Main content

Na mijn twintigste gebeurde er van alles dat mijn persoonlijke fundamenten deed schudden.

Blijkbaar zat ik niet goed (genoeg) in elkaar, dus ik ging op zoek naar waar ik voor wilde leven. Op weg naar mijn kern, brak ik van alles in mij af dat daarbij in de weg stond. Ik werd steeds leger tot op een moment dat ik geen ego meer ervoer. Ik werd een soort kameleon die volledig met alles om mij heen mee kleurde. Ik werd het etiket op mijn shirt.

Daarbij ben ik hoog sensitief en dat maakte nog extra gevoelig door diverse soorten drugs te gebruiken. Het resultaat?

Ik stond volledig open voor alle mogelijke prikkels, zonder filter

Mijn intellect interpreteerde deze random informatie en ik beleefde een andere realiteit. Ik verklaarde voor mezelf wat er met me was gebeurd. Ik was als het ware ‘afgedaald’ in mijn psyche tot het niveau van het door C.G. Jung beschreven collectief onderbewustzijn. Een magisch gebied, alleen was ik bewust – alsof wakker was, maar dan dromend.

Het was een magische realiteit. Met diepe boodschappen die als het ware komen vanuit ons DNA en nóg dieper, de oermaterie, de ziel, de diepste opdracht. Wat ik als werkelijk ervoer, zagen anderen als samenloop van omstandigheden.

Het was ook een eenzame tijd van totaal isolement. Ik zonderde me niet alleen af van mijn omgeving, zij stootten mij ook uit.

Ik deed gedachtenexperimenten met het 4e dimensie concept, communicerende quantumdeeltjes; telepathie. Ik deed taalexperimenten door op associatieve wijze delen van woorden uit verschillende talen te combineren en had een diep geworteld vermogen om de mystieke ervaring te kunnen beleven.

Zo kwam ik steeds dieper

Ik had belevingen die ik nu als niet-waar beschouw, voornamelijk het paranoïde deel:

– Het gevoel dat ik van belang was voor geheime diensten, georganiseerde misdaad en religies, en nog een paar van dit soort machtsbolwerken. Dit maakte mij nogal schichtig 😉 .

Hierdoor was ik na een tijdje psychisch volledig vertrokken uit de gemeenschappelijke realiteit zoals die door de meerderheid van de mensen wordt ervaren.

Een aantal belevingen beschouw ik nog steeds als waar en waardevol:

– Een moment dat ik een brugfunctie ervoer tussen het mystieke en het stoffelijke en daar een extatisch gevoel van totale stroming en verbondenheid bij had.

– Het in mijn DNA-geheugen passeren van de ‘herinnering’ van het ontstaan, een soort big bang. Compleet met een zeer heftig gevoel.

– Op mijn ‘diepst’ besloot ik dat het leven de moeite waard is omdat er ook liefde is.

Mijn zoektocht naar mijn diepste drijfveer was volbracht, maar ik had daarbij veel schade in en om mij aangericht

Wat was er naar mijn mening gebeurd?

Door de combinatie van mijn slimheid, totale overprikkeling en vervolgens de soms foute verwerking van deze informatiestromen, stoelde mijn realiteit op een gegeven moment op ware en onware veronderstellingen. Ik werd voor mijn omgeving totaal onbegrijpelijk. Niet invoelbaar.

Het gevoel dat ik bij sommige belevingen had was zó echt.

Weer volgde het stadium van totale mentale en fysieke uitputting

Ik liet mijzelf opnemen. Tijdens die opname kreeg ik vervolgens een harde landing door de ingrijp medicatie. Dit is altijd zwaar.

Antipsychotica als ingrijp medicatie snijdt alle(!) gevoelskoppelingen door. Maar het gaf mij ook het filter terug dat ik nodig had om niet constant gebombardeerd te worden door willekeurige indrukken.

Na verloop van tijd vond ik de optimale persoonlijke medicatie-sleutel, vrijwel zonder bijwerkingen en zonder psychotische belevingen.

Nu is dit mijn vangnet en beveiliging. Ik ben jaren psychotisch geweest en ik heb het overleefd. Het werd tijd om verder te gaan. Deze episode heeft – inclusief herstelfases – in het totaal 35 jaar en direct 10 jaar van mijn leven in beslag genomen, voordat ik dit stuk kon schrijven en deze conclusies kon trekken.


Russell Cummins – ervaringswerker, persoonlijk begeleider, kwartiermaker ervaringsdeskundigheid, teamcoach en organisatie adviseur in de ggz.

Meer lezen van Russell Cummins?

Werken in de zorg met psychosegevoeligheid

Karma is a bitch

Waarom professionele nabijheid in de zorg zo belangrijk is

Werken met de dood

 

photo credits schrijven en schrappen

  • Deel deze pagina:

Reacties:

  1. Ik vind het zo lastig, ja ik wil antwoorden, ja ik ben spiritueel en religieus tegelijk en ja, ik ondervind dualiteit binnen die vraagstukken.

    Een zeer herkenbaar stuk waarvoor dank en lof Russel, zelf ben ik van mening dat psychosegevoeligheid voortkomt uit het openen van poorten naar dimensies waar de meesten geen weet van hebben, het onderbewustzijn hoort daar zeer zeker bij.

    Het lastige is en blijft in hoeverre ervaringen op realiteit berusten, iemand zei ooit tegen mij; spiritualiteit is realiteit, maar wanneer verlies je die oprechte spiritualiteit en wordt het misschien wel negativiteit, voor zover je daarvan kunt spreken.

    Ja, ik ben door de hel gegaan, op mijn vijftiende voor het eerst met deze mystieke werkelijkheid in contact gekomen middels paddenstoelen.

    Daarna met veel vallen en opstaan opgeklommen tot het punt waar ik nu sta; een beschadigd maar mooi en kwetsbaar mens, met de nadruk op mens, al zeg ik het zelf.

    Ik hoop op het beste maar ik hou rekening met het slechtste; niemand heeft ons het leven beloofd.

    En daarom geloof ik dan ook dat de maatschappij een ziek systeem is, tegelijkertijd een mooi en natuurlijk systeem maar ik zie en ervaar dingen die een ”normaal” mens niet zou mogen ervaren, en waarschijnlijk ook gewoon niet ervaart.

    We moeten ons verenigen, verbinden, met onszelf en onze medemens, met gelijkgestemden en met alles wat we in ons hebben.

    We mogen leven.

    We mogen zijn.

    En gelukkig leef ik nog.

    En daarom ben ik vrij.

    1. Wat een bijzonder mooie reactie Lars. Gefeliciteerd met je vrij zijn. De vrije ruimte behouden is een grote uitdaging in de huidige werkelijkheid. Ik sluit volledig bij je en-en gedachtengoed aan. En hier op de grond – even los van alles wat zich boven ons afspeelt op andere ,minder tastbare niveau’s – hier hebben we met elkaar een klus te klaren. Door te doen, te handelen en oprecht onszelf in te zetten voor onszelf en onze medemens.

  2. Sorry, ik begrijp het echt niet meer. Ik vind veel heldere informatie op deze site, in mijn psychoses heb ik ook de vreemdste ideeën, ervaringen en gedachtes gehad, op een gegeven moment dacht ik zelfs dat ik in de matrix leefde, dus in een computerprogramma. Maar de laatste jaren kom ik weer steeds meer in de dagelijkse realiteit, en krijg ik weer af en toe meer oude herkenbare gevoelens, ook naar mijn naasten, en daar ben ik wel blij mee want dat voelt gezond. Ik heb niks tegen spiritualiteit, als iemand dat ervaart kan ik dat niet beoordelen, en ik kan nooit weten wat daar wel of niet werkelijk aan is en wat niet, wel of geen breinprojectie is of niet. Ik ben geen wetenschapper, geen goeroe, gewoon een kwetsbaar iemand die niet helemaal gezond gevormd is, wat teveel op zijn bordje heeft gehad, zichzelf overschat heeft en na wegvallen van steunpunten doordraaide en in die ‘ matrix’ terechtkwam. Moeder natuur zal er wel een bedoeling mee hebben gehad: pas je leven aan want je bent niet goed bezig, dat moet anders. Maar om er nou hogere krachten op los te laten? Ik weet niet eens of die bestaan en zal het nooit weten. Ik zou het niet prettig vinden als de spirituele benadering als ‘ hoger’ ofzo gezien wordt als het alledaagse menselijke met de worstelingen die erbij horen. Als iemand voelt dat het helpt, prima, ik voel me agnost in deze. Contact met de mensen weer meer voelen, mijn hond, muziek, mijn lichaam via oa sport voelt aardser voor mij. Als de menselijke momenten de opgekropte spanning en negativiteit verlichten, voel ik mezelf meer ‘ thuiskomen’ dan dat ik het ga zoeken in voor mijzelf griploze zaken. Doodsangst hou ik er ook niet mee weg, maar stel me voor dat het helpt als je wel echt iets kan geloven. Ik vrees dat het niet iedereen een richting, een betekenis of anker kan bieden om ‘ kosmisch’ te gaan. Ikzelf zou weer helemaal doordraaien. Ik vind dat op psychosenet soms teveel de nadruk op het spirituele wordt gelegd, wat vlgs mij net zo betrekkelijk is als breintheorieen en biologische benaderingen. Maar alles wat persoonlijk lijden verlicht of maatschappelijke kwesties verbeterd is op zich goed. Ikzelf herken me echter steeds minder in deze dingen. Vermoed steeds meer dat ik me meer en meer op het dagelijkse bestaan moet richten, dan nog’iets’ te zoeken of de illusie te hebben op dingen te moeten reageren. Want iedereen ziet toch alles anders.( psychische variatie).

  3. Lieve Russel,
    Vanochtend gaat er een wereld voor mij open : ik vond jouw verhaal plus de reacties van o.a. Kitty, en ontdek dat ik niet de enige ben die dankzij psychoses tot de diepste diepten en hoogste hoogtes kon reizen. Ik herken jullie totale eenzaamheid van het niet begrepen worden. Ook ik heb het overleefd dankzij de liefdekracht en de ideeën van C.G. Jung ( wiens ‘Rode Boek’ het resultaat is van psychose-ervaringen) en voel me elke dag dankbaar voor mijn herstel. De overgevoeligheid blijft, daar moet ik altijd rekening mee houden, maar die stelt me tegelijkertijd in staat om optimaal van dit leven te kunnen genieten.
    Ik schreef 18.000 bladzijden dagboek, maakte tientallen mandala’s en andere werkstukken om alle inzichten die ik ontving vorm te geven. Het is mijn verlangen om hier een leesbaar boek uit samen te stellen, om een bijdrage te leveren aan meer begrip voor psychoses als reizen van de ziel. Maar omdat het creatieve proces nog steeds doorgaat vind ik daar nog geen tijd voor ….. Bovendien hoop ik iemand te ontmoeten die me goede raad kan geven hoe ik zovele bladzijden (waarvan ik eigenlijk geen een wil missen) kan samenvatten.
    Graag deel ik één van mijn helderste ervaringen/inzichten met jullie :
    ‘Mijn kleine wil gaat op in de Grote Wil en word(!) zo tot VRIJE WIL’
    Veel liefs van Janine

  4. Dag Russell,
    Wat mooi dat je nu hard aan het werk bent als ervaringsdeskundige, je hebt een mooi geschenk om door te geven! Dank je voor het delen van je ervaringen, die ik voor mezelf maar benoem als kosmisch-spiritueel. Terwijl ze in de wandelgangen ongetwijfeld als psychoses te boek staan, zou ik het meer als een spiritueel ontwaken beschrijven.

    De intensiteit ervan proef ik in je gedichten en herken ik, al heb ik zelf een ´psychisch traject van vallen en opstaan´ achter de rug dat vele malen minder heftig was dan dat van jou. Nee, geen bipolaire stoornis met psychoses, maar andere diagnoses. Je schrijft ´Schizofreen, vechtend voor de gloeiende kool in het diepst van de ziel….´ Ik heb zo vaak in therapie geprobeerd in woorden uit te drukken wat ik voelde en doorleefde op de momenten van euforie en dysforie, van depressie en agressie, op de momenten van de diepste existentiele angst en eenzaamheid die met geen pen te beschrijven is en de hoogste graad van verbondenheid met een multidimensionaal geheel… als bij benadering opgenomen zijn in de oerbron van het licht.
    Dat gevoel van gespletenheid, die twee polen in mijzelf, het potentieel verbonden zijn met twee verschillende realiteiten… de fragmentatie en verbrijzeling naast het alles in één… de panische angst om me te hechten en anderzijds voelen dat alles alles en iedereen aanraakt…
    Niemand begreep me, ik voelde me als een alien, gevangen op de aarde. Een deel wilde hier leven en ja, ik heb goed leren acteren en me ogenschijnlijk aangepast, voor sommigen teveel, voor anderen te weinig. In mijn hart ben ik de pionier en de rebel… steeds buitenspel gezet achter de tralies.
    Tot voor kort heb ik nooit begrepen waartoe… maar nu glimlach ik. Maar ook het heimwee naar de vlucht van de adelaar knaagde in mij. Ik lach, ja je drive tot parachutespringen begrijp ik wel… expressie van hetzelfde…
    Iets in mij, die ene lichtvonk, die gloeiende kool in mijn ziel, verlangde ernaar hier niet meer te zijn. Na een lange zoektocht en herhaaldelijk psychisch struikelen kom ik tot de conclusie dat alles liefde is en dat er maar één weg is: het leven moet geleefd worden, in compassie, intuitief de synchroniciteit van het leven volgend.

    Ik begrijp nu waarom ik niet begrepen word, zelfs niet door de beste hulpverlener met liefdevolle intenties, en het is oké. Je noemt Carl Jung en het collectief onbewuste… voor mij is Jung en zijn fascinatie voor de individuatie en de alchemie de beste psychiater ooit. En daarnaast waardeer en steun ik elk oprecht streven van de huidige psychiatrie en psychologie op weg naar begrijpen wat er kosmisch aan de hand is. Ik ben in september 2015 gestopt met psychotherapie en beschouw mezelf als genezen.

    Lezende en ontmoetende, o.a. op het Crazywise congres, kom ik tot de aangenaam verbijsterende ontdekking dat er meer, misschien wel velen zijn zoals jij en ik. Ik leef in die magische realiteit en zij leeft in mij en ik denk dat jij wel begrijpt wat ik bedoel. Omdat je schrijft:
    Awareness: Then love is found when the spirit leaves the ground where everything is sound
    Driven: No other way when the soul plots it course, driven by life´s ultimate force

    Groet in verbondenheid

  5. Dit vind ik een zeer interessant stuk, heel mooi beschreven over hoe diep een psychose kan gaan en op zielsniveau beschreven. Ik erken een aantal dingen en snap jouw gevoel helemaal. Mooi he, hoe diep het kan gaan, ondanks de nadelen. Mooi c.v. heb je trouwens, en daarmee bedoel ik jouw banen, zoals onderaan in jouw verhaal beschreven.. Respect!

  6. Mooi en herkenbaar geschreven Russell. De overprikkeling en het filter er tegen, goed hoe je op zoek bent gegaan naar het ideale filter. En wat ben ik blij dat dit jou niet hinderd in het schrijven van prachtige gedichten, zoals hierboven opgenomen. Daaruit blijkt dat je de mooie kant van de gevoeligheid nog steeds bezit. Dank voor het delen.

  7. Dag Russel, ik herken veel van wat je schrijft. Zoals jij het onder woorden brengt ja, die momenten had ik ook, een gewaarwording van eenheid en verbondenheid en een geluksgevoel. Ik heb het voor mezelf ook wel eens een religieuze beleving genoemd, ook al ben ik verder niet religieus. In mijn leven zonder psychose benadert soms in de natuur zijn die beleving maar nooit meer zo sterk. Ik hou nog steeds meerdere verklaringen open voor al mijn gevoelens en belevingen toen, ook al beweren anderen dat mijn hersenen gewoon niet goed werkten. Dat kan mij niet schelen. Het is net zoiets als dat niemand kan weten, navertellen wat er nou precies gebeurt als je dood gaat. Ik hoef niet meer alles te verklaren, daar voel ik me gelukkiger bij.
    Bedankt voor je mooie blog waarbij je al die verschillende kanten van psychose zo prachtig onder woorden weet te brengen. En fijne dagen!

    1. Wij hebben een afspraak Clara, in nood, weet mij te bereiken….
      Voel je niet meer zo alleen in wat jij beleefd hebt, niet alles wat wij hebben meegemaakt is gebaseerd op een verkeerde aanname……..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *