Main content

Zo nu en dan wisselen May-May Meijer en Jim van Os met elkaar van gedachten. Dit keer over het ervaren geesten in je lichaam. Hoe gek is dat? May-May beschrijft haar ervaringen en Jim reflecteert hier op.

Vraag May-May:

Toen ik in 2013 op de gesloten afdeling van het psychiatrisch ziekenhuis was opgenomen had ik het gevoel dat ik ‘geesten’ in mijn lichaam voelde. In een eerder blog beschreef ik dat dit voelt alsof je water drinkt dat te koud of te warm is, dan voel je ook een stroom door je lichaam gaan.

Alleen gaan ‘geesten’ veel sneller en gaan ze alle kanten van je lichaam op. In 2009 heb ik het met een psychiater over geesten gehad (toen ging het om een medepatiënte), de psychiater in kwestie keek me toen heel erg ongelovig aan. Wellicht was dat de reden dat ik er tijdens mijn tweede gedwongen opname toen ik zelf geesten in mijn lichaam voelde er met niemand over sprak.

Het ervaren van geesten in je lichaam was echt ontzettend beangstigend voor me en voelde als een enorm gevecht dat ik alleen moest voeren

Ik had het gevoel dat Ramona, een geest van Mars in mijn lichaam zat en dat er andere lieve mensen en Christus me probeerden tegen haar te beschermen en ook daarom mijn lichaam binnen kwamen.

Het was net alsof zij mij vanuit mijn eigen lichaam probeerde te vermoorden. Als ik naar de WC ging dan gingen ze met mijn plas weg naar buiten. Maar als ik even iets verkeerds deed zat Ramona weer in mijn lichaam.

Ik probeerde van de ‘geesten’ uit mijn lichaam af te komen. Ik sprong met mijn blote voeten op de grond buiten in de binnentuin, maakte een cirkel met mijn voeten en sprong dan uit de cirkel om de betovering te doorbreken, sprak tot Christus in de binnentuin.

Wat ik ook deed, niets leek te helpen om Ramona en andere geesten uit mijn lichaam te krijgen. Ik viel ook steeds meer af en werd dunner en dunner. Gedwongen medicatie zorgde gelukkig voor rust.

Na mijn opname bracht ik een bezoek aan een ‘moderne medicijnman’. Tot mijn verbazing zijn hij: “Entiteiten hebben je mijn lichaam verziekt en ze zijn heel vaak naar binnen en naar buiten gegaan.’’

Dat paste inderdaad bij hoe ik me tijdens mijn gedwongen opname gevoeld had. De medicijnman zei ook: “Je bent niet psychisch ziek, maar spiritueel.” Toen hij me ‘behandelde’ had ik het gevoel dat ik weer op de gesloten afdeling van het psychiatrisch ziekenhuis zat.

Alsof de ‘geesten tekeer gingen’. Volgens de moderne medicijnman wilden ze mijn lichaam niet verlaten. Het advies dat hij me gaf om ’s avonds tot rust te komen, hielp echter helaas niet. Na mijn bezoek aan de moderne medicijnman – ik had daarvoor nauwelijks geslapen – werd ik weer psychotisch.

Ik ben er daarom niet meer terug geweest, behalve dan om in de winkel edelstenen te kopen. Nu ga ik naar de kerk en sinds een jaar heb ik het gevoel dat Christus in mijn lichaam zit.

Christus geeft me vertrouwen en steun en het voelt fijn. Hij raast ook niet als een bezetene door mijn lichaam zoals Ramona deed toen ik gedwongen was opgenomen. Ik heb ook het gevoel dat hij me beschermt tegen anderen.

Maar goed, nu wil ik het wel eens weten. Jim, hoe kijk jij aan tegen het fenomeen ‘geesten in je lichaam’? En heb je het ook wel eens van andere patiënten gehoord? En hoe moeten hulpverleners hier volgens jou mee om gaan?


Antwoord Jim:

Hey May-May,

Wat tragisch dat je het helemaal alleen moest dragen omdat een eerdere ‘coming out’ hierover niet goed was verlopen.

Ervaringen van geesten en bezetting zijn zo oud als de mensheid zelf

 Ja, wat je beschrijft heb ik eerder gehoord. Ervaringen van geesten en bezetting zijn zo oud als de mensheid zelf.  Carl Gustav Jung schreef erover in het kader van het collectieve onderbewustzijn; mystici schreven erover in het kader van de transcendente ervaring; Phil Borges maakt er mooie films over bij natuurvolkeren – en zo kunnen we nog even doorgaan.

Ook tijdens een crisis in het kader van psychosegevoeligheid kunnen mensen ervaringen hebben van geesten in je lichaam en bezetting. Vaak stokt het broodnodige gesprek met de hulpverlener hierover omdat het wordt gevoerd op het niveau van of geesten in je lichaam of iets dergelijks wel of niet “waar” of in de “realiteit” kan zijn.

Maar waar het gesprek over moet gaan is de ervaring zelf, de emoties die er mee gepaard gaan, de betekenis die het heeft en het verklaringsmodel dat men hanteert.

De dimensie van de lineaire “realiteit”, alsof dat leidend zou moeten zijn in het gesprek over de ervaring, is de bekende valkuil waar de beginnende hulpverlener in kan tuimelen.

Geesten in je lichaam, bezetting, stemmen horen – het zijn allemaal ervaringen die passen in het menselijke repertoire van mentale metaforen.

En als de persoon er last van ondervindt dan is in gesprek erover komen cruciaal, zodat de persoon kan delen, emoties kan uiten, naar betekenis kan zoeken, om uiteindelijk een modus te vinden om er mee om te leren gaan – of om er zelfs uiteindelijk van te groeien.

Het kan helpen om dergelijke ervaringen niet te scharen onder het psychiatrische, maar onder het spirituele, vooral als de persoon in kwestie daar een voorkeur voor heeft.

Een spirituele crisis en het ervaren van geesten in je lichaam, kan bijvoorbeeld worden gezien als een fase van transitie, van een belangrijke verandering die de persoon doormaakt, waarbij de ervaring van geesten en bezetting een metafoor is van de beproeving en de noodzaak tot verandering.

Een dergelijk model kan de persoon helpen om de ervaring een plek dan wel betekenis te geven

Deze benadering sluit overigens niet uit dat de persoon flexibel gebruik kan maken van medicatie om het proces draagbaar te maken, zoals ook in jouw geval.

Kortom, ik zou willen pleiten voor een benadering waarin het betekenisvolle gesprek mogelijk wordt gemaakt, met aanzienlijke flexibiliteit voor de conceptuele paraplu waaronder dit wordt gevoerd.


Lees ook deze blogs van Jim en May-May:

  • Deel deze pagina:

Reacties:

  1. Bedankt May-May en Jim voor het delen van jullie gedachtes over dit onderwerp. Veel herkenning voor mij maar ook veel bevestiging en een uitbreiding van mijn kennis erover langs de weg van verbazing en fascinatie.
    Zelfs heb ik het af en toe dat ik aura’s kan waarnemen. Onlangs nog op vakantie bij een hoogvliegende buizard. Zo een mooi gezicht was dat. Nu maakt het me niet zo veel uit wat andere ervan denken. Ik vind het mooi om te zien en doe er inspiratie van op. Dan is het toch mooi meegenomen?
    Moet nog steeds de fim Crazywise gaan kijken maar ben nu vastbesloten (dankzij jullie uitwisseling) het gauw te doen.

    Het ga je goed May-May op je spirituele weg! Het beste, Jim van Os!

    1. Ha Esther,
      Jij ook bedankt voor het delen van jouw verhaal! Wat bijzonder dat je soms aura’s ziet. Daar ben ik weer heel benieuwd naar. Of ze bijvoorbeeld lijken op de plaatjes die je vaak van aura’s ziet. Je ziet dan vaak allerlei kleuren, een soort magnetische velden om iemands hoofd. En ik ben ook heel benieuwd hoe aura’s je inspireren en wanneer je ze voor het eerst zag en hoe je erachter bent gekomen dat de meeste mensen ze niet zien? Ik zit niet in de redactie van PsychoseNet, dus heb geen zeggenschap over de plaatsing van blogs, maar ik ben wel heel benieuwd naar een blog over aura’s!
      Overigens is CrazyWise inderdaad een aanrader vond ik. Ik was het niet met alles eens, maar de film zet zeker aan tot nadenken en geeft een mooie kijk op de spirituele ontwikkeling die je door kan maken als je een psychose hebt gehad.
      Jij ook vrede en alle goeds toegewenst!

  2. Jaik herken dit ook je wordt heel gevoelig van niets doen en nooit het huis verlaten en keuzes te maken en oo te staan voor jezelf en fysiek en mentaal actie te ondernemen voor jezelf en je doelen te gaan. Dan voel je pas ‘de anderen’ omdat je van binnen leeg bent als een leeg bloed vat wordt je dan gevult en het aura bestaan alleen zijn mensen er niet bewust van. Het is geen echte geest.

    1. Ha Jane,
      Ja, dat herken ik ook dat je heel erg gevoelig wordt. Bij het minste of geringste ging ik al huilen. Zelf zie ik geen aura”s. Ik merk wel dat ik soms minder goed tegen prikkels kan. En sporten helpt me over het algemeen inderdaad om fit te blijven. Alhoewel ik ook een keer flink ziek geworden ben nadat ik fanatiek gesport had.

  3. Ik herken het op een andere manier. Als je door trauma vlucht en tot de leegte keert om jezelf te beschermen, en je jezelf als het ware vergeet dan laat je je vorm volledig bepalen door je omgeving. Ik kopieerde gedrag, gevoel en eigenheid van anderen. Vooral mijn vader (pure overlever) en moeder en deed dat volstrekt onbewust. De eigenheid (geest) van anderen werd of was mijn eigenheid.

    Op een gegeven moment ben ik zoekend naar mijzelf bewust geworden van dit kopieer gedrag. Ik kan letterlijk nog steeds mijn vader in mij voelen maar soms ook anderen die ik kopieerde. Wanneer het contact met jezelf volledig verliest en het denken van anderen de overhand neemt (denken in de zin van emoties, gevoel en gedachten) zou dat kunnen voelen als geest. Denk hierbij aan een acteur die in de hud van een rol kruipt.

    1. Ha Arie,
      Erg bedankt voor je reactie. Fijn dat je hierop aanhaakt. Ergens voor jou ook weer niet natuurlijk, want het is een nare ervaring. Wat moeilijk inderdaad dat je het gevoel had dat je vooral anderen kopieerde. Ik heb ook stemmen van bekenden in me gehoord. Dat gevoel had ik althans. Het lijkt inderdaad alsof je heel transparant wordt van binnen. Dat hebben ook twee spirituele media onafhankelijk van elkaar tegen me gezegd, dat ik een soort doorgeefluik ben of dat ik nauwelijks een aura heb dat me beschermt. Tsja, terwijl ik zelf geen aura’s zie en toch echt ook een eigen mening heb. Maar als ik ziek ben dan word ik heel kwetsbaar, of ‘puur’ zoals sommigen mensen het noemen. Hmm. Ik ben er zelf ook nog niet over uit hoe dit allemaal te duiden. Ik ben blij dat ik nu contact heb met Christus. En ik vind het heel fijn dat mensen zoals Jim het in ieder geval bespreekbaar willen maken in de GGZ. Ik hoop dat het je goed gaat!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *