Main content

Vlinder schrijft regelmatig over Paroxetine afbouwen op PsychoseNet. Hoe dat is? Om het zacht uit te drukken: Geen gemakkelijke opgave. In deze blog komt Vlinder terug op het onderwerp.”Ik weet dat ik straks in de vroege uurtjes wel ergens in slaap zal vallen.”

1:20 uur in de nacht, de zoveelste deze maand dat ik niet kan slapen of voor de zoveelste keer op een nacht wakker wordt.

Doodop was ik vandaag, de prikkels van de normale dingen kon ik niet meer verwerken, ik besloot vanavond 2x een halve oxazepam te nemen met de hoop op een fijne nacht zonder wakker liggen of wakker worden maar ook vannacht is het mij weer niet gegund.  Moedeloos, boos, gefrustreerd voel ik me. Kwaad op mijn hoofd, die maar strak en gespannen blijft aanvoelen, kwaad op mijn man en dochter die gewoon heerlijk liggen te slapen, kwaad op mezelf dat me dat gewoonweg niet lukt, kwaad op mijn verleden, die domme rotartsen met die belachelijke pillen die mij op die manier maar probeerden te genezen, stelletje kwakzalvers.

Ik zit buiten nu onder de veranda, dit typend

in de hoop dat mijn gevoel weer terugkomt, ik dan niet meer zo vast zit in mijn hoofd en dat ik dan kan huilen. Vaak helpt dat, energie gaat weer stromen…

Maar waarom moet het zo verdomde moeilijk zijn om gewoon fijn te kunnen slapen, om op een moeiteloze manier met dagelijkse prikkels om te gaan, om een fatsoenlijke nachtrust te hebben om bij te tanken.

Want ik draai weer in cirkeltjes nu, de negatieve helaas…. Ik draai steeds meer vast in het overprikkeld raken, het steeds moeilijker kunnen in- en doorslapen, niet goed kunnen uitrusten waardoor de overprikkeling alleen maar toeneemt, ik daardoor alleen maar steeds slechter in slaap kan komen enz. Een psychose ligt dan op de loer.

Destructieve gedachtes komen de kop weer op steken… ik wil dit niet meer zo, ik kan dit niet meer zo. Ik moet slapen…. De kerkklok slaat 2 uur. Al 4 uur geleden ben ik naar bed gegaan.

Ik weet dat ik straks in de vroege uurtjes wel ergens in slaap zal vallen

Ik hoop alleen dat de frustratie en machteloosheid wat afneemt en ik weer naar mijn gevoel kan, de zelfliefde.Ik haat het afbouwen zo. Plus ik haat wat het doet met mij. Ik weet niet of ik zo verder kan of wil! Rust heb ik nodig.

Dit is echt de naarste onttrekking, op de brainsnaps na, die ik maar kan bedenken en waarvan ik niet weet hoe het in de toekomst zal gaan.

Ik weiger om slaapmiddelen te gaan nemen. Die halve, en soms hele oxazepam zullen het moeten gaan doen, en soms dus ook niet, dat blijkt wel. Ook dat verschijnsel is mij niet vreemd, zwaar gedrogeerd zijn, en nog onrust hebben.  Zo erg dat je niet weet  waar je het zoeken moet, doordat de middelen een a-rechts effect hebben op een hoogsensitief zenuwstelsel. Is daar geen studie voor, of is dat geen keiharde wetenschap?

Er is mij een alternatief goedje geadviseerd,  Droomsap.  Maar ik durf dat niet te nemen.  Het bevat een stofje wat in Nederland op de verboden lijst staat nl Doxylamine. Als er iemand ervaring heeft met dit drankje hoor ik dat graag!! Misschien is het toch onschuldig en kan het mij helpen.

In mijn oude dossier las ik dat ik een periode 150 mg Seroxat (Paroxetine) heb geslikt.

Ik  dacht dat 100 de hoogste dosering was, maar dat blijkt niet zo te zijn. Gekkenwerk! Daar hebben ‘artsen’ 10 jaar voor op de universiteit gezeten,  om mensen ‘beter’ te maken met pillen,  die het eigenlijk alleen maar slechter maken… heb je daar 10 jaar studie voor nodig??? Of is het allemaal super interessant geweest voor ze? Of wisten ze eigenlijk niet wat ze met me aan moesten en hebben ze maar wat geprobeerd om de boel, lees mij, te sussen?

Maar goed, daar heb ik nu niks aan. Ik zit nu met de gebakken peren. Ik hoop, doordat ik dit allemaal even van mij afschrijf, ik kan zakken in mijn gevoel en ik alsnog de slaap kan vatten en de rest van deze korte nacht wel door slaap. Alleen al de gedachte dat ik nu, op dit tijdstip,  voor de zoveelste nacht niet kan slapen,  maakt mij intens verdrietig en laat me de moed in schoenen zakken om door te gaan met dit proces.

De volgende ochtend:

Zoals ik al vermoedde ben ik ergens tussen 3 en 4 in slaap gevallen na een flinke huilpartij. Dat luchtte op en ontlaadde. Wel heb ik vannacht besloten  om de rest van dit jaar te blijven op 4 mg. Ik ben net bezig met een stabilisatie-strip van 4 en de rest van dit jaar blijf ik op 4 mg. Alleen al het idee dat ik het even ga parkeren geeft mij rust, en kan ik op zoek naar manieren om met de overprikkeling om te gaan en hoe ik voorzichtig weer kan durven te voelen. Want ook dat is iets wat langzaam weer terugkomt: voelen.

Iets wat zo natuurlijk is, maar wat ik nooit geleerd heb en wat door o a. de paroxetine alleen maar meer afgestompt is. Is dat niet wat juist een depressie kan veroorzaken? Niet meer voelen? En dan worden er middelen voorgeschreven die juist alleen maar meer afstompen… vreemd…. Is dát geen onderzoek waard?

Na de feestdagen in januari 2023 pak ik het weer op

Ik vraag opnieuw een machtiging aan en ga ik verder met dit lastige maar toch ook zeer waardevolle proces. Voor mij betekent het persoonlijke groei, spirituele groei en het afsluiten van iets wat zeer destructief is geweest. Maar wat het eigenlijk niet moet zijn: de GGZ.

Ik hoop ook dat mijn verhaal,  mijn proces, een bijdrage kan zijn om een visie van keiharde wetenschap te veranderen. Dat je geen termijn en doseringen kunt vastleggen aan iets wat zo persoonlijk is. Te weten: medicijn gebruik en het persoonlijke effect op een lichaam. Geen mens is hetzelfde,  geen enkel ziekteproces is hetzelfde,  geen enkele dosering is hetzelfde en nog zijn er wetenschappers die hier denken een vastgezet plan op te kunnen zetten. Je hoeft geen raketgeleerde te zijn om te snappen dat het bij ons mensen niet zo werkt….

Wordt vervolgd!

Foto creative commons (Pixabay)

Vlinder (pseudoniem) is 50 jaar, getrouwd en moeder. Na een jarenlange strijd zowel in als mét de psychiatrie heeft ze een bestaan opgebouwd en heeft ze leren omgaan met het leven.

Meer blogs lezen van Vlinder?

Tip! Lees ook de de blogs van Vlinder over het afbouwen:

  • Deel deze pagina:

Reacties:

  1. Hoi Vlinder,

    Vervelend dat je zo een strijd moet voeren met het afbouwen. Ik ben ook van Paroxetine aan het afbouwen en ik moet zeggen dat ik er echt amper last van heb. Ik heb hier zelf voor gekozen omdat ik met de doseringen teveel bijwerkingen had dus ga ik nu omlaag. Ik heb als alternatief binaural beats, neurofeedback
    En yoga nidra en veel rust. Het komt goed! Je hebt opgebouwd met medicatie je hebt therapie gehad dus dit ga je ook redden! Succes

    1. Hoi Maartje, dankjewel voor je reactie. Mag ik vragen hoeveel en hoelang jij slikte??

      En bedankt voor de tips! Binaural beats kende ik nog niet, yoga nidra ed wel. Wel merk ik dat er ergens in mijn systeem een rem zit om echt in de nidra te zakken.

      Maar ontzettend fijn dat je nergens geen last van hebt!! Ik had me wel ingesteld op heftige onttrekkingsverschijnselen in mijn hoofd, maar niet zo in mijn lijf en allerlei bijverschijnselen. De tinnitus wordt ook steeds erger. Maar heb steeds meer het idee dat dat voortkomt uit overactieve hersenen. Nou daar kan ik me wel wat bij voorstellen. Dat doet alleen de medicatie al.

      Warme groet Vlinder

  2. Hoi Vlinder,

    Je verhaal klinkt heel herkenbaar, ik heb zo’n beetje hetzelfde meegemaakt bij het afbouwen (en stoppen), maar dan met olanzapine. De hersenschokjes kom je het eerste vanaf, maar eigenlijk alleen pas volledig als je met het middel wat je nu slikt stopt.
    Het slaapprobleem herken ik ook heel erg. Het is vreselijk om je gesloopt te voelen, maar niet in slaap te kunnen vallen. Op een zeker moment voel je zelf al aan dat het de komende nacht weer niet gaat lukken. In plaats van je erover te frustreren (wat ik ook heb gedaan), kun je het beter maar gaan accepteren. En dan niet nutteloos in bed blijven liggen, maar bijvoorbeeld iets simpels op TV kijken, of een boek lezen. Ik heb zelfs diep in de nacht wat blokjes buiten gelopen. Je wordt op den duur toch echt wel moe, en krijg je dezelfde korte slaap als die je gewend bent. Maar het is dan minder storend als je toch met iets nuttigers bezig bent geweest dan doelloos in bed liggen.
    Waar je je aan vast moet blijven houden is overigens: het gaat beter worden! Ik wilde dat nooit geloven, maar inderdaad verbetert je slaappatroon op den duur. Ik ben nu bijna 5 maanden medicijnvrij en heb nog maar ongeveer 2 dagen in de week dat ik niet in slaap kan vallen. Dat waren eerst 7 op de 7 dagen, dus al een flinke winst.
    Je zou doxylamine/droomsap kunnen proberen hoor. Bij mij deed het echter niets. Doxylamine is een klassiek anti-histamine, oorspronkelijk op de markt gebracht tegen allergische reacties. Dit middel is in Nederland van de markt gehaald vanwege het bijwerkingenprofiel, en dan met name de voor dat middel sterk versuffende werking. Er zijn inmiddels modernere anti-histamine medicijnen die de versuffende werking niet kennen, dus vandaar dat onze overheid vindt dat doxylamine niet meer verstrekt mag worden in Nederland. Maar in landen bij ons in de buurt zoals Frankrijk en Spanje kun je dit middel gewoon nog zonder recept kopen in de apotheek. Dus zo spannend is dat medicijn niet, anders had het wereldwijd wel verboden geweest.

    1. Hoi Michel, dankjewel voor je reactie. Ja heel herkenbaar dat je van te voren ‘aanvoelt’ dat je een slechte nacht gaat krijgen, maar ik heb dat nu al een paar keer kunnen doorbreken en die gedachte of overtuiging de kop indrukken. Ik moet zeggen dat ik de afgelopen 2 weken heerlijk heb geslapen. Toen ik de blog schreef was het voor nu dus, de laatste keer. En ja, dat in bed blijven liggen…. dat doe ik omdat ik hoop toch in slaap te vallen. Alleen wordt het zo groot, echt een dingetje, waardoor er zoveel spanning bij komt kijken dat slapen natuurlijk helemaal lastig wordt. Schermgebruik is ook finest merk ik. Tv kijken gaat nog wel, maar veel mobiele telefoon, ook overdag, maakt mijn zenuwstelsel super overprikkelt. Dus zoveel mogelijk dat ding laten liggen. Sociale media heb ik al niet meer en ik mis het totaal niet. Droomsap vind ik twijfelachtig om de kans op psychoses. Mijn hoofd is daar gevoelig voor. En bij jou deed het niks, zo zie je maar….

      Fijn te lezen dat je goed hersteld bent!!

      Groetjes Vlinder

  3. Dag Vlinder,
    Tsjonge wat zul je je machteloos voelen. En moedeloos en moe!
    Ik vind je ontzettend dapper. Niemand anders dan jij kan deze weg afleggen… dat is gewoon heel eenzaam en heftig.
    Volgens mij heel verstandig dat je besloten hebt om te stabiliseren. Ik hoop van harte dat je dat rust zal brengen.
    Veel sterkte! Greetje

    1. Hoi Greetje, dankjewel voor je lieve woorden. Ik weet dat jij ook aan het afbouwen bent, ik hoop dat mijn ervaringen jou niet moedeloos maken. Want het is echt mijn ervaring, dus die van jou is echt anders!!

      En eenzaam, ach, dat weet ik niet. Ik zie het vooral als een proces, om weer heel te worden. Echt IK zijn, en na al die jaren vind ik dat ik dat gewoon verdien en gun ik het mijzelf. En dat het niet makkelijk is, dat klopt. Maar zo gaat het soms in het leven. Ik knijp mijn handen dicht bij alles wat ik heb, én al heb bereikt. En…. de laatste loodjes wegen het zwaarst zeggen ze, en dat geldt ook voor dit proces. Dit zijn de laatste loodjes 🙏

      Liefs!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.