Fotocredits: Pixabay; cocoparisienne
Misti is de kat die Pien adopteerde tijdens een moeilijke periode van psychose. Vanaf het moment dat ze bij haar kwam, bood Misti niet alleen gezelschap, maar ook erg veel troost. In deze blog deelt Pien hoe een pluizige vriend onverwacht kan bijdragen aan herstel. Misti is een liefdevolle kat die ook duidelijk haar eigen grenzen laat zien, net als wij. Haar aanwezigheid laat zien hoeveel steun een kleine metgezel kan bieden, tijdens en na een psychose.
“De beste manier om om te gaan met een kat is om het als gelijke te behandelen, of nog beter: als de superieure wezen waarin ze zichzelf herkend”
–
Elizabeth Peters
Misti, het universum en ik
Het was tijdens een ontregeling in wanen dat ik Misti voor het eerst zag. Op de website van het asiel stond een uitgebreide omschrijving van haar. De foto was erg leuk: een wit/grijze poes met een prachtige vacht. Ze lag richting de camera en keek guitig uit haar geelgroene ogen. Haar karakter werd omschreven als pittig; als het niet loopt zoals zij wil, deelt ze een tik uit. Mits je haar haar gang laat gaan en haar lekker kat laat zijn, heb je een heerlijk gezelschap aan haar. Naar de dierenarts gaan, daar is ze geen fan van: “zonder narcose is ze eigenlijk nauwelijks na te kijken”.
In mijn wanen werd door het universum aan mij verteld dat dit de poes voor mij was. En wie zou niet naar het Universum luisteren?
Toen de wanen escaleerden
Zo gezegd, zo gedaan. De paar dagen in een bed and breakfast hadden voor een escalatie in wanen gezorgd; de nazi’s zouden de wereld overnemen, was mijn bevinding. Toen ik thuis was, zakte het weer enigszins. Maar Misti zou een nieuw huis vinden, dat was zeker.
Ik haalde haar op met de taxi; de chauffeuse vond haar wat aan de bolle kant. Dat was me niet eens opgevallen, ze was gewoon de poes voor mij. Ik creëerde een ideale omgeving voor een kat om zich thuis te voelen: kattenspeeltjes, een schone kattenbak, water, brokjes en natvoer, plekjes om te liggen.
De echte strijd begon thuis
Ze leek opgelucht en blij en was snel haar nieuwe omgeving aan het onderzoeken. Misti liet zich alleen niet aanraken. Het was lastig om zo’n lieve haarbal niet te kunnen strelen. Maar toch was ik heel blij met Misti.
Helaas duurde het niet lang voordat de wanen weer escaleerden en ik in een psychose terechtkwam met opname. Misti ging voor een paar maanden naar mijn broer. Ik worstelde met wanen en het overleven in de opname.
Eenmaal thuis moest de echte worsteling pas echt beginnen. Ik had nog (helpende) stemmen, begon met de dagbehandeling, schreef me in voor de WMO voor dagactiviteiten en probeerde voor mezelf te zorgen. Koken lukte niet, dus ik at elke dag iets kant-en-klaars. De stemmen vielen weg na een realisatie dat het niet klopte. Ik viel in een gat zonder de stemmen. Het waren overigens geen auditieve stemmen, maar zoals je je gedachten hoort. De stemmen hielpen mij met wat ik moest doen: eten halen, opstaan, naar dagbesteding gaan. Zonder hen voelde ik mij verloren. Het was een angstige tijd.
Misti kwam weer thuis
Na een bepaalde periode mocht Misti bij me terugkomen. Ik vond het erg spannend. We kenden elkaar nog niet zo lang voordat ik opgenomen werd. Het was fijn dat ze er was. Helaas begonnen twijfels en angsten zich van mij meester te maken: hoe ging ik Misti naar de dierenarts brengen? Ze liet zich totaal niet aanraken. Hoe zou ik alles gaan betalen? Wat als ik weer ontregel? Tijdens het herstel waren dit grote angsten en stressoren. Ik twijfelde zelfs om Misti terug te brengen naar het asiel. In het zwembad kwam ik aan de praat met een kattenliefhebber die mij overtuigde dat niet te doen.
Dus Misti bleef bij mij, gelukkig. Want in de afgelopen jaren heb ik veel steun gehad aan haar. Ik vind haar erg fijn gezelschap; ofwel, ik ben dol op haar geworden. Ik heb het idee dat ze hier ook erg content is. Naar de dierenarts gaan lukt nu wel: ze laat zich in de kattenmand zakken en krijgt van tevoren een angstremmer. Ze komt nu geregeld bij mij. Als ze op mijn schoot gaat kneden en spinnen, weet ik dat dát het teken is dat ik haar kopje en nek mag aaien en kroelen. Nog steeds geeft ze weleens een tik als ik te dicht in haar ruimte kom, maar dat vind ik geen probleem. Had ik maar niet in haar aura moeten komen.
Iedereen heeft een verhaal
Misti is opgegroeid in een druk gezin met kleine kinderen; ik denk dat ze daar haar trauma opliep. Misschien dat de (kleine) kinderen haar lastigvielen of te veel hebben aangeraakt? Misschien is er iets gebeurd toen ze een kitten was? Wie weet, het blijft speculeren. Zo hebben we allemaal onze trauma’s.
Pien heeft 27 jaar ervaring in de ggz, een achtergrond met KOPP, emotionele verwaarlozing, zes psychoses, tinnitus. Ze schrijft sinds 2013 blogs voor psychosenet.
Meer lezen van Pien?
Meer lezen over: Ervaringsverhalen over psychose?
- Mijn ervaringen met Psychoses, en hoe ik ervan af kwam
- Ik was weer even psychotisch en dat was helemaal oké.
- Een gesprek over werkelijkheid – het begrijpen van een psychose
Heb je een vraag?
Onze experts beantwoorden jouw vraag in het online Spreekuur van PsychoseNet. Gratis en anoniem.
Ken je de mini-College’s van PsychoseNet al?
Bekijk PsychoseNet college’s van Jim van Os over zorg en herstel, van depressie tot psychose.
Geef een reactie