Fotocredits: Pixabay; cocoparisienne
May-May Meijer schrijft over een periode waarin een aangeboden kunstprijs voor haar een diepe spirituele betekenis kreeg. In haar zoektocht naar wat deze ervaring betekende, worstelde ze met twijfel en angst: is dit een teken van God? Later zag zij deze periode ook in het licht van een lichte psychose.
Ik was net bekomen van de Leonardo da Vinci Award toen er een nieuwe mail binnenkwam op mijn computer. “I am very proud to award you with the ‘International Prize CARAVAGGIO – Great Master of Art’ at Madrid,” zo luidde de openingszin van de e-mail. Glimlachend verstuurde ik de e-mail naar mijn zoon, zus, vader en moeder, met de begeleidende tekst: “Weer een belangrijke prijs, haha.”
Net nadat ik dat gedaan had, had ik het gevoel dat er een kracht vanuit de hemel zich tot mij richtte: “Ja, je lacht erom, maar ik wil graag dat je de prijs accepteert.” Het was eigenlijk niet zozeer een stem die het zei, maar meer alsof er een kracht uit de hemel kwam die me dat duidelijk wilde maken. Daarom besloot ik erover na te denken. De prijs werd georganiseerd door dezelfde stichting als die de Leonardo da Vinci Award had toegekend. De prijsuitreiking vond in een erg sjiek paleis in Madrid plaats.
The Calling of May-May
Ik zocht meer informatie over Caravaggio op. Hij kon erg goed schilderen en had een veelbewogen leven. Dat veelbewogen leven zat mij wel een beetje dwars. Zo had hij ooit iemand vermoord. Volgens sommige bronnen op internet was dat om een vrouw te verdedigen. Wat mij aansprak in Caravaggio was dat hij ‘gewone mensen’ vroeg om model te staan om taferelen uit de Bijbel na te schilderen.
Ook heeft hij The Calling of St Matthew geschilderd, het moment dat Matthew zich geroepen voelde door Jezus Christus. Er verscheen een straal licht op de foto. Dit bracht mij op het idee om de foto op te sturen voor in de catalogus op het moment dat ik me geroepen voelde tot Christus. Ik stond in mijn kamer in de Rembrandthof, had een foto van mezelf in de spiegel gemaakt, en er verscheen een straal wit licht door de foto. De foto heet Carried by the White Light, en daar zou ik dan eventueel als ondertitel aan toe kunnen voegen: The Calling of May-May. De straal wit licht deed me denken aan het lied Wit Licht van John Ewbank. Tijdens mijn eerste gedwongen opname in 2009 had de muziekdocent me dat lied laten horen. Net daarvoor had ik de hele nacht met Christus gepraat en het voelde voor mij als een bevestiging van mijn contact met Christus.
Wat vinden jullie?
Ergens wilde ik de prijs erg graag accepteren, om zo het moment aan te grijpen om de vredesboodschap te verkondigen. Zeker met al het geweld in de wereld. Toen ik echter tegen mijn vader zei dat ik het idee had dat Christus wil dat ik de prijs accepteer, zei mijn vader: “Volgens mij heeft Jezus in zijn leven nog nooit een prijs aangenomen.” Dat antwoord voelde als een koude douche en een totale ontkenning van de stem van Christus die ik in mij hoor.
Ik besloot het voor te leggen aan pastoor Dresmé. Pastoor Dresmé gaf aan dat Caravaggio zelf niet op de prijsuitreiking komt, daar hij al eeuwen dood is. Ook adviseerde hij om te kijken naar de doelstelling van de stichting die het organiseert en waarom ze mij de prijs willen toekennen. Verder vond hij het een beetje apart dat ik dien te betalen voor de prijs.
Ik legde het ook voor aan Jim. Hij vond het geweldig dat ik de Caravaggio-prijs zou krijgen. En dat Caravaggio iemand vermoord heeft, vond hij waarschijnlijk ook erg, maar Jim verwees naar ‘andere tijden’. Ik gaf bij Jim aan dat de prijs georganiseerd wordt door een stichting, dus dat ik niet denk dat het puur een businessmodel is. Alhoewel ik hun jaarverslag niet heb bekeken. Jim was het met me eens dat de prijs een mogelijkheid was om te communiceren.
Mijn eigen keuze
Ik had het er met veel verschillende mensen over. Uiteindelijk besloot ik de stichting te mailen dat ik de prijs wilde accepteren. Die nacht, nadat ik had aangegeven de prijs te accepteren, kon ik echter niet slapen. Vooral dat de prijsuitreiking in een sjiek paleis was, daar had ik moeite mee. Zo’n sjieke omgeving past niet bij mij, ook al hoefde ik de prijs niet zelf op te komen halen. Ook waren er nog twee andere dingen waarom ik moeite had met de prijs en mijn ingezonden foto.
De nacht daarop kon ik weer niet slapen. Midden in de nacht kroop ik achter mijn computer om me af te melden. Een citaat uit mijn agenda van Max Lucado bleef zich in mijn hoofd herhalen: wat jou motiveert, wat je uitput – dat legde God in je – en Hij doet dat nog steeds.
Het gaf mij rust
Toen ik me eenmaal had afgemeld voor de prijs werd ik rustig en viel ik in slaap. Ik had een lichte psychose gehad. Korte tijd daarna deed ik mee aan de Internationale Art Brut Biënnale in Hengelo. Er deden ongeveer 200 kunstenaars mee met in totaal 2.000 werken. De biënnale is inmiddels afgelopen overigens. Maar dat vond ik ook spannend. Toch deed ik mee met twee foto’s van Gods licht die mijn vader van mij aan zee had gemaakt. Toen ik in een video zag dat er ook kinderen meededen aan de Art Brut Biënnale die in een asielzoekerscentrum wonen, voelde ik dat het goed zat. Daar horen de foto’s van Gods licht thuis. En hoe bijzonder dat de recensent Nathalie Baartman over de expositie als laatste zin schreef: je zorgeloos kunnen wentelen in een speelse glimp van een God.
Graag herhaal ik nog eens de boodschap van Christus: dat we alles dat leeft dienen te koesteren, dat we voor elkaar mogen zorgen en de natuur, en dat ik hoop dat al het geweld gauw stopt en dat er wereldvrede komt. Een wereld waarin alle kinderen kunnen spelen.
PS1: Op het moment dat het met de Caravaggio-prijs speelde, had ik in overleg met mijn psychiater net mijn Depakine afgebouwd. Hierover later meer.
PS2: Als je meer wilt weten over mijn ontmoeting met Christus en benieuwd bent naar het hele verhaal, raad ik je aan mijn boeken Missie Wereldvrede en Hier ben ik te lezen. Ze staan als gift op mijn website. Als je nog in crisis of herstellende bent, kun je echter beter mijn herstelblogs op PsychoseNet lezen.
May-May Meijer is een ervaringsdeskundige (vrijwilliger) bij het UMC Utrecht en oprichter van een vredesorganisatie. Ze schreef onder andere de boeken ‘Hier ben ik‘ en ‘Missie Wereldvrede’.
May-May heeft ook een website.
Meer lezen van May-May?
Meer lezen over Geloof en herstel?
- De 3 Tools bij herstel: Geloof, vrijwilligerswerk en schrijven
- De roos die Christus me liet zien tijdens mijn gedwongen opname
- Geloof, psychiatrie en herstel – een bezoek aan de kerk
Heb je een vraag?
Onze experts beantwoorden jouw vraag in het online Spreekuur van PsychoseNet. Gratis en anoniem.
Ontvang jij de PsychoseNet nieuwsbrief al?
Meld je aan en ontvang iedere week de nieuwe blogs en interessante items in je inbox.
Geef een reactie