Main content

Tot mijn zevenendertigste jaar, in 2009, geloofde ik niet echt in God. Totdat ik psychosen kreeg en gedwongen werd opgenomen in een psychiatrisch ziekenhuis. Ik moest heel vaak kiezen of ik wilde sterven om de mensheid te redden.

Keer op keer koos ik voor de mensheid. Nadat ik weer een keer had moeten kiezen en weer in doodsangst was, kwam ik Christus tegen. Na mijn psychose kon ik niet geloven dat ik hem echt ontmoet had.

Toen ik eenmaal antipsychotica nam en ontslagen was uit het ziekenhuis verdween de gedachte dat ik hem ontmoet had naar de achtergrond. In 2013 stopte ik met mijn antipsychotica en toen ik op de gesloten afdeling was opgenomen ontmoette ik Christus weer in de binnentuin. Hij liet me zien hoe hij de wereld ziet.

Alles leeft en interacteert. De struiken, de bloemen de slakken. Hoe klein ook. Alles leeft. Ook voelde ik een enorm verlangen naar vrede. Hij moedigde me aan om open te zijn over mijn psychische kwetsbaarheid en naar zijn huis te komen, de St. Vituskerk in Hilversum. Zodra mijn gedwongen opname overging in een vrijwillige opname en ik meer ruimte kreeg om naar buiten te gaan ging ik naar de St. Vituskerk. Ik belde aan bij de pastorie.

 De pastoor deed open

“Ik zat eigenlijk te eten, maar ik wilde graag weten wie er aan de deur stond”, zei de pastoor. Hij had een erg vriendelijk gezicht met zilverkleurig, haast engelachtig haar. Hij droeg een zwart hemd met een zwarte priesterboord.

“Ik voel zo’n liefde voor Christus en wil hem graag iets geven’’, zei ik zacht.

“Dan kun je je het beste aansluiten bij de kerk”, antwoordde de pastoor vriendelijk. Nog tijdens mijn vrijwillige opname voerde we ons eerste gesprek.

Ik voerde gesprekken met de pastoor over het geloof

In de pastorie spraken de pastoor en ik over verschillende onderwerpen. Ik had als vragen opgeschreven wat hij vond van het misbruik van kinderen in de kerk, over wat volgens hem het belangrijkste is dat ik uit de bijbel moet weten, aan welke geboden gelovigen zich dienen te houden, hoe de kerken georganiseerd zijn, hoe de pastoor tegen andere geloven aankijkt en hoe hij het hiernamaals ziet. We voerden een interessant gesprek.

Na mijn opname heb ik het even laten rusten. Met mijn hoofd kon ik er niet bij dat God bestaat. Ik bedacht me eigenlijk dat als ik echt een wetenschapper was, en ik me aangetrokken voelde tot de kerk, dat ik op zijn minst op onderzoek uit kon gaan om te kijken of het bij me past.

Vervolgens heb ik veel meer gesprekken gevoerd. Eerst met een priester, aan wie ik vroeg hoe de kerk aankijkt tegen de positie van vrouwen en later voerde ik regelmatig gesprekken met de pastoor.

 Christus is liefde

Tijdens mijn opname in 2009 kreeg ik het gevoel dat Christus liefde is. Toen ik een gesprek voerde met de priester adviseerde hij me om een jongeren catechismus te kopen, de YouCat. En wat stond daar op de eerste bladzijde? God is Liefde.

Ik was verbaasd, evenals over het feit dat de pastoor de kerk het Huis van God noemde. Zo had hij dat ook tegen mij gezegd, ‘kom naar mijn huis’’. God is liefde, dat valt niet te bewijzen. Net zoals je geliefde zijn of haar liefde niet echt kan bewijzen, daar vertrouw je op, dat voel je.

In het begin gleden vaak de tranen tijdens een mis over mijn wangen. Als we elkaar vrede wensen bijvoorbeeld. Ik vind het zo mooi dat iedereen dan gelijk is aan elkaar, of je nu een huis hebt of niet. Iedereen is in de kerk gelijk aan elkaar als de pastoor God’s woord verkondigt.

Licht psychotisch of spirituele ontwikkeling?

Mijn psychiater vindt de gesprekken die ik voer met Christus: “een vreemd puzzelstukje”.  Alsof ik nog voor vijf procent psychotisch ben. Zo denkt mijn zusje – die me door en door kent – er ook over.

Zij vraagt zich af of het niet beter is als ik mijn medicatie verhoog. Ze weet echter hoe ik worstel met de bijwerkingen van de medicijnen. Belangrijkste voor mij is echter dat ik Christus niet kwijt wil. Daarom heb ik ook gesproken met Jim van Os, ik wilde graag weten hoe hij het ziet.

Hij ziet mijn contact met Christus echter als iets moois. Ook een goede vriendin van me – met wie ik onder andere sport en regelmatig samen werk in de lounge bij Seats2Meet – vindt mij ‘gewoon normaal’, met een psychische kwetsbaarheid. Daarnaast zeggen andere mensen binnen de kerk eveneens dat ze tegen God praten.

Ik zie het zelf als een spirituele ontwikkeling. Hoe zweverig ik dat vroeger ook gevonden zou hebben, waarschijnlijk zou ik als ik het zelf niet had meegemaakt hetzelfde denken als mijn psychiater en mijn zusje.

Nu is het anders. Christus geeft richting aan mijn leven. Of beter gezegd, ik volg nu mijn roeping: de oprichting van de vredesorganisatie Peace SOS; open zijn over mijn psychische kwetsbaarheid; en ook anderen proberen te helpen.

Het leven gaat voor mij nu om veel meer dan zorg voor de directe familie, het hebben van een carrière en een cognitieve benadering van gewelddadige conflicten.

Het gaat om het geven van liefde aan anderen. Om vrede, het voeden van de hongerigen en het verlichten van het lijden van de zieken en de mensen die eenzaam zijn, of zich buiten de maatschappij voelen staan. Juist zij die het meest kwetsbaar zijn hebben ook aandacht nodig.

Ik houd veel van Christus. Daarom heb ik op Witte Donderdag 2017 ook mijn Eerste Heilige Communie gedaan.


May-May Meijer is voorzitter van Peace SOS. Ze werd in 2009 gedurende zes maanden gedwongen opgenomen en schreef daar een boek over. Ook schreef ze verschillende artikelen over haar gevoeligheid voor psychosen en manieën voor Schizophrenia Bulletin van Oxford University Press.

Meer van May-May:

Notitie van de redactie: we staan open voor alle blogs die raken aan spiritualiteit in de breedste zin van het woord, waarbij we respect hebben voor elke religie. Gabor Maté geeft hier mooi woorden aan (Engelstalig).

fotocredits: May-May Meijer bij de kerk in Bethlehem die om de stal is gebouwd waar volgens de overlevering Jezus is geboren.
  • Deel deze pagina:

Reacties:

  1. Beste May-May,

    Op mijn zestiende heb ik ook een psychose gehad. Dat is nu twee jaar geleden. Toen mijn hoofd zo ontzettend pijn deed en ik bijna bewusteloos raakte van de pijn (ik was nog wel wakker), zag ik Jezus in een visioen. Het was geen droom, omdat ik wakker was. Ook was het geen hallucinatie; ik was in een andere omgeving. Even stopte de pijn en voelde ik liefde.

    Nu is het twee jaar later en ik vraag mij nog steeds af wat die visioen betekende. Ik ben nog steeds depressief en slik nog steeds antipsychotica. Binnenkort wil ik stoppen, maar ik ben bang. Bang dat het terugkomt en mijn leven voor altijd zo blijft. Het lijkt wel alsof ik vast zit in die ongelukkigheid. Mijn wens is om genezen te zijn en zonder medicatie te kunnen leven.

    Ik heb mij wel bekeerd tot het Christendom, maar niemand snapt dit.

    Met vriendelijke groet,

    B.

  2. beste May-May,

    Veel zegen toegewenst voor je Eerste Heilige Communie!
    Christus leeft!!!
    Psychosenet verdient een compliment omdat het ruimte geeft voor spiritualiteit, het wordt zo vaak in de maatschappij in de marge weggeduwd.

    Hartelijke Groet

  3. Dankjewel, dankjewel, zoveel herkenning, zoveel bevestiging… Meer wil ik niet over kwijt, ik ben dankbaar dat God en Jezus Christus in mijn leven zijn gekomen, dankjewel!

  4. Ha Aleid en Wings,

    Hartelijk bedankt voor jullie hartverwarmende reacties op Eerste Paasdag! Ja, mooi dat je dat aanhaalt Aleid dat vanuit spiritualiteit psychosen worden gezien als een link naar een hoger bewustzijn. Voordat ik zelf ziek was (10 jaar geleden), zou ik dat ongetwijfeld als ”zweverig” hebben afgedaan. Maar zoals vandaag ook tijdens de mis gezegd werd, soms voel je gewoon dat iets klopt. Dat heb ik zo vaak meegemaakt tijdens een mis, zoveel gevoelsmatige herkenning. Het echte en oprechte streven naar vrede en een einde aan honger en pijn.

    Mooi dat je de dialogen met Christus herkent Wings. Overigens bedoel ik niet Jezus, maar zijn vader. Hij vroeg me hem Christus te noemen, dus dat doe ik dan ook. Wat nog wel eens tot verwarring leidt. Ik ben zelf ook heel lang voorzichtig geweest om het te delen. Ik schreef toen ook onder pseudoniem. En als je je daar fijn bij voelt, zou ik dat vooral zo houden. Op een gegeven moment zei Christus tegen mij dat als ik beter wilde worden ik twee dingen moest doen: open zijn over mijn psychische ziekte en naar zijn Huis komen. Dus dat heb ik gedaan. En ik voel me er inderdaad beter bij. Het is fijn dat andere mensen in de kerk ook in Christus geloven en dat je het geloof met hen kan delen. Ook heb ik veel over het geloof geleerd door de pastoor. En verder ben ik ook nog mijn ”oude zelf”, ik vind iedereen ok (dus ook homo’s en lesbiennes en anderen). Christus heeft een groot hart denk ik.

  5. Vanuit spiritualiteit worden psychoses en wanen gezien als openingen naar groter bewustzijn.
    Ook jouw verhaal vertelt hiervan.
    Ik denk dat deze kennis wijder verbreid zal worden zodat de psychiatrie er breder naar kan kijken en mee omgaan.
    Psychiatrie en spiritualiteit komen in deze aandoeningen samen.
    Zoals jij bent opengebroken, met het geweld van een psychose, zo kan dat misschien ook qua visie gebeuren.

  6. Hi May May,

    Ik weet dat je blog al even terug is, maar zag de link vandaag langskomen op Facebook. Fijn om te lezen jouw woorden! Ik herken het, deze dialogen met Jezus. Ik vind ze zo waardevol, die tijden dat Hij zo bijna fysiek ‘daar’ is, dat ik Hem ervaar met wat ik noem ‘verhelderde intuitie’, daarnaast voel ik troost met een diepe aanwezigheid in mn gevoel en ervaar ik woorden van liefde spreekt in mijn hart. En tegelijkertijd, na mijn full blown psychose in 2015 ben ik er voorzichtiger in geworden om dit te delen. Het wordt vaak niet begrepen. Het kostbaarste wordt vaak weggegooid door mensen die het zelf niet zo ervaren. (Wat is realiteit he… die vraag zit er altijd achter.) Maar het is zo betekenisvol en belangrijk voor mijn ziel, terwijl ik gewoon steeds beter in balans leer te komen, door me ook te focussen op andere aspecten van het leven.
    Dankjewel dat je erin gaat staan. Lijkt me fijn om je beter te leren kennen! Ik ben zelf meer deel van de ‘genade movement’, maar zie ook steeds meer dat de katholieke kerk veel meer de incarnatie pakt dan veel protestanten.

  7. Ha Roelof,
    Ik ben erg blij te horen dat jij ook Christus heb ontmoet! En wat zeg je dat mooi, dat gevoel heb ik ook dat het leven met Christus en Jezus meer tot zijn recht komt, meer in balans is. Alleen soms denk ik even niet aan Christus en soms blijft het me moeilijk voor te stellen omdat ik tot mijn 37e jaar niet in God heb geloofd. Dan vraag ik me af of het nu aan mij ligt. Dus, daarom hartelijk bedankt voor het delen van je verhaal! Hopelijk maken we met iedereen – of je nu wel of niet in God gelooft – de wereld een stukje mooier.
    May-May

  8. Hoi May May,
    Je verhaal is voor mij heel herkenbaar. Samen met mijn vriendin ben ik 21 jaar geleden regelmatig kerken gaan bezoeken In 2013 heb ik melaten dopen en belijdenis gedaan. Ik ben daar nog steeds erg blij mee. Ik had toen, en nu, heel sterk het gevoel dat we zonder God en Jezus niet tot ons recht komen. We hebben ze nodig. Ik heb zelf niet zozeer een hele grote ontmoeting gehad, maar meer in de loop der jaren een heleboel kleintjes,
    Roelof

  9. Ha Katja,
    Het verhaal over je dochter is ook ontroerend. Ja, dat herken ik van heel gevoelig zijn en open staan voor alles. Als ik muziek luisterde kon het me zo raken dat ik minutenlang in huilen uitbarstte. Of als een mede-patiënt niet wilde eten dan trok ik me dat enorm aan. Bij mij helpen/hielpen medicijnen wel, al heb/had ik ook enorme last van de bijwerkingen. Ik kan me voorstellen dat je er best radeloos van wordt als ook medicijnen niet helpen. Ik hoop echt van harte dat het goed gaat met je dochter! En ik denk ook dat er andere manieren zijn om ”te leren”’ dan via kennis tot je nemen door middel van ”denken” zoals wij op scholen doen. Bijzonder dat je dat ook zo ziet. Zo heb ik tijdens mijn psychosen erg veel gevoeld en daardoor ”geleerd”. De gewone gesloten binnentuin van de ziekenhuisafdeling werd een mooie wereld. Bijna een paradijs. Ik zoek nu alleen nog manieren om dat te over te dragen aan mensen of met ze te ”bespreken” (en is ook belangrijk dat ik op mezelf blijf passen). Niet alles wat ik heb geleerd klopt, maar de basis denk wel. De liefde voor alles wat leeft bijvoorbeeld. Ik wil zo graag een wereld waarin alle kinderen kunnen spelen.
    Jij en je dochter ook liefs, vrede, en alle goeds gewenst!
    May-May

  10. Hallo May-May, ik ben ontroert door je blog. Ik heb een dochter die erg veel last van psychoses had, wat ze ook deed met medicatie, het hielp allemaal niks. Wat ik merkte aan haar dat ze heel gevoelig was en open stond, veel meer dan wij. Ik denk dat wij veel informatie missen….zoals God ervaren. Jij (en ook anderen) kunnen die werkelijkheid wel ervaren, je ‘weet’ zeker dat het waar is! Het is een ander soort weten, niet met het denken. Ik wens je veel goeds.

  11. Ha Ré,

    Wat mooi en bijzonder dat je een ontmoeting met Jezus hebt gehad! En wat ontzettend fijn dat je je weg hebt gevonden en dichter bij God bent gekomen. En mooi dat je vriendschappen hebt gesloten en je vrouw hebt ontmoet. Wat een liefdesgeluk! Jij ook erg bedankt voor het delen van jouw inspirerende verhaal. En veel liefs en alle goeds voor jullie!
    PS ik kan geen ‘deelreacties’ geven dat werkt bij mij niet. Daarom staat mijn reactie onder jouw reactie

  12. Hoi May May, mooi dat jouw psychotische beleving jou dichter tot God heeft gebracht.
    In 2006 heb ik in mijn derde en laatste psychose een mooie ontmoeting met Jezus gehad waarbij Hij mij vroeg Hem te volgen.
    Ik was paranoia, angstig en zat in een sociaal isolement.
    Ik ben de Bijbel gaan lezen en sloot mezelf aan bij een evangelische gemeente. Hierdoor kwam ik steeds dichter bij God, sloot vriendschappen en ontmoette mijn huidige vrouw met wie ik een erg gelukkige relatie heb! Wat een ontmoeting met Jezus allemaal kan doen.
    Dank voor jouw verhaal.
    Gods rijke zegen voor jou!
    Hartelijke groet,
    Ré Wiggerman.

  13. Ja precies Arja goed dat je het er nog even uitlicht: ‘God is Liefde’.

    En ohhh, wat een aardige en lieve woorden Wybo!! Ik voel me erdoor geraakt. Ik put er hoop uit. Ik voel me soms erg onrustig, ik wil graag dat er Vrede op Aarde komt, maar waarom duurt het zo lang?! Als ik de beelden zie van Oost Ghouta, Jemen, Burundi, Mali, de verhalen hoor dan is het moeilijk om rustig te blijven. Kun je nagaan als je er zelf middenin zit. Ook vraag ik me dan af of ik het dan wel goed doe of dat ik meer moet doen. Dus heel erg bedankt nogmaals voor je liefdevolle woorden.

  14. Bijzonder May May, hoe je jou ervaringen open met ons deelt, ze probeert te plaatsen, te duiden én te leven. De bijbel staat vol met ontmoetingen en ervaringen die we anno nu als vreemd of psychotisch zouden aanduiden. Maar daarmee gaan we voorbij aan de kern van die ervaringen: de zin die ze voor de betreffende mensen zelf hadden. Ze gingen op weg naar nieuw land, ze werden zich bewust van onrecht, ze kregen meer oog voor de kracht van kwetsbaarheid. Zo vergaat het jou ook. Ga je weg, sta open voor alles en iedereen die je tegenkomt, je bent een bijzonder mens!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *