Da beschrijft op poëtische wijze haar verhaal over hoe zij zich niet gehoord voelde tijdens een gesprek met haar hulpverlener. Na een lange periode van kracht opbouwen, verzwakte deze kracht opnieuw door een oordeel van buitenaf, juist op een onzeker moment in haar leven
Soms gebeurt het dat je heel voorzichtig een taal begint te vinden. Niet meteen in woorden, maar in beelden, stilte, kleine bewegingen van binnenuit.
En soms gebeurt het ook dat precies dán – wanneer je net een beetje durft te tonen wat zo lang verborgen moest blijven – er iets gebeurt wat je weer doet stilvallen.
Het vinden van taal
Wat volgt is geen aanklacht.
En ook geen pleidooi.
Het is een momentopname van een innerlijke breuk.
Een plek waar iets openbrak, en weer dichtviel.
Ik schrijf het omdat het anders nergens bestaat.
En omdat ik wil dat er iets mag blijven bestaan van wat toen begon.
Er was een moment waarop ik dacht: misschien komt het goed.
Langzaam vond ik taal – geen gewone taal, maar beelden, stiltes, flarden die iets vertelden wat ik zelf nog niet helemaal kon begrijpen.
En samen met iemand die durfde te vertragen, begon ik af en toe te knikken. Bij een schema over dissociatie. Bij iets dat stil zei: dit klopt.
Het oordeel van buitenaf
Maar toen kwam er een oordeel.
Van iemand die me niet kende.
Er werd niet geluisterd, niet gekeken naar wat al voorzichtig in beweging was gezet.
Er kwam een diagnose – één woord, dat alles overstemde.
Paranoïde.
En in mij: stilstand.
Bevriezing. Dissociatie. Schaamte. De overtuiging: zie je wel, ik had beter gezwegen.
Wat verdween, was niet alleen mijn stem.
Ook het vertrouwen dat ik even had gevoeld. Zelfs de verbinding met de hulpverlener bij wie het wél lukte, voelt nu wankel.
En dat maakt me bang.
Want als zelfs daar geen bedding meer is… waar dan nog wel?
Mijn binnenwereld is dichtgevallen
Ik weet niet meer hoe ik moet blijven.
Er is iets in mij dat het heeft opgegeven.
En tegelijk blijft er een stille vraag:
- Hoe hou je hoop vast wanneer je je taal bent kwijtgeraakt?
- Wanneer je bang bent geworden om jezelf nog te tonen – zelfs aan iemand bij wie dat eerst wél lukte?
- Hoe leef je met een binnenwereld die weer is dichtgevallen, terwijl je net begonnen was haar te laten zien?
Ik schrijf dit niet om iets te eisen. Niet om een klacht te formuleren.
Maar omdat ik het nodig heb dat dit ergens mag bestaan.
Zodat ik het misschien zelf ook weer een beetje kan blijven voelen.
Meer lezen over Gehoord worden en/of Jezelf zijn?
- Gehoord worden of gelabeld? – over sensitiviteit
- Neurodiversiteit zit in ons allemaal! – over jezelf zijn
- Het wonder van lichaam en geest – ontstijging van je lijden
Heb je een vraag?
Onze experts beantwoorden jouw vraag in het online Spreekuur van PsychoseNet. Gratis en anoniem.
Ken je de mini-College’s van PsychoseNet al?
Bekijk PsychoseNet college’s van Jim van Os over zorg en herstel, van depressie tot psychose.
Geef een reactie