Wat kan ik als moeder doen ten aanzien van mijn zoon die zich niet wil laten helpen, en zegt langdurig depressief te zijn?

Jim van Os is een herstelgerichte psychiater, hoogleraar psychiatrische epidemiologie en Voorzitter Divisie Hersenen, UMC Utrecht. Hij werkt op het raakvlak van ‘harde’ breinwetenschap, gezondheidszorgonderzoek, kunst en subjectieve ervaringen van mensen met ‘lived experience’ in de GGZ. Jim is ook familielid van mensen met psychosegevoeligheid.
Wat kan ik als moeder doen ten aanzien van mijn zoon die zich niet wil laten helpen, en zegt langdurig depressief te zijn?
Hey R., dank voor je vraag!
Loodzwaar voor je, dit. Je ziet ‘m wegzakken en hij laat geen hulp toe, dat is een machteloos gevoel.
Eerst dit: je kunt iemand niet in hulp duwen. Wat je wel kunt is de relatie openhouden, en dat is meer waard dan mensen denken. De aanpak die daar ’t beste voor werkt heet LEAP: luisteren, inleven, overeenstemmen, samen op weg. Kern is: laat je eigen agenda thuis. Dus niet “je moet naar de huisarts”, maar vragen stellen, samenvatten en doorvragen. Hoe voelt die somberheid, hoelang al, wat is het ergste eraan, wat zou je willen dat anders was? En dan je oordeel uitstellen.
Vervolgens zoek je samen naar een workable problem. Niet het grote woord depressie, daar gaat hij toch niet in mee, maar iets kleins waar hij wel last van heeft. Slecht slapen, geen geld, lege dagen, eenzaamheid. Daar kun je een experiment omheen verzinnen. Somberheid zit namelijk maar deels in ’t hoofd, het is vooral ook een reactie op een leven dat vastzit. Lifestyle is dan geen bijzaak maar hoofdzaak: ritme, bewegen, ochtendlicht, slapen, contact, iets doen wat ergens toe leidt. Wandelen met jou telt gewoon mee.
En hulp hoeft geen ggz te zijn. De wachtlijsten zijn lang en heel veel mensen die zeggen “ik wil geen hulp” bedoelen eigenlijk: geen psychiater, geen label, geen pillen. Een herstelacademie, wandelgroep, vrijwilligerswerk, welzijn-op-recept via de huisarts, een ervaringsdeskundige, dat is een veel lagere drempel. Het ritueel moet passen bij zijn wereldbeeld, anders werkt ’t sowieso niet.
Vraag hem ook gewoon rechtstreeks naar doodsgedachten. Bij langdurige somberheid horen die er vaak bij en erover praten maakt ’t niet erger, integendeel, het lucht op en haalt de eenzaamheid eruit. Als het acuut wordt: 113, ook voor jou als naaste.
Op de keper beschouwd blijft het zijn leven en zijn keuze, hoe rot dat ook is om te lezen. Jij bent zijn moeder, niet zijn behandelaar. Zorg dus dat je zelf ook ergens je verhaal kwijt kunt.
Hope this helps en kijk vooral bij de informatie hieronder, want er is nog veel meer over te zeggen, kijken en lezen. En als je meer intensief contact wil, ga dan naar onze chat.
Greetz Jim
Bespreek eventuele verandering van medicatie of andere aspecten van je behandeling altijd eerst met je voorschrijvende arts
Ga niet alleen dingen zitten veranderen, dat is niet de bedoeling van de adviezen van de experts van PsychoseNet. Bedenk je dat de adviezen van experts altijd van algemene aard zijn – je kunt ze niet zonder meer op jezelf van toepassing achten, dat kan pas na overleg met je behandelaar of huisarts. Onze expert heeft je immers niet persoonlijk onderzocht.
Wil je met iemand chatten?
Ga dan naar onze chat en verrijk jezelf met een herstelondersteunende chat met een van onze medewerkers.
Wil je een blog schrijven over je ervaring met een onderwerp relevant voor PsychoseNet?
Kijk hier voor informatie.
Lees deze toegankelijke boeken over Goede Zorg:
Wil je weten hoe je medicatie moet afbouwen, of hoe je mensen hiermee kunt helpen?
Ben je op zoek naar informatie over Persoonlijk Herstel?
Ben je op zoek naar de JUISTE HULP?