Fotocredits: Miriam (pseudoniem van Marian van Unen)
Hoofdstuk 27, haast.
Een nieuwe ontmoeting kan tot mooie dingen leiden, zoals bij Miriam (pseudoniem van Marian van Unen). Tijdens het verlies van haar zoon ontmoet ze een jonge moeder met twee kinderen. Deze ontmoeting groeit uit tot een hechte verbinding en inspireert haar tot het maken van nieuwe kunst, waarin kunst en verbinding samenkomen en de band tot op de dag van vandaag blijft bestaan.
Lees eerdere hoofdstukken van Miriam hier!
Verbinding in kunst
Het vernis van het laatste portret was nog maar amper aangebracht of haar verlangen naar het volgende portret drong zich op. Ze durfde niet te stoppen. Bang om deze verworven werkdrift te verliezen. Ze prepareerde alvast een canvas. De brede kwast bewoog van links naar rechts, omhoog en omlaag, van rechts naar links en opnieuw. Loom verspreidde ze de maagdelijk witte gesso over het doek.
De beweging suste de spanning terwijl de verf ritmisch het oppervlak bedekte. De klassieke zender stond op Canto Ostinato. Ze gaf zich over aan de cadans en verloor zichzelf in de mantra die rondzong. Het beeld voor het volgende portret zou op kousenvoeten fluisterend binnen slenteren. Ze vertrouwde op het moment van herkenning. Terwijl ze de vrienden in haar hoofd de revue liet passeren, groeide haar ongeduld.
Ze had haast omdat ze zich steeds meer verbonden ging voelen met de mensen om zich heen. Ze werd zich meer en meer bewust van hoeveel ze in haar leven betekenden en dat verlies zich wederom zou kunnen aandienen. Onvoorbereid en onherroepelijk, zoals ze eerder overvallen was.
Een nieuwe ontmoeting
Een jonge Eritrese moeder kwam iedere ochtend hollend langs haar voortuin op weg naar de peuteropvang en kleuterklas. Ze hijgde. Een dreumes zat tevreden weggezakt met zijn duim in zijn mond in de buggy. Op het stepje stond zijn anderhalf jaar oudere broer. Het drietal had altijd haast, want tijd was een rekbaar begrip. Een paar weken geleden had ze spontaan gedag gezegd toen ze bezig was de boom in haar voortuin te snoeien. Ze hadden elkaar direct aardig gevonden.
“Hebben jullie haast?”
“We gaan naar school. We zijn laat, altijd laat.”
De moeder lachte stralend. Haar ogen glommen. Haar lange krulhaar werd door een kleurige, tot haarband gevouwen sjaal rond haar hoofd in bedwang gehouden.
“Mooie tuin. Héél groen. Véél bloemen.”
Haar kleine, sterke handen maakten een gebaar van vrede.
“Hoe heet jij?”
De duim was uit zijn mond. Zijn oudere broer herhaalde de vraag en ze voelde hoe zijn handje in haar hand gleed. Ze had haar uitgenodigd om eens een kopje thee te komen drinken. De kindjes deden haar denken aan haar zoontje op die leeftijd. Hun donkere ogen, hun lach en hun afrokrulletjes. Hun open blik en hun onbevangenheid.
Het afscheid
Die ochtend liep het drietal zoals gewoonlijk op een holletje richting school. Ze stopten abrupt. Er stond een zwarte begrafenisauto op straat en op de stoep stond een groepje mensen te wachten bij de voordeur. Sommigen hadden de armen vol bloemen. Een rij zonnebloemen rond de kist was zichtbaar door de ramen van de auto. Gealarmeerd door de aanblik vroeg ze aan de eerste de beste of er iets gebeurd was met “die mevrouw”.
“Nee, niet met de mevrouw, maar met haar zoon. Die is overleden. We zijn op weg naar de Oosterbegraafplaats voor het afscheid.”
Een onverwachte omhelzing
Een paar weken later zag ze het drietal in de verte al aankomen. De kindjes waren kennelijk opgehaald uit school. Ze stond te klungelen met de snoeischaar om deze keer de struiken aan te pakken, zodat de scootmobiel van haar man in de voortuin genoeg ruimte kreeg. Op het trottoir zakte ze een beetje door haar knieën en spreidde haar armen.
“Hallo! Wie hebben we daar?”
De oudste holde vooruit en sprong pardoes in haar armen. Ze wankelde. Even later zag haar man vanuit de voorkamer dat zijn vrouw met een onbekende moeder in een innige omhelzing was verstrengeld.
Ze huilden.
Nooit meer losgelaten
In de jaren die volgden hadden ze elkaars donkerste ravijnen leren kennen, door schade en schande geleerd de valkuilen vol te gooien en vastberaden en geduldig de overige kloven te overbruggen met liefde en vertrouwen. Ze hadden elkaar nooit meer losgelaten. Ze werden moeder en dochter.
De jongetjes werden jongens en voor ze het wist, werden de tieners jongvolwassenen. Ze gingen mee in de vaart van het leven, maar voor haar waren ze de strohalmen geweest waaraan ze zich had vastgeklampt door de stormen van machteloos verdriet en de rauwe realiteit van die eerste jaren. Ze noemden haar oma.
Meer lezen van Miriam?
Meer lezen over kunst en verbinding?
- Creativiteit en innerlijke strijd — de drakendoder
- Spiritualiteit & Kunst – De digitale tentoonstelling van PsychoseNet
- Kunst van manie en depressie – Mirjam Peters
Heb je een vraag?
Onze experts beantwoorden jouw vraag in het online Spreekuur van PsychoseNet. Gratis en anoniem.
Verder lezen over goede zorg en GGZ?
Onderstaande boeken zijn geschreven door hoogleraar Jim van Os. In deze eerlijke boeken lees je meer over psychose, trauma, de nieuwe GGZ, herstel en veel meer.
Geef een reactie