Main content

Zoals misschien al opgemerkt in het gedicht dat ik twee weken geleden de ether in heb laten brengen door mijn trouwe metgezel en naamsgenoot Jeroen, ben ik gestart met nieuwe medicatie.

De overspoeling bleef maar doorgaan en ondanks alle pogingen om mijn geest in balans te krijgen kreeg ik er geen vat meer op. Hij voelde een aantal weken serieus aan als een ongeleid projectiel. Als observator, wat ik het liefst doe, kon ik er niets meer mee. Ik aanschouwde het, liet het gebeuren en verbaasde me vooral.

Wetende dat life events een enorm beroep kunnen doen op je veerkracht wist ik dat me het nodige stond te wachten

Het blijft alleen zo vreemd om te merken dat ‘iets’ in je het over lijkt te nemen. Het doet me ook steeds meer realiseren hoe controlebehoeftig ik eigenlijk wel niet ben. Hoe fijn het wel niet is als zaken enigszins voorspelbaar zijn.

Hoeveel behoefte ik eigenlijk wel niet heb aan vastigheid in mijn leven. Zodra het wegvalt wordt het direct voelbaar. De totale onmacht die zich dan meester van me maakt is enorm. Het verdriet daarom intens. En dan ook nog de boosheid.

“Waarom heb ik dit toch? Waar heb ik dit aan verdiend?” Vragen die velen zich zullen stellen die om wat voor reden dan ook knel zijn komen te zitten en aanlopen tegen hun eigen kwetsbaarheden.

Het doet me ook realiseren hoe bijzonder het feitelijk wel niet is wat ik allemaal wél heb. Maar het doet me ook beven om het feit dat ik dat dus allemaal kan verliezen. Het is betrekkelijk, het leven. Toch voelt het dikwijls  niet zo. Sommige zaken lijken voor altijd zo te zijn, zo voelt het althans.

Als ik me stabiel voel dan kan ik me dikwijls voorhouden: “Dit verandert niet meer. Het voelt zo kloppend. Ik voel me stabiel, al enige tijd en ik weet dat ik het onder controle heb. Mij kan weinig meer gebeuren.”

En dan slaat het weer om, ontmoet je uitdagingen waar je nog niet eerder voor hebt gestaan en word je tijdelijk toch weer overhoop geblazen

Ik vraag me oprecht af of dit ooit gaat wennen. Het blijft telkens weer een klap in je gezicht. Je vertrouwen in je eigen geest wordt weer danig op de proef gesteld. En als ik mezelf echt doordringend aankijk in de spiegel en mezelf afvraag of ik hier nu werkelijk zoveel over te vertellen heb, dan ontwaar ik in mijn eigen blik vertwijfeling.

Want ik wéét dat zodra de boot in mijn hoofd daadwerkelijk omslaat ik even ‘weg ben van huis’. En dat niemand, maar dan ook niemand, hier iets aan kan doen. En dat het uitzitten wordt totdat men de boot weer vlot heeft weten te trekken in mijn hoofd.

En dat je jezelf hierin kunt helpen? Absoluut. Want dat is namelijk wel wat er nu gebeurt. Ik lijk weer sneller op te staan. Maar naast alle aangeleerde voorzorgsmaatregelen heb ik in dit geval dus ook hulp nodig van medicatie die de emotionele boeggolven even wat doen temperen.

De boot dreigde namelijk verder en verder het diepe water in te verdwijnen. En het helpt me. Tegelijkertijd besluipt ook nu me weer het gevoel van ‘ziek zijn’ des te meer.

Want ja, als je medicatie nodig hebt dan doe je het niet meer zelf toch?

In die discussie zie ik ook altijd weer interessante zaken voorbij komen. Tegenstanders en medestanders van medicatie. Wat het spul wel niet allemaal met je kan doen, begin er vooral niet aan.

En toch, hoewel ik als psychiater het liefst zo min mogelijk medicatie hoop te verstrekken aan mijn cliënten, ben ik oprecht blij dat ik in een tijd leef dat er in elk geval de mogelijkheid bestaat te onderzoeken of het iets voor je kan betekenen.

Want mij helpt het écht, ontegenzeggelijk. Zoals therapie mij ook écht van alles gebracht heeft. En nog steeds doet. En meditatie net zo.

Het is en blijft een persoonlijke zoektocht. Wat kan therapie voor je betekenen? Wat kan meditatie voor je betekenen? Wat kan een gezonde leefstijl voor je betekenen? Wat kan medicatie voor je betekenen? Een persoonlijke puzzel inderdaad. Misschien viel de afgelopen weken wel weer een puzzelstukje op de goede plaats. De tijd zal het leren.

 


Jeroen Kloet is psychiater en blogt op persoonlijke titel. Hij is initiatiefnemer van het Anti Stigma Café, een initiatief om stigma rondom psychische kwetsbaarheden te doen verminderen. 

Fotocredit: Dagboekfragment van Jeroen Zwaal
  • Deel deze pagina:

Reacties:

  1. Jeroen. Medicijnen zijn een rollator. Maar wanneer het donker is buiten val je nog steeds van het trottoir.
    Je maakt dit volstrekt nutteloze door en de medicijnen zullen helpen ( denk ik) of dit de juiste zijn? Voor sommige dingen zijn medicijnen niet werkzaam. Ze bieden alleen maar een steuntje in de schemer. Je bent een wijs mens en alle dingen heb je al zo vaak doordacht en overpeinst. Je hebt vast alle suffe films gekeken en Engelse humor gezien? Binge watching? Rij eens naar de Maasstad of zoek een theater met Sara Kroos. We peinzen mee. Het komt goed!

  2. Sterkte en dat het recht en goed komt, beterschap ook, zelf niet zo best hier door omstandigheden en operatie die in de planning is, bereikte mij een vreemd bericht dat ik contact had gezocht met jou per telefoon, wat ik naar zou vinden want ik heb dat niet gedaan, mogelijk met nummers wissen en jouw telefoonnummer niet in bezit gehad voor zover ik weet ook, de slechte leefomstandigheden van mij en Fenomeen van Raynaud ook in mijn handen/vingers. Hoop dat dit bericht bijdraagt aan je herstel want dat van mij kreeg deuk weer na horen van dit bericht via via.

  3. Maar niet altijd helpt medicijnen en therapie.

    Ik kampte vanaf mijn puberteit al aan depressies en angsten. Hoewel ik nooit fan ben geweest van psychologen en psychiaters, heb ik na lang gezeur toch een poging gewaagd om onder behandeling te gaan. Helaas heeft zowel therapie als medicatie mij niet geholpen. Ik denk dat dit wel een groot deel aan mij lag. Ik stond nooit echt open om mijn levensloop met de daarbij behorende klachten bespreekbaar te maken. Mijn angsten en sombere gevoelens stonden dusdanig op de voorgrond dat praten nauwelijks meer mogelijk was. Ik heb daarna nog wel eventjes medicijnen geprobeerd. Maar ook dit gaf geen gewenst effect. Misschien ook omdat ik bij medicijnen meteen al resultaat wilde zien. Na twee weken had ik het al wel voor gezien. Ik nam de medicijnen niet meer consequent in. Dus als laatste optie bleef er alleen nog opname over. Zowel vrijwillig als gedwongen zag ik het echt niet zitten om opgenomen te worden. Ik koos daarom om de GGZ vaarwel te zeggen. Want als je bijna alle opties heb gehad, dan kunnen ze niks meer voor je doen dan op eigen houtje verder te moeten met je leven. In zo geval had ik vanuit de GGZ wel wat meer handvatten willen krijgen. Want het bleek moeilijker dan gedacht. Ik voelde me steeds slechter en de klachten bleven onvermijdelijk bestaan. De “ik wil niet meer” spookte continu in mijn hoofd. Maar ik bleef wel op mijn hoede. Als je echt niet meer wilt, dan moet je het wel goed doen. Aangezien er anders een grote kans bestaat dat je wordt opgenomen. En dat is één ding wat ik absoluut niet wil. Het was dus iedere dag afzien.

  4. Jouw woorden zijn voor mij helaas zo herkenbaar, Jeroen maar ook troostrijk. Het is alsof ik in een spiegel kijk. Het spiegelbeeld dat ik eigenlijk niet wil zien. Zoals je schrijft is het een persoonlijke zoektocht waarbij extra medicatie voor kortere of langere tijd nodig kan zijn. Zelfs na dertig jaar vaart mijn boot af en toe de verkeerde koers. Vaak zie ik het aankomen en stuur ik bij. Nu dobber ik en hoop weer gauw de reddingsboei te vinden. Voor mij went het nooit.

    Wens jou een stabiele koers. Dank je voor je woorden, Jeroen. Op de een of andere manier steek je me hiermee toch weer een hart onder de riem.

    Warme groet,
    Truus Zeegers

  5. Beste Guy,

    Dank wederom voor je steunende woorden. Misschien om misverstanden te voorkomen, ik ben niet opgenomen. Niet dat dit een verschil maakt maar vond t wel even goed dat aan te geven.
    Groet,
    Jeroen Kloet

  6. Jeroen,

    Mooie woorden van wat je tijdens een opname qua gevoelens allemaal doormaakt. Ik wens je toe dat je snel in rustigere waters mag varen en dat je stabiele periode er snel aankomt. Guy

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *