Veel gezochte termen

Psychosenet auteur


Reacties

2 reacties op “Grenzen – over autonomie bij psychische nood”

  1. Gerard

    Helaas hoort verlies van autonomie bij de hulpverlening. Waar ik mijn hele werkzame leven wel gewerkt hebt, ging het een aantal jaren een stuk lastiger om een normale te vinden. Zocht uiteindelijk hulp, maar daarvoor moet je wat mankeren. Aangezien ik op 3 jarige leeftijd met mijn hoofd onder een tractor ben gekomen, haalde ik dat ongeval op mijn 49ste jaar uit ijskast. Een arbeidsdeskundige deed onderzoek en de strekking van haar conclusie was dat ik ontoerekeningsvatbaar, handelings-en wilsonbekwaam zou zijn. Ik verloor op dat moment mijn zelfbeschikkingsrecht om zelf te kunnen handelen. Toch heb ik gelukkig het heft weer in eigen handen kunnen nemen en ben ik een BBL MBO opleiding gaan volgen. Daar ontdekte ik in het eerste jaar al dat wat mij overkomen was helemaal niet bijzonder is. Het is zelfs standaard. Het is zo, dat op het moment dat je om hulp vraagt dan is de hulpverlener verantwoordelijk voor jou. Waar bij de een de verantwoordelijkheid begint stopt die natuurlijk bij de ander. Mocht er iets (ernstigs) mis gaan dan is de hulpverlener daar voor verantwoordelijk. Wat betekent dat ontslag kan volgen of dat je voor de rechter moet verantwoorden.

  2. Maartje

    Dit is een prachtig stukje over onvermogen, en het opbouwen van skills. Idd kan op een bepaald moment medicatie bij psychose zinvol zijn. Ik deed het zonder, en ‘dwaalde’ daardoor jaar in en uit op de globe. Vastgeklemd in een ‘systeem’ dat ik niet ‘mijn lichaam’ kon noemen. Maar… de kern van het probleem is denk ik ook, dat de psychiater slechts werkt op basis van zijn kennis van de hersenen, de hersenschors. Dat is een erg begrensde insteek, die hij zelf niet zal erkennen. Floeps, daar gaat je ‘autonomie’… Je hebt te dealen met een gelimiteerd protocol in de hersenen van je psychiater. Im mijn ogen nu: een valkuil. Immens. Kijk eens naar de video’s van Mikhaila Peterson: sinds haar jeugd aan allerlei psycho medicaties, naast haar zware artritis. Op haar eigen koers varend, ontdekte ze dat het Lion Diet haar genas. Nu leeft zij geheel zonder medicatie, en is de artritis weg. Haar vader, Jordan, zelf psycholoog met de zogenaamde ‘wetenschappelijke’ benadering, verloor al zijn ‘chronische’ kwalen en klom uit een zware depressie. Nu slikt hij niet eens een vitaminepil meer! Wat nu met DE hersenen?? Mikhaila is naar zichzelf en haar lichaam gaan luisteren, zo vond zij haar pad.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *