Fotocredits: May-May Meijer; De roos die Christus me liet zien in de binnenplaats van de gesloten afdeling van het psychiatrisch ziekenhuis
May-May zag op een zonnige herfstmiddag een kleine rode roos, die haar veel hoop gaf. Die ene bloem werd een symbool van liefde en bracht haar tijdens de gedwongen opname helend contact met Christus. In haar nieuwste blog vertelt ze hoe die roos haar uiteindelijk zelfs naar een internationale prijs leidde.
Ik schuifelde door de omheinde patio van de Rembrandthof, het was 16 oktober 2013. Ik kon met niemand meer praten en mompelde in mezelf. Ik keek door het onbedekte stukje van de afrastering naar de Sint Vituskerk in Hilversum.
‘Lieve Christus, help me alsjeblieft,’ mompelde ik.
Ik hou van je, het komt goed. Kijk maar om je heen.
‘Bedankt, lieve Christus, bedankt.’
Ik kijk recht voor me. Tussen de groene klimop langs het hek groeit een mooie rode roos, de bloem staat volop in het licht van de najaarszon. Een rode roos! Het teken van liefde! En ook het symbool van mijn politieke partij. Ik maak er een foto van. Ik bedenk me dat zelfs in het diepste binnen van een psychiatrisch ziekenhuis, waar ik tegen mijn wil ben opgenomen, nog iets heel moois te vinden is. Ik ga hier ooit uitkomen. Het zal beter gaan met mij en met de wereld. Er komt vrede aan. Ik pak mijn telefoon en zet de roos op mijn Twitteraccount met de tekst: I have been kissed by a rose… She is so beautiful..
(dit bovenstaande stukje is gebaseerd op mijn boek Hier ben ik, pagina 87.)
Rauwe, pure kunst
Graag breng ik het verhaal van de roos in de wereld. Daarom laat ik de foto van de roos vaak zien op gastcolleges, als teken van hoop. Ook vertelde een vriend van mij die de Rietveldacademie heeft gedaan, dat de foto’s die ik maak art brut zijn. Rauwe of pure kunst, vanuit het hart. Hij heeft me ook geholpen met het organiseren van mijn eerste tentoonstelling, waarover ik ook een blog schreef op PsychoseNet. Overigens ben ik op dit moment niet meer lid van een politieke partij. Ik vind lezen soms moeilijk en discussiëren niet meer zo leuk als vroeger. Ik ben kwetsbaar en wil alleen nog maar liefde de wereld insturen en lekker in de natuur wandelen.
Ik ben er ook erg dankbaar voor dat de roos een van mijn foto’s is die te zien is in de online galerie van het Vredesmuseum. De medewerker van het Vredesmuseum heeft het erg mooi gedaan, de foto’s komen goed tot hun recht. Ik hoop dat de foto’s in deze online galerie bijdragen aan vrede in de wereld.
Moet ik die prijs wel aannemen?
Binnenkort krijg ik de “International Prize the Universal Genius – Tribute to Leonardo da Vinci”. De prijs wordt uitgereikt op 21 maart in het Nationaal Museum van Wetenschap en Technologie “Leonardo da Vinci” in Milaan. Al zal ik daar niet persoonlijk zijn om de prijs in ontvangst te nemen, want reizen gaat even niet. Alhoewel ik het een eer vind, heb ik getwijfeld of ik de prijs zou accepteren. Leonardo da Vinci was een genie. Hij heeft veel bereikt, iets wat de organiserende stichting Effetto Arte ook benadrukte in een mail, met een opsomming van zijn kunstwerken en uitvindingen.
Ik maakte me er druk over dat Leonardo da Vinci ook had nagedacht over de tank… Ik ben iemand die graag wereldvrede ziet op aarde, en de tank draagt daar niet toe bij. Ik heb het besproken met vredesvrienden en zij vonden het geen bezwaar. Mijn pastoor noemde het mooi dat de wereld mijn boodschap oppakt en drukte me op het hart om eenvoudig te blijven. Ook kreeg ik andere mooi berichten dat ik de prijs moest aanvaarden. Christus de heelmaker maakt mij heel werd er gezegd.
De stichting wil met de prijs kunstenaars in het zonnetje zetten en de curator had mijn website gezien, die hem aansprak, schreef hij. Verder diende ik ook een geldelijke bijdrage te geven aan de stichting die het evenement organiseert, en dat is iets dat bij mijn naasten de wenkbrauwen deed fronsen. Maar goed, daar het om een stichting gaat, en die vriend van mij uit de kunstwereld een tijd terug aangaf dat je als kunstenaar vaak een bijdrage dient te leveren, kan ik dat wel begrijpen. Alhoewel ik er ook wel over nagedacht heb of ik dat geld niet beter aan mijn vredesstichting kon geven.
Toch heb ik het gedaan!
Kort daarna zag ik een wolk die de vorm had van engelenvleugels. En ik had het idee dat Christus me bemoedigde om de prijs te accepteren, al werd ik een beetje manisch van het idee. Ik weet niet waarom eigenlijk, misschien omdat de organisatie er zoveel werk van maakt en de uitreiking op een prestigieuze plaats is. Toch heb ik het gedaan. De bankoverschrijving ging de eerste keer niet goed, en ik vroeg me af of dat een teken was of dat het toeval was. De tweede keer lukte het wel. Ik heb de foto van de roos opgestuurd voor in de catalogus en deze wordt ook vertoond tijdens de prijsuitreiking.
Ik heb de prijs op Instagram opgedragen aan iedereen die psychisch lijdt en aan wereldvrede. Het belang van het zorgen voor elkaar en de natuur. Ik hoop dat ik hierdoor bijdraag aan het verspreiden van de boodschap van Christus. Toch legde ik onlangs soms ook verbanden die niet kloppen. Alsof de Iranoorlog mijn schuld is doordat ik de prijs heb geaccepteerd, want Da Vinci heeft de tank ontworpen en de prijs is een eerbetoon aan hem. Ik weet dat als die gedachten sluimeren, dat het dan niet klopt. Maar dan denk ik dat alles met alles verbonden is. Ik heb echter juist voordat Israël en de VS Iran aanvielen, vanuit Peace SOS een brief geschreven aan de Amerikaanse ambassade. Daarin gaf ik onder andere aan dat ik hoopte dat oorlog met Iran voorkomen wordt. Helaas is dat niet gebeurd…
Alsof God een beetje hielp…
Nadat ik aangekondigd had op social media dat ik de prijs gewonnen had en meedeed met de roos, kreeg ik direct een bericht van Lotje. Zij schrijft ook voor PsychoseNet. Dat vond ik erg bijzonder, alsof God een beetje hielp. Lotje heeft een interview met mij over de rode roos en de prijs op haar Italiaanse website heeft geplaatst. Leuk he.
Wat geeft jou hoop?
De roos die Christus me liet zien toen ik gedwongen opgenomen was, gaf me hoop. Heb jij iets dat je hoop heeft gegeven toen je het moeilijk had?
Of bedenk je wel eens waarvoor je dankbaar kunt zijn? Dat heeft mij ook geholpen bij mijn herstel.
En heb jij ook wel eens dat je twijfelt of iets toeval is of een teken? Alhoewel ik hier ook een apart blog over kan schrijven.
Graag herhaal ik nog eens de boodschap van Christus. Dat we alles wat leeft dienen te koesteren. En dat ik hoop dat al het geweld gauw stopt en dat er wereldvrede komt. Een wereld waarin alle kinderen kunnen spelen.
PS: Als je meer wilt weten over mijn ontmoeting met Christus en benieuwd bent naar het hele verhaal, raad ik je aan om mijn boeken Missie Wereldvrede en Hier ben ik te lezen. Ze staan als gift op mijn website. Als je nog in crisis of herstellende bent, kun je echter beter mijn herstelblogs op PsychoseNet lezen. En inmiddels heb ik er ook spijt van dat ik de Leonardo da Vinci prijs heb aangenomen. Alhoewel ik wel erg dankbaar ben voor de foto van de roos en het interview op de Italiaanse website dat daaruit is voortgekomen, alsmede voor de herkenning die sommige mensen in mijn verhaal vonden.
May-May Meijer is een ervaringsdeskundige (vrijwilliger) bij het UMC Utrecht en oprichter van een vredesorganisatie. Ze schreef onder andere de boeken ‘Hier ben ik‘ en ‘Missie Wereldvrede’.
May-May heeft ook een website.
Meer lezen van May-May?
Meer lezen over Geloof en herstel?
- Herstel en geloof – Jezus (her)vonden!
- Een geloof dat bergen kan verzetten – over psychose
- Geloof, psychiatrie en herstel – een bezoek aan de kerk
Heb je een vraag?
Onze experts beantwoorden jouw vraag in het online Spreekuur van PsychoseNet. Gratis en anoniem.
Ontvang jij de PsychoseNet nieuwsbrief al?
Meld je aan en ontvang iedere week de nieuwe blogs en interessante items in je inbox.
5 reacties op “De roos die Christus me liet zien tijdens mijn gedwongen opname”
Lieve May-May,
Ik lees altijd je blogs hier en heb je ook wel mails gestuurd eerder, maar heb nu ook je boeken gelezen. Heel knap dat je het zo goed allemaal kunt beschrijven. Ook gefeliciteerd met de prijs die je hebt gewonnen!
Je psychoses zijn herkenbaar in veel opzichten, ik heb ook schizo-affectieve stoornis ben zelf in psychose bezig met hoe mensen te verlossen van trauma zodat mensen liever worden voor elkaar, te strijden voor redding van de natuur, maar ook het einde maken aan oorlogen en “praat” dan ook telepathisch. Mijn voormalig psycholoog is dan o.a. reïncarnatie van adam en ik eva en samen moeten we de wereld redden. In psychose herinner ik me altijd vorige psychoses en dan gaat “het verhaal” gewoon weer verder.
De laatste psychose (waarin ik gestopt was met medicatie) waarin ik ook “praatte” met moeder aarde zelf, mislukte het bereiken van vrede en ik zag letterlijk de kernwapens vanuit mijn slaapkamerraam overvliegen en dat was mijn schuld en ik moest van de stemmen een eind aan mijn leven maken. Heel naar. In mijn opname daarna (de zevende in 13 jaar tijd) , nu een jaar geleden, was ik door 4 mg haldol weer snel uit mijn psychose maar het is nu nog steeds zoeken naar betekenis en hoop. Vroeger vond ik wel hulp in de natuur, maar die vind ik nu ook maar hard en meedogenloos. Ik kan wel wat genieten van bloemen maar heb het idee dat ik dat minder goed kan door lithium. Ik heb veel last van angsten, ook door mijn levensomstandigheden, en doe aan mindfulness, goed mijn voeten voelen. Ik heb veel lotgenotencontact, dat helpt. Tegen depressie mag ik iets lager met mijn depot haldol binnenkort maar dat vind ik ook wel weer spannend, dat ik niet weer psychotische ideeën krijg.
Nog een toevoeging, ik vind het heel erg voor je dat je de gedachte kreeg dat de iranoorlog jouw schuld is. Dat is echt een psychotische gedachte naar mijn idee.
Hoi May-May, ik had 2x een reactie geschreven. Deze die geplaatst is, was de 2e. Misschien komt de eerste er nog door, anders zal ik die opnieuw (proberen) te schrijven.
https://www.psychosenet.nl/magie-en-wonderen-niet-alleen-in-sprookjes/
In deze blog schrijf ik er wat over! Deze prachtige engel verscheen ook een keer, spontaan, toen we een ijsje aan het eten waren. Mijn dochter en ik namen het waar, maar een vriendinnetje van mijn dochter die er ook was, zag alleen een wolk.
Erg bedankt voor het delen van jouw blog Vlinder/Myranda!
Ja, bijzonder van de engel. en dat jouw dochter de engel ook zag, maar haar vriendinnetje alleen een wolk. Mooi dat jij zoveel moois om je heen ziet!
Lieve groeten,
May-May