Fotocredits: Pixabay; leobick
Luister naar de song bij deze blog:
Carlijn Mol schrijft over het leven met de gevolgen van langdurig seksueel misbruik, terwijl tijdens het misbruik de dader een actief en gewaardeerd lid is van de familie. Twintig jaar na het eerste misbruik durft ze haar verhaal te delen, ondanks het feit dat erkenning allesbehalve vanzelfsprekend bleek en het vertellen alles op scherp zette. Ze laat zien hoe ze haar persoonlijke ervaring, haar ervaringskennis gebruikt om anderen te helpen.
Triggerwarning: Deze blog bevat onderwerpen zoals: seksueel misbruik en suïcidale gedachten.
Heb je Zelfmoord-gedachten? Ga dan naar: www.113.nl, 0800-0113
Jarenlang ben ik als kind gewelddadig seksueel misbruikt. Mij werd ingeprent dat het mijn schuld was. Dat ik het verdiende. Dat niemand me ooit zou geloven. Als je dat zo jong hoort, ga je het geloven. Je maakt het je eigen. Het blijft aan je kleven.
Ik ben daar kapot aan gegaan. Dat klinkt misschien alsof ik mezelf zielig vind. Maar het probleem is juist dat ik dat níet vind: ik gaf juist mezelf de schuld. Maar: hoe kan een kind hier ooit verantwoordelijkheid voor dragen? Dat kan toch niet? Inderdaad, dat is zo, en die gedachte klopt rationeel. Maar zo voelt het niet.
Ik wist dat het diep zat
De waardeloosheid, herbelevingen en herinneringen. Ik kon er niet meer mee leven. Ik werd ernstig suïcidaal en raakte m’n toekomst een beetje kwijt. In mijn adolescentie volgden opnamen en kwam ik in het dwang en drang kader terecht. Elke keer dat er dwang werd ingezet, liep het verder uit de hand. Nog steeds zei ik niets – en vroeg niemand mij iets. Voor mij was de angst dat het tegen mijn ouders verteld zou worden te groot.
Toen het misbruik stopte, verdween de dader niet uit mijn leven. Hij was een zeer actief familielid. Ik zag hem nog. Ik zorgde er krampachtig voor dat ik nooit alleen met hem zou zijn.
Jarenlang probeerde ik het weg te stoppen. Ik wist dat het diep zat. Dat als dit ooit open zou gaan, het alles zou meesleuren. Tegelijkertijd wilde ik dingen rechtzetten in de zorg. Ik werd gezien door een bril die niet klopte.
Eigenlijk begint het dan pas…
Twintig jaar na het eerste misbruik durfde en moest ik eerlijk zijn. Voor mijn overleving. Maar de dader leefde nog – en begon me te bedreigen. Ik vertelde toch mijn verhaal. Wat bleek? Het vertellen zet niet iets recht. Het gooit alles overhoop. Alles, op elk gebied van je leven.
In mijn geval volgde ontkenning. Opnieuw werd ik weggezet als de ‘gekke’. Alsof het vertellen het einde is. Maar eigenlijk begint het dan pas.
Kun je verder leven en erkennen dat je slachtoffer bent, terwijl alles in je schreeuwt dat dat niet zo is omdat je schuld hebt, je schamen moet en waardeloos bent? Als de dader blijft ontkennen. Als er in je familie van alles gebeurt. Als elk direct en indirect contact zoveel oproept dat het voelt alsof het misbruik doorgaat, ook al gebeurt het niet meer letterlijk.
Dat leer je niet uit boeken
Het laat sporen na. Je moet zelf strijden voor rechtvaardigheid, die je soms nooit gaat krijgen. Terwijl je leven op alle fronten overhoop ligt. En daarbovenop krijg je te horen dat je het ‘zelf hebt uitgelokt’ door voor het eerst te vertellen over het misbruik. En je kunt zomaar tegen een alleswetende superexpert aanlopen die gekrenkt reageert als je niet in zijn algoritme kunt passen.
Ze zeggen weleens dat trauma dodelijk is. Dat is helaas de realiteit. Ik zie het in mijn werk en ik ervaar het zelf.
Wat er van binnen gebeurt, kun je niet uitleggen. Dat leer je niet uit boeken. Het gaat dieper dan woorden. Als ik anderen spreek die iets soortgelijks hebben meegemaakt, is een half woord genoeg. Je ziet het in elkaars blik, in de houding en in lichaamstaal.
Misbruik raakt nooit maar één persoon. Het ontwricht levens. Direct en indirect.
Die ervaringskennis had ik liever niet
Tegelijkertijd kan ik nu met mijn verhaal anderen ondersteunen. Erkenning geven, steun bieden. Die ervaringskennis had ik alleen liever niet gehad. Maar het maakt me wel een betere hulpverlener. Omdat ik weet hoe het voelt om zo diep te zitten dat je oprecht geen weg vooruit meer ziet.
En tegelijkertijd blijft het altijd onderdeel van mijn eigen bestaan, en daar moet je dan mee leren leven… zonder te sterven….
Over Carlijn Mol: Ik gebruik al jarenlang mijn eigen ervaringen om de wereld duidelijk te maken dat psychische kwetsbaarheden niet alleen maar kosten of slopen, maar ook uit kunnen monden in creatieve explosies en professionele ontwikkeling. Deskundig door mijn ervaring en gedreven door passie, buig ik onder andere negativiteit om.
Meer lezen over Trauma en/of Seksueel misbruik?
- Van gevangen naar Vrij… – over seksueel geweld overleven
- Waar heb je last van bij trauma – dissociatie, DIS en (C)PTSS – Info van PsychoseNet
- ‘T Koffertje – steun deze film over seksueel misbruik
- Informatie over trauma: Wat is trauma — Info van PsychoseNet
Heb je een vraag?
Onze experts beantwoorden jouw vraag in het online Spreekuur van PsychoseNet. Gratis en anoniem.
Ken je de mini-College’s van PsychoseNet al?
Bekijk PsychoseNet college’s van Jim van Os over zorg en herstel, van depressie tot psychose.
9 reacties op “Wat als de dader leeft en het misbruik je blijft achtervolgen?”
Hallo Carlijn,
Ik heb net pas je verhaal gelezen en ik ben er nog zo ontdaan van dat ik niet goed weet wat ik moet zeggen..dus ik houd het kort.
Ik vind het ook heel moedig dat je je verhaal durft te vertellen. Het is onbeschrijfelijk wat zelfs familieleden elkaar kunnen aandoen en helaas hoef je vaak niet op steun te rekenen van je eigen familie..puur eigenbelang vind ik door schaamte meestal.
Ik wens je heel veel sterkte.
hoi Carlijn
Ik vind het dapper dat je je verhaal verteld en dat je werk van maakt.
ik heb een jaar geleden ook aangifte gedaan. Ik ben op vier jaar leeftijd misbruikt en ik liep in de psychiatrie. Ik deed aangifte en vertelde daarna dat ik aangifte had gedaan. De begeleiding ging tegen de psychiater zeggen dat ik aangifte had gedaan en niet tegen mij of ik een iets deed wat niet klopte. De politie zei we kunnen meditation doen met de dader praten. Daar had ik geen behoefte aan. M’n ouders hadden aangifte gedaan toen ik 17 was en ik durfde toen niet omdat m’n ouders de gevangenis in zou gaan als ik m’n mond open zou trekken. Dat heeft zo lang in m’n gezeten als kind ga je heel raar doen dat draag je gewoon met je mee ik begrijp dat ik begrijp je!!
Meditation had geen zin in. Ik kon ‘m ook heel lang niet vinden op Facebook en ik ging laten kijken en toen stond ie d’r wel op. Ik heb ze gezicht nog een keer gezien en daarna heb ik met behandelaar daar over gehad en ik moest hem verwijderen, het was verjaard ondanks m’n ouders aangifte hadden gedaan toen ik 17 was en ik was vier jaar en nu 59 en ik heb ongeveer een jaar geleden aangifte gedaan en het was verjaard zolang mensen ermee wachten zo diep ligt dat en daar moet nagekeken worden. Hij moet meer publiekelijk worden gezet. Zoveel impact heeft dat op vrouwen mannen jongens meisjes. Ik vind het goed dat je hier wat mee doet. Met mij gaat het goed en ik weet hoe het is, sterkte met je leven en ik zet ook alles om in positiviteit groetjes Sandra.
Dankjewel dat je dit deelt, ik vind je erg krachtig en dapper. Wat een weg heb jij moeten gaan en moet je nog steeds gaan.
Na het lezen dacht ik aan het volgende: Eerst moet je slachtoffer mógen en dúrven zijn (en dat heeft niets met jezelf zielig vinden te maken). Het is nodig om daarna weer regie te kunnen nemen over je leven.
Voor mij ben je een voorbeeld. Blijf trouw aan jezelf.
Hallo lieve Carlijn, Wat is je nummer mooi en sterk en to the point. Je bent echt goed. 🙂 Dank je wel, Renée
Wat een indrukwekkend en ontzettend treurig verhaal Carlijn. Het is bijzonder mooi dat jij je ervaringskennis kan delen om zo anderen tot kracht te zijn. Tegelijkertijd erg triest dat jij dan degene bent die ‘psychisch kwetsbaar’ is, terwijl je zo veel leed is aangedaan, waar bovenop je weinig erkenning voor lijkt te krijgen. Dat je aan jezelf gaat twijfelen, vooral als kind/adolescent wanneer dit je overkomt, lijkt me extra moeilijk.
In mijn werk bij het Psychotraumacentrum Zuid-Nederland in Den Bosch kom ik helaas veel mensen tegen die vergelijkbare ervaringen hebben, al is ieder verhaal natuurlijk uniek. Mensen zoals jij zijn onmisbaar in onze missie om getraumatiseerde mensen verder te kunnen helpen op hun weg naar herstel en zingeving.
Blijf doen wat je doet met niet alleen aandacht voor de ander, maar ook vooral aandacht voor jezelf. Dat is denk ik ook iets moois wat je ander mee kan geven!
Ha Carlijn, wat heftig dat je dit hebt moeten meemaken en het je ook nu nog (of steeds meer) achtervolgt in je huidige leven. Het getuigt van veel kracht dat je dit hebt opgeschreven. En hopelijk werkt het bevrijdend, zelfs als hij niet erkent.
Ik hoop dat de bijdragen hier een beetje erkenning kunnen geven en dat je trouw bent aan je zelf, want dat ben je méér dan waard!
Simona
Hey Carlijn
Herkenbaar om te lezen. Jammer genoeg.
Verschrikkelijk dat je dit moest doorstaan.
Je bent sterk. En moedig!
Jij staat op voor je kleinere Carlijntje!
Dat is kwetsbaarheid omzetten in kracht. En kracht die heb je! Ontzettend veel!
En daar wil ik samen met jou, verder mee. Verhalen omzetten in kracht en anderen hiermee helpen. Samen sterk!
Wij staan naast je!
Dikke knuffel!
-je weet wel wie-
Het overgrote deel van mensen die in de GGZ belanden zijn kinderlijk getraumatiseerd.
Maar die worden niet gezien en geholpen omdat het inzicht daar ontbreekt, en alles snel en kortdurend moet, en vooral in het hier en nu . Geschiedenis en context worden al snel uit het oog verloren.
Ondertussen gaat kindermishandeling in al zn vormen in alle geledingen van de maatschappij gewoon door. De blindheid. En later het stigmatiseren van getroffen. Die zich levenslang moeten blijven verantwoorden voor het feit dat ze klachten hebben ontwikkeld en meedoen in de ratrace niet goed lukt.
Sterkte!
Hey Carlijn, wat een onthutsend verhaal en wat goed dat je hier je stem laat horen. Een van de thema’s die hard naar voren komt in je verhaal is: blindheid. Hoewel woorden als trauma-sensitief en trauma-informed aan de orde van de dag zijn, lijkt de kale waarheid dat we seksueel misbruik – en de gevolgen er van – niet willen zien, niet willen horen, niet willen geloven en niet willen erkennen.
In plaats daarvan verwarring: “dit kan toch niet waar zijn”; of victim-blaming: “waarom moest je nou zo nodig over het trauma gaan beginnen?”; of expert-dwang: “we kunnen er over praten maar alleen op mijn manier zoals mijn expert-theorie voorschrijft”; of verschuiven: “ja, jij hebt pijn, maar wat dacht je dat dit met mij doet allemaal?”
En ondertussen laten we slachtoffers bungelen, worstelen en aan hun lot over: zoek maar uit hoe je gaat overleven. Je verhaal gaat hopelijk ogen openen en slachtoffers helpen gezien, gehoord, geloofd en erkend te worden.
Je bent helaas geen uitzondering. Maar we praten er niet over. Daarom dank!
Met ons allen staan we achter je.