Fotocredits: Pixabay; leobick
Luister naar de song bij deze blog:
Carlijn Mol schrijft over het leven met de gevolgen van langdurig seksueel misbruik, terwijl de dader nog steeds actief en gewaardeerd lid is van de familie. Twintig jaar na het eerste misbruik durft ze haar verhaal te delen, ondanks het feit dat erkenning allesbehalve vanzelfsprekend bleek en het vertellen alles op scherp zette. Ze laat zien hoe ze haar persoonlijke ervaring, haar ervaringskennis gebruikt om anderen te helpen.
Triggerwarning: Deze blog bevat onderwerpen zoals: seksueel misbruik en suïcidale gedachten.
Heb je Zelfmoord-gedachten? Ga dan naar: www.113.nl, 0800-0113
Jarenlang ben ik als kind gewelddadig seksueel misbruikt. Mij werd ingeprent dat het mijn schuld was. Dat ik het verdiende. Dat niemand me ooit zou geloven. Als je dat zo jong hoort, ga je het geloven. Je maakt het je eigen. Het blijft aan je kleven.
Ik ben daar kapot aan gegaan. Dat klinkt misschien alsof ik mezelf zielig vind. Maar het probleem is juist dat ik dat níet vind: ik gaf juist mezelf de schuld. Maar: hoe kan een kind hier ooit verantwoordelijkheid voor dragen? Dat kan toch niet? Inderdaad, dat is zo, en die gedachte klopt rationeel. Maar zo voelt het niet.
Ik wist dat het diep zat
De waardeloosheid, herbelevingen en herinneringen. Ik kon er niet meer mee leven. Ik werd ernstig suïcidaal en raakte m’n toekomst een beetje kwijt. In mijn adolescentie volgden opnamen en kwam ik in het dwang en drang kader terecht. Elke keer dat er dwang werd ingezet, liep het verder uit de hand. Nog steeds zei ik niets – en vroeg niemand mij iets. Voor mij was de angst dat het tegen mijn ouders verteld zou worden te groot.
Toen het misbruik stopte, verdween de dader niet uit mijn leven. Hij was een zeer actief familielid. Ik zag hem nog. Ik zorgde er krampachtig voor dat ik nooit alleen met hem zou zijn.
Jarenlang probeerde ik het weg te stoppen. Ik wist dat het diep zat. Dat als dit ooit open zou gaan, het alles zou meesleuren. Tegelijkertijd wilde ik dingen rechtzetten in de zorg. Ik werd gezien door een bril die niet klopte.
Eigenlijk begint het dan pas…
Twintig jaar na het eerste misbruik durfde en moest ik eerlijk zijn. Voor mijn overleving. Maar de dader leefde nog – en begon me te bedreigen. Ik vertelde toch mijn verhaal. Wat bleek? Het vertellen zet niet iets recht. Het gooit alles overhoop. Alles, op elk gebied van je leven.
In mijn geval volgde ontkenning. Opnieuw werd ik weggezet als de ‘gekke’. Alsof het vertellen het einde is. Maar eigenlijk begint het dan pas.
Kun je verder leven en erkennen dat je slachtoffer bent, terwijl alles in je schreeuwt dat dat niet zo is omdat je schuld hebt, je schamen moet en waardeloos bent? Als de dader blijft ontkennen. Als er in je familie van alles gebeurt. Als elk direct en indirect contact zoveel oproept dat het voelt alsof het misbruik doorgaat, ook al gebeurt het niet meer letterlijk.
Dat leer je niet uit boeken
Het laat sporen na. Je moet zelf strijden voor rechtvaardigheid, die je soms nooit gaat krijgen. Terwijl je leven op alle fronten overhoop ligt. En daarbovenop krijg je te horen dat je het ‘zelf hebt uitgelokt’ door voor het eerst te vertellen over het misbruik. En je kunt zomaar tegen een alleswetende superexpert aanlopen die gekrenkt reageert als je niet in zijn algoritme kunt passen.
Ze zeggen weleens dat trauma dodelijk is. Dat is helaas de realiteit. Ik zie het in mijn werk en ik ervaar het zelf.
Wat er van binnen gebeurt, kun je niet uitleggen. Dat leer je niet uit boeken. Het gaat dieper dan woorden. Als ik anderen spreek die iets soortgelijks hebben meegemaakt, is een half woord genoeg. Je ziet het in elkaars blik, in de houding en in lichaamstaal.
Misbruik raakt nooit maar één persoon. Het ontwricht levens. Direct en indirect.
Die ervaringskennis had ik liever niet
Tegelijkertijd kan ik nu met mijn verhaal anderen ondersteunen. Erkenning geven, steun bieden. Die ervaringskennis had ik alleen liever niet gehad. Maar het maakt me wel een betere hulpverlener. Omdat ik weet hoe het voelt om zo diep te zitten dat je oprecht geen weg vooruit meer ziet.
En tegelijkertijd blijft het altijd onderdeel van mijn eigen bestaan, en daar moet je dan mee leren leven… zonder te sterven….
Over Carlijn Mol: Ik gebruik al jarenlang mijn eigen ervaringen om de wereld duidelijk te maken dat psychische kwetsbaarheden niet alleen maar kosten of slopen, maar ook uit kunnen monden in creatieve explosies en professionele ontwikkeling. Deskundig door mijn ervaring en gedreven door passie, buig ik onder andere negativiteit om.
Meer lezen over Trauma en/of Seksueel misbruik?
- Van gevangen naar Vrij… – over seksueel geweld overleven
- Waar heb je last van bij trauma – dissociatie, DIS en (C)PTSS – Info van PsychoseNet
- ‘T Koffertje – steun deze film over seksueel misbruik
- Informatie over trauma: Wat is trauma — Info van PsychoseNet
Heb je een vraag?
Onze experts beantwoorden jouw vraag in het online Spreekuur van PsychoseNet. Gratis en anoniem.
Ken je de mini-College’s van PsychoseNet al?
Bekijk PsychoseNet college’s van Jim van Os over zorg en herstel, van depressie tot psychose.
Geef een reactie