Fotocredits: Artemis
Een diagnose kan houvast geven, maar voor Artemis voelde het als een diagnose die niet past. Ze beschrijft een leven waarin ze zich niet herkende in het beeld van haar diagnose. Vanuit haar eigen ervaringen ging ze op zoek naar wat haar lijden, maar ook haar vreugde, voor haar betekent.
Triggerwarning: de volgende blog bevat voor sommige lezers heftige onderwerpen, waaronder trauma en euthenasie.
Denk je aan zelfdoding? Neem dan 24/7 gratis en anoniem contact op met 0800-0113 of chat op www.113.nl.
Eens was ik boos. Boos om mijn etiket, dat voelde als een veroordeling tot een gevangenis. Een lege ruimte met dikke stenen muren waar ik niet doorheen kon. Waar ik me volledig machteloos voelde en waar ik heb gevochten om mijn waardigheid te behouden.
Angst en psychose
Zo’n 28 jaar geleden leed ik aan ernstige slapeloosheid, depressie, angst en trauma. Trauma leidde naar angst. En met de angst was de weg uiteindelijk vrij naar psychose. Dat is echter nu mijn eigen conclusie. Ik heb sindsdien heel wat angsttoestanden en psychotische episodes gehad in mijn leven.
In 2010 kwam ik via een crisis bij de ggz. De hulpverlening concentreerde zich op een diagnose en het geven van medicatie. Ik bleek bipolair. Er werd voor mijn gevoel niet voldoende onderzoek gedaan. Ik kreeg lithium en quetiapine (antipsychoticum), zo nodig diazepam, maar dat weerhield mij niet van angstperiodes en psychose.
Mijn eigen traumabehandeling
In die tijd kreeg ik geen traumabehandeling. Ik wilde uiteindelijk ook niet meer praten, omdat het gewoonweg te veel was. Kon het ook niet, omdat de medicatie mijn denken verstoorde. Het bleek ook moeilijk, omdat ik inmiddels op slot zat, geen uitleg kon geven en er niets aan mij te zien was.
Ik begon zelf met mijn eigen ‘traumabehandeling’ door middel van tekenen en schilderen, schrijven, veel lezen en veel sporten. Maar de inzichten waren soms heel heftig en doorbraken gaven veel angst. En uiteindelijk werden dat psychotische toestanden. Stormen noemde ik dat.
Mijn Stormen heb ik altijd symbolisch beschouwd, als betekenis en uiting van trauma. Heel veel heb ik kunnen oplossen. En ik bleef staande, rechtop. Belandde in de hemel en in de hel en leerde veel. Ik noemde mijzelf een Wilde Storm, het was veel voor me.
De reis komt ten einde
Door een nieuw trauma 10 jaar geleden haalde ik uiteindelijk het einde. Het einde van een reis en ik was moegestreden. Ik kon niet meer voor mijzelf opkomen, kon niet meer vechten. Ik had absoluut geen gedachten over zelfdoding. Er was alleen maar een doodsangst, paranoia en slapeloosheid.
Ik ‘werd’ schizoaffectief.
Ik kreeg lithium, clozapine (antipsychoticum), een lage dosis quetiapine en diazepam. Wat voor mij verschrikkelijk was. Het voelde als een grote klem op mijn hoofd waardoor ik niets meer kon. Niet meer denken, lezen, schrijven of schilderen. Laat staan spiritueel iets voelen. Geen hoop, alleen maar zombie zijn. En de angst bleef, soms doodsangst en ook achterdocht, soms paranoia, elke dag weer. De greep voelde afschuwelijk en werkte verlammend, een ijzige greep om mijn hart. Mijn angst werd niet herkend of erkend. Blijkbaar was die niet zichtbaar, ook al probeerde ik erover te vertellen. De psychiater vond dat ik harder en beter mijn best moest doen. Dus dat deed ik: tanden op elkaar en doorgaan.
Goed nadenken, woorden vinden en voor mezelf opkomen lukte op dat moment nauwelijks. Vanbinnen was ik op. Ik wilde er eigenlijk niet meer zijn, omdat het voor mijn gevoel niet langer vol te houden was. Uiteindelijk heb ik een verzoek gedaan om een euthanasietraject te starten. Gelukkig is het niet zover gekomen.
Nieuwe hoop
Na 1,5 jaar kreeg ik griep en koorts. Ik raakte ontregeld en trok me terug, mentaal kon ik niet meer vechten. Ik belandde in een psychose. Er kwam ook een nieuwe psychiater en hij verving de clozapine, ik kreeg aripiprazol (antipsychoticum). Daardoor kwam er rust, de doodsangst en paranoia verdwenen en ook de klem op mijn hoofd. De diazepam werd, nadat ik stabiel werd, afgebouwd. Langzaam kwam ik weer vrij.
Vanaf dat moment bouwde ik mijn leven weer op. Voorzichtig begon ik weer te schrijven, te tekenen en te lezen. Ik begon met het tekenen van mijn angsten en psychotische toestanden, want ik kon alles nog herinneren. Langzaamaan kreeg ik weer inspiratie. Het was heel hard werken.
Toch bleef ik last houden van angstgevoelens en stress. Het was geen doodsangst, maar angst voor de openbare ruimte. Ik was zo moe van het vechten en kreeg depressieve gevoelens. Zelf heb ik gezocht naar methoden om om te kunnen gaan met de angst, zoals mindfulness, maar daar werd ik nog meer gespannen van. 1 jaar later kwam er escitalopram (antidepressivum) bij. Dit gaf meer rust.
Een nieuw Verhaal
7 jaar leef ik nu grotendeels angstvrij. Mijn leven is veilig, maar wat beperkt, omdat ik bepaalde situaties mijd. Ik teken en schilder, schrijf, doe veel wat mij gelukkig maakt, heb een nieuwe liefde. Ik voel me happy. Elke dag slik ik mijn medicatie. De quetiapine is er inmiddels afgehaald.
Intussen ben ik begonnen met vermindering van de lithium. Ik ben actiever, kan me weer concentreren, veel beter en helderder nadenken. Ik heb helemaal geen last van nare bijverschijnselen of onttrekkingsverschijnselen. Doordat ik minder vermoeid ben, ben ik ook weer gaan sporten. Daardoor voel ik me krachtiger, heb ik geestelijk en lichamelijk meer energie en voel ik me ook weerbaarder.
Bestaansrecht
Mijn binnenwereld voelt veilig en is oneindig groot. In mijn eigen wereld ben ik een volwaardig mens. Maar in deze buitenwereld voel ik mij geconfronteerd met de diagnose schizoaffectief. Ik voel me een ziekte. Ik haat dit voor mij beperkende etiket. En daarmee ontstaat het gevoel dat ik mijzelf daarom moet haten, want ik ben nou eenmaal schizoaffectief. In mijn eigen wereld ben ik echter heel en daar ontstaat dan de strijd. Mijn strijd voor bestaansrecht.
Toen ik in het verleden in de war was, moest ik erg mijn best doen om voor mijzelf op te komen en mijzelf te beschermen. Dat was erg zwaar en bijna onmogelijk, juist ook door de medicatie die werd voorgeschreven. Het probleem was dat ik daarom zelf niet goed kon nadenken over een goede behandeling. Mijn leven was een soort gevangenis geworden waarin ik mijzelf kwijtraakte. In plaats van heel te worden, viel ik uiteen. Het voelde alsof ik steeds meer werd gereduceerd tot mijn diagnose, terwijl ik zoveel meer ben dan die diagnose. Door mijn eigen zoektocht naar mijzelf zie ik het nu allemaal helder, met terugwerkende kracht.
Waarom kreeg ik geen therapie om met mijn angst om te gaan? Waarom was er geen overleg? Waarom werd er niet met mij gesproken over wat goed voor mij was? Waarom werden er zo weinig vragen gesteld? Waarom ervaarde ik zo weinig ruimte voor begrip en een open en eerlijk gesprek? Het voelde voor mij alsof er veel voor mij werd ingevuld, terwijl ik juist behoefte had aan een gesprek waarin ook mijn eigen ervaring serieus werd genomen. Ik word daar nog steeds verdrietig van.
Gevoeligheid en Storm
Mijn halve leven heb ik enorm mijn best gedaan om een goed woord te vinden voor de toestanden die men als psychosen beschrijft. Mijn Stormen werd voor mijn gevoel te veel als ziekte beschouwd.
Mijn Stormen zijn symbolisch, creatief en spiritueel. Ze komen voort uit trauma en ik verwerk. Ze mondden soms uit in chaos, zorgden voor verwarring en angst. Daar móét ik wat mee, ze vertellen mij iets dat waardevol is. Het zijn mijn verhalen. Ze maken mij tot wie ik ben vandaag, want ik heb veel van ze geleerd en ze hebben mij inzicht verschaft.
Ik zou geen wilde Storm meer willen echter. Ze haalden het leven overhoop en ik heb er te veel gehad. Ik heb een gevoeligheid. En mede door deze gevoeligheid kan ik dingen. Kan ik creatief en spiritueel zijn, voor mij essentiële dingen.
Van mijn Stormen heb ik zelf geleerd. Hoe een orkaan boven zee raast en boven land gekomen aan kracht verliest. Aarden is mijn ding. Goed eten en voor mijzelf zorgen, goed slapen. Contact maken met de aarde, het tastbare. Tot rust komen.
Liefde en zelfrespect
Ik maakte ook een hulpplan, wat ik kon en moest doen als het zover was. Me omhullen met zachtheid bijvoorbeeld, lief en zacht zijn voor mijzelf.
En zo kom ik aan bij de liefde. De liefde voor jezelf, van jezelf houden. Jezelf nooit loslaten. Niet de schaamte, het gebrek dat je wordt toegeschreven. Maar zelfrespect en begrip voor jezelf. Geef je bestaansrecht nooit op.
Gelukkig zijn er ook die wel begrijpen en dat maakt alles hoopvol. Binnenkort begin ik met traumatherapie.
Ik ben dankbaar voor al het moois in mijn leven, voor mijn verhaal. En dankbaar voor hen die tussen de regels doorlezen en begrijpen dat er meer is dan een etiket.
Meer lezen over een diagnose die niet past?
- Als een stoornis je identiteit wordt… het effect van een label
- Het GGZ ziektemodel kan ziek maken – Info van PsychoseNet
- Hoe kom ik van de diagnose schizofrenie af?
Heb je een vraag?
Onze experts beantwoorden jouw vraag in het online Spreekuur van PsychoseNet. Gratis en anoniem.
Wil je PsychoseNet steunen?
Wordt donateur en help ons om mooie projecten te realiseren.
Geef een reactie