Fotocredits: Miriam (pseudoniem van Marian van Unen)
Hoofdstuk 28, polepole
Voor Miriam (pseudoniem van Marian van Unen) groeit een toevallige ontmoeting na een schilderles uit tot een bijzonder gesprek. Ze praten over een mooie reis naar Tanzania en het herstellen van een mentaal zware tijd. Het gesprek vormt het begin van een langdurige vriendschap.
Lees eerdere hoofdstukken van Miriam hier!
“Ben je in Tanzania geweest?” Ze kon haar opwinding moeilijk verbergen. Dat was een heerlijk toeval. Ze zaten samen op het terras aan de Amstel na een schilderles in een school in de buurt. Ze had hem voorgesteld een broodje te gaan eten omdat ze hem aardig had gevonden en gezelschap zocht. Iemand ontmoeten die in Oost-Afrika was geweest. Het land waar de vader van haar zoon vandaan kwam. Ze kon niet wachten zijn verhalen te horen en, als ze durfde, zou ze misschien ook haar eigen verhaal kunnen vertellen. Hij kwam op haar over als lief en zacht.
“Ik was er met een groep en we hebben de Kilimanjaro beklommen”, zei hij.
“Ik ben nooit in Tanzania geweest, maar wel in Kenia en had toen dolgraag ook die berg willen doen.”
Zal ik het wel of niet vertellen?
Het gesprek gaf nog geen opening om haar situatie ter sprake te brengen. Te vaak had haar te snelle openheid geleid tot een zee van afgevuurde vragen die ongemak etaleerde. Dan had ze zich emotioneel teruggetrokken uit de conversatie om niet overspoeld te raken.
Na zo’n ontmoeting was ze uitgeput en kwaad geweest op zichzelf. Ze had dan de conversatie niet afgebroken, maar was overgegaan tot het koortsachtig bedenken van aandachtige vragen aan de tegenpartij om de storm van onderhuidse kritiek en vaak passieve agressie de baas te blijven. Dit keer was ze van plan het opnieuw een kans te geven.
En zij werd er rustig van
Hij was goed op dreef en zijn reisverhaal kon hij met verve vertellen. Zijn woorden stapelden zich op tot het moment dat hij begon te vertellen over hoe hij bezig was te herstellen van een mentaal zware tijd. Ze begreep dat hij opgenomen was geweest, maar vroeg niet verder.
“Schilderen is een prima ontspanning. En de docent die we hebben is een goeie.” Hij pauzeerde en nam een hap van zijn broodje.
“Ik ben ook afgekeurd, heb ook in het onderwijs gezeten. Ik schilder al heel lang.”
Ze nam ook een hap van haar broodje.
“Ik heb een zoontje. Zijn vader komt uit Tanzania.”
Ze keek uit over de Amstel. Ze zaten onder de grote kastanjebomen. Het bladerdak filterde de middagzon. Langs het terras stonden bloembakken met geraniums. Op het voetpad langs de kade lieten mensen hun honden uit. Ze bestelden een tweede cappuccino en hij vertelde. En vertelde. En zij werd er rustig van.
Vertellen én luisteren
Na de dood van haar zoon was hij nog steeds die ene vriend die altijd bleef vertellen én luisteren. Hij had er een gave voor. Toen zij door diepe dalen ging, bleef hij meewandelen. Heuvel op en heuvel af. Hij had zijn eigen pad gevonden door diepere dalen dan zij zich kon voorstellen. Nu stonden ze op een heuvel terug te kijken. Het uitzicht was in de loop der jaren een vertrouwd landschap geworden. Geen absurde verrassingen en geen paniek. Ongeschonden kwamen ze niet uit de strijd. Misschien wijzer. Daar troostte ze zichzelf mee.
Ze nam een kopje koffie en trakteerde zichzelf op een brownie. Ze zette de cd van Georges Moustaki op. Zijn stem klonk troostend. “Ma solitude”.
Het portret liet zich vanzelf schilderen. Polepole…
Meer lezen van Miriam?
Meer lezen over herstellen van een mentaal zware tijd?
- Psychose te Paard: herstel en zelfontdekking na een psychose
- Antipsychotica in gedwongen behandeling
- Het wonder van de doorbaak — schilderen, het beeld van verlies
Heb je een vraag?
Onze experts beantwoorden jouw vraag in het online Spreekuur van PsychoseNet. Gratis en anoniem.
Ken je de mini-College’s van PsychoseNet al?
Bekijk PsychoseNet college’s van Jim van Os over zorg en herstel, van depressie tot psychose.
Geef een reactie