volledig verstoord was, is weer op orde. Het dag- en nachtritme weer op orde, en het geheugen dat begint ook weer te komen. En voorzichtig praten: wat bracht je deze keer zo van slag? Wat is de reden, denk je? Om te voorkomen dat het de volgende keer nog een keer gaat gebeuren.
Hij wil zo graag werken, zo graag meedraaien in de maatschappij. Hij wil belangrijk zijn voor iemand. Willen we dat niet allemaal? Dat laatste. Zeg het maar eens: je bent belangrijk voor mij, tegen een geliefde of een zoon.
Wat kan ik?
Ik heb al mijn drie kinderen geleerd om te praten. Wat wenst mijn hart en hoever kan ik komen met deze wensen? Dat brengt mij tot inzicht: wat kan ik? Ik ben zelf al 34 jaar MS-patiënt, heb alles verlamd gehad wat je maar kan bedenken in mijn lichaam. En toch ga je door, kijken wat je wel kunt. Daarmee ben ik een voorbeeld voor mijn kinderen, voor mijn jongste zoon. Er is altijd wel iets wat je kunt en wat je dag blij maakt. Voor hem is het daarom belangrijk om zich bewust te zijn van wat hij aankan. Hoe ver kan hij gaan en wanneer worden de prikkels hem te veel?
Ik was voor hem aan het koken gisteren, dat vindt hij nogal lastig. Te veel dingen tegelijk, dus kook ik voor hem een warme maaltijd en eten we dan samen op in zijn ieniemienie kamertje. Het maakt niet uit, we zijn samen, we doen het samen en als hij na de maaltijd zegt: ‘Mam, het is oké, Ik leer steeds beter begrijpen wat er met me gebeurt. Het is oké’, dan denk ik: we hebben gewonnen. We zijn daar waar het juist begint. Ook met psychosegevoeligheid.
Over Miri: Alleenstaande moeder van 63 jaar, moeder van drie kinderen, waarvan 1 psychosegevoelig is. Al 8 jaar bekend met psychoses voor mijn jongste zoon, en actief in het ondersteunen van zieke mensen, waarvan nu weer mijn eigen kind.
Meer lezen over naaste zijn van iemand met psychosegevoeligheid?
- Dit kan je doen als je naaste een psychose krijg – met 11 tips! – Info van PsychoseNet
- ‘Zie je mij ook?’: Eenzaamheid onder mantelzorgers
- Tips voor familie en andere naastbetrokkenen bij psychose – Info van MIND
- Een band door gedeeld verdriet en het vinden van licht
Heb je een vraag?
Onze experts beantwoorden jouw vraag in het online Spreekuur van PsychoseNet. Gratis en anoniem.
Verder lezen over goede zorg en GGZ?
Onderstaande boeken zijn geschreven door hoogleraar Jim van Os. In deze eerlijke boeken lees je meer over psychose, trauma, de nieuwe GGZ, herstel en veel meer.
3 reacties op “Wat kan ik als naaste van iemand met psychosegevoeligheid?”
Hey Miri, ik heb 12 jaar geleden beslist dat ik niks meer met de ggz te maken wilde hebben en toen kwam er ruimte om te healen. Na een kuur gevolgd te hebben met homeopathie ben ik gestart met afbouwen. Heel geleidelijk in het begin. Al de pijn die ik nog niet verwerkt zat onder die pillen en bij het afbouwen is dat normaal dat die pijn naar de oppervlakte komt om te healen. Na 4 jaar geleidelijk afbouwen met ondersteuning van homeopathie was ik medicatievrij. Maar na mijn miskraam kwam samen met de hormonale schommelingen de oude pijn als een vulkaan naar boven. 8 jaar en 10 opnames in en uit de kliniek ben ik gehealed. De klinieken en ook de omgeving zien jou vraag om te healen op een rustplek tijdens het afbouwen als een terugval maar door de bijwerkingen van de medicatie tijdens het afbouwen zit je vaak in een prikkelarme omgeving zonder werk met periodes wat zorgt voor disbalans samen met onregelmatige slaap, enz… en dan is een rustplek aangewezen. Helaas bestaat zo’n plek nog niet waar ik woon dus bracht mijn vriend mij telkens naar de kliniek. Gelukkig deels in het buitenland waar ze net iets meer aandacht hadden voor het spirituele. Ik kan je wel vertellen dat er twee projecten zijn die medicatie vrij behandelen voorop stellen. Het is ook mogelijk om je medicatie daar af te bouwen. Het ene is in Finland en was een groot succes maar is helaas gestopt maar het andere in Amerika bestaat nog. Het heet Inner fire. Het enige alternatief hier is een psychiater gespecialiseerd in homeopathie: https://www.josdevogelaer.be/nl/welkom
Verder raad ik je ook aan om het boek de Harm reduction methode te lezen over afbouwen dat ik gevonden heb hier op de website. Lees ook mijn andere reacties voor meer tips! Een blog volgt nog…
Hoi Miri. Zelf ben ik bipolair en heb ik van 2020 tot 2022 ook vier psychoses doorgemaakt. Ik herken de ervaringen van mijn moeder in jouw verhaal. Vooral dat machteloos voelen… Met de juiste medicatie en de juiste voorlichtingen (bijvoorbeeld psycho-educatie) moet ik zeggen dat ik steeds beter leer omgaan met mijn bipolaire kwetsbaarheid. Heel af en toe, hooguit een keer per jaar, maak ik nog wel eens een hypomanische episode door. Wat dan vooral belangrijk is voor mij is op tijd naar bed, genoeg slapen, tot rust komen, mijn hoofd legen. Dat laatste doe ik bijvoorbeeld met schrijven. Uiteindelijk komt alles wel weer goed. Daar vertrouw ik op. Ik leer mezelf steeds beter kennen en leer steeds sneller dreigende manieën te herkennen. Als ik het gevoel heb (hypo)manisch te worden, herken ik vaak de signalen en trek ik op tijd aan de bel. En anders trekken mijn dierbaren aan de bel, want die kennen de signalen ondertussen ook. In die vier stabiele jaren is het altijd zo gelukt. Ik hoop dat je iets aan mijn reactie hebt. In ieder geval wens ik jou en jouw zoon alle goeds!
Familieleden, vrienden, kennissen, collegae, buren, kunnen inderdaad veel meer betekenen voor een vermeende psychiatrische patiënt dan zijzelf denken.
Maar allereerst zal de geestelijke gezondheidszorg in Nederland drastisch moeten verbeteren! Geen ongekwalificeerd of corrupt personeel op patiënten afsturen! Geen dwangzorg, die uitsluitend leidt tot nog meer ellende. Geen seksueel en fysiek geweld in psychiatrische ziekenhuizen of op de PAAZ.
Ik ben het volkomen eens met de psychiaters die – jaren geleden reeds – kritiek hebben geuit op de huidige Nederlandse euthanasiepraktijk bij psychisch leed. Het is schandelijk dat tieners met psychiatrische klachten in aanmerking zouden komen voor euthanasie, terwijl niet eens wordt onderzocht of er wellicht sprake is van seksueel geweld, mishandeling, structurele vergiftiging via de koffie of melk of chocolade, discriminatie, ernstige pesterijen, misdrijven, enzovoort.
Euthanasie is mijns inziens een instrument van nazi’s om mensen die zij als zwak betitelen, te lozen. Met euthanasie zegt de huidige Nederlandse samenleving: wij hebben geen zin meer om voor deze persoon nog iets positiefs te doen. Hij of zij KOST TEVEEL!!! Wij dumpen deze persoon. Nazi’s vinden een psychiatrische patiënt immers inferieur.
Geen excuses aanbieden voor kritiek op de euthanasiepraktijk, maar excuses voor iedere psychiatrische patiënt die op deze wijze stilzwijgend wordt vermoord!!! De wens om te sterven wordt voornamelijk bepaald door de schrijnende situatie in de gesloten klinieken in Nederland! Mensonterend! De mensenrechten worden voortdurend geschonden op grote schaal in de hedendaagse psychiatrie!