Veel gezochte termen

Psychosenet blog

Jezelf leren begrijpen: ik kon mezelf niet bewonen

Georgine vertelt over haar zoektocht naar zelfinzicht. Ze ontdekte dat jezelf leren begrijpen niet alleen draait om analyseren.
Fotocredits: AI-beeld gemaakt door Georgine C. Bont met OpenAI

Georgine C. Bont heeft een groot deel van haar leven geprobeerd zichzelf en anderen te begrijpen, maar verloor daarbij soms het contact met haar eigen behoeften en verlangens. In deze persoonlijke blog vertelt ze over haar zoektocht naar zelfinzicht. Ze ontdekte dat jezelf leren begrijpen niet alleen draait om analyseren, maar ook om voelen wat je nodig hebt en ruimte maken voor wie je bent.

Altijd aan het begrijpen

Ik heb een groot deel van mijn leven geprobeerd mensen te doorgronden. Mezelf inbegrepen. Als kind wilde ik al weten waarom mensen deden wat ze deden. Waarom iemand het ene zei en het andere bedoelde. Waarom sommige dingen voor anderen vanzelfsprekend leken en voor mij eindeloos ingewikkeld konden zijn.

Dus ik observeerde. Ik zocht verbanden. Ik probeerde te begrijpen wat er achter woorden, reacties en gedrag zat. Daar werd ik behoorlijk goed in. Ik leerde anderen lezen, ik leerde me aanpassen en ik leerde snel aanvoelen wat er bij iemand gebeurde en wat een situatie van mij leek te vragen.

Gaandeweg werd analyseren ook mijn manier om mezelf te begrijpen. Waarom reageerde ik zoals ik reageerde? Welke patronen kwamen terug? Waar kwamen mijn gevoeligheden vandaan? Waarom raakten sommige dingen me zo sterk?

Een blinde vlek

Ik kon daar steeds betere verklaringen voor vinden. Alleen zat er een vreemde blinde vlek in al dat begrijpen.

Hoe beter ik kon uitleggen wat er gebeurde, hoe minder duidelijk ik soms voelde wat er op dat moment ín mij gebeurde. Ik kon mezelf begrijpen, maar ik kon mezelf alleen nog niet zo goed bewonen.

Ik ben altijd sensitief geweest, ik merk veel op en verwerk dingen diep en kan behoorlijk veel informatie tegelijk binnenkrijgen. Lange tijd dacht ik dat dat vooral betekende dat ik mezelf goed moest leren beschermen tegen de wereld. En dat probeerde ik. Ik leerde mijn grenzen kennen, mijn patronen herkennen en steeds beter woorden geven aan wat er in mijn leven gebeurde.

Weten wat er gebeurt is iets anders dan voelen wat er gebeurt

Maar dat patroon reisde gewoon met me mee mijn volwassen leven in. Ik ben meerdere keren verliefd geworden op een man van wie ik dacht: dit is hem. Nu heb ik eindelijk iemand gevonden die anders is.

Soms was hij inderdaad anders dan de vorige. Tot bleek dat ik opnieuw in een dynamiek zat waarin ik mezelf kleiner maakte, mijn grenzen oprekte, te veel begreep en te weinig vroeg.

Ik heb een huwelijk gehad dat uiteindelijk ontzettend pijnlijk werd. Daarna ben ik opnieuw relaties aangegaan waarvan ik dacht dat ik inmiddels toch wel beter wist waar ik op moest letten.

Ik had immers therapie gehad, ik kende mijn patronen, ik had gelezen over hechting, trauma en grenzen. Ik kon meestal heel goed uitleggen wat er gebeurde.

Mijn lichaam vertelde ondertussen soms een heel ander verhaal. Achteraf vraag ik me af hoeveel van mijn leven ik heb geprobeerd op te lossen door er een verklaring voor te vinden.

Waarom bleef ik? Maar waarom zag ik bepaalde dingen niet eerder? Waarom voelde ik zo sterk dat iemand ‘de ware’ was, terwijl het later opnieuw mis bleek te gaan? En waarom kon ik rationeel weten dat iets niet goed voor me was en het toch zo moeilijk vinden om los te laten?

Ik dacht lange tijd dat er nog ergens een ontbrekend stukje zat. Nog een patroon om te ontdekken, nog een inzicht dat alles op zijn plek zou laten vallen.

Een andere lens

Tot er tijdens een behandeling voor iets totaal anders een vraag kwam die me bijbleef. Een therapeut vroeg me of ik ooit aan autisme had gedacht en raadde me aan eens een test te doen.

Dat zette een nieuwe zoektocht in gang. Ik was mezelf al jaren gaan begrijpen als sensitief en beschadigd. Nu keek ik ook door een andere lens naar mezelf: neurodivergentie.

Er vielen dingen op hun plek. Niet alles, natuurlijk. En ik wil mijn hele leven ook niet achteraf in één hokje stoppen. Sommige ervaringen kregen wel een andere betekenis.

Niet alles was een karaktertrek, niet alles was trauma en niet alles hoefde gerepareerd te worden. Sommige dingen waren misschien simpelweg manieren waarop mijn brein en zenuwstelsel de wereld ervaren.

Dat inzicht was bevrijdend. Alleen bleek een nieuw kader niet genoeg.

Van begrijpen naar bewonen

Mijn aandacht verschoof langzaam van wat ik over mezelf kon weten naar wat ik daadwerkelijk kon waarnemen. Naast de vraag ‘Wat denk ik hierover?’ kwam steeds vaker een andere vraag te staan: ‘Wat gebeurt er nu in mij?’

Wat gebeurt er als iemand over mijn grens gaat? En wat gebeurt er als ik eigenlijk nee wil zeggen? Wat gebeurt er als ik merk dat ik mezelf alweer aan het aanpassen ben? Wat gebeurt er als ik niet meteen iets hoef op te lossen?

Dat was geen spectaculaire transformatie. Het was eerder een langzaam verschuivend zwaartepunt. Van buiten naar binnen, van analyseren naar ervaren en van mezelf corrigeren naar mezelf leren vertrouwen.

En soms was dat behoorlijk confronterend. Want mijn lichaam bleek regelmatig al lang iets te signaleren waar mijn hoofd nog mee bezig was. Een spanning. Een terugtrekkende beweging. Een plotselinge vermoeidheid. Een ‘nee’ dat ik vroeger onmiddellijk had weggeduwd omdat ik iemand niet wilde teleurstellen. Ik begon te ontdekken dat mijn zenuwstelsel informatie gaf.

Een verandering in mezelf

Soms kwam een reactie uit oude ervaringen. Soms vertelde mijn lichaam me iets over wat er op dat moment gebeurde. Ik hoefde niet altijd precies te weten welke van de twee het was om het serieus te nemen. En langzaam veranderde daardoor ook mijn relatie met mezelf.

Ik hoefde niet meer voortdurend te weten waarom ik iets voelde voordat ik ernaar mocht luisteren. Ook hoefde ik mijn grenzen niet eerst uitgebreid te onderbouwen. Ik hoefde niet te wachten tot iemand anders bevestigde dat iets niet goed voor me was.

En misschien nog belangrijker: ik begon me af te vragen wat ik eigenlijk wilde wanneer ik niet meer voortdurend bezig was met wat anderen nodig hadden. Dat was een verrassend moeilijke vraag.

Want als je jarenlang heel goed bent geworden in aanpassen, kan vrijheid in het begin behoorlijk onwennig voelen. Wat wil ík? Wat vind ík leuk? Waar word ik nieuwsgierig van? Wat wil ik maken?

Mijn hoofd bleek materiaal

En ergens in dat proces kwam schrijven weer terug. Een zorgvuldig uitgestippeld carrièreplan was het bepaald niet. Het bleef gewoon bovenkomen.

Ik begon te schrijven omdat ik wilde onderzoeken. Om dingen uit elkaar te halen en opnieuw in elkaar te zetten. Omdat ik gefascineerd ben door mensen, door taal, door patronen en door de vreemde manieren waarop we onszelf proberen te begrijpen. En omdat mijn hoofd soms nogal veel kanten tegelijk op gaat.

Jarenlang probeerde ik daar vooral enige orde in aan te brengen. In het schrijven bleek die eigenschap ineens verrassend bruikbaar. Sterker nog: lekker.

Daar mocht mijn hoofd verbanden leggen waar niemand om had gevraagd. Vragen stellen die nog geen antwoord hadden. Structuren bouwen, weer afbreken en iets nieuws proberen.

Ik kon er iets mee maken

Vooral het maken van journals bleek daar wonderlijk goed bij te passen. Ik kan er mijn behoefte aan structuur in kwijt én mijn neiging om overal zijpaden, patronen, vreemde vragen en onverwachte verbanden te zien. Het ene journal leidt rustig naar het volgende onderwerp, omdat mijn hoofd blijkbaar heeft besloten dat alles interessant is. Wat ik lang ervoer als ‘te veel’, bleek ook materiaal.

Mijn vreemde combinaties, mijn behoefte om dingen uit te pluizen, mijn liefde voor structuur, mijn humor en mijn belangstelling voor totaal verschillende onderwerpen hoefden nergens meer netjes in te passen. Ik kon er iets mee maken.

Een leven waarin meer van mij past

Ik dacht altijd dat mijn doel ergens buiten mezelf lag. Een baan. Een richting. Een rol. Iets waarvan ik kon zeggen: dit is wat ik hoor te doen. Hoe meer ik mezelf leerde bewonen, hoe minder belangrijk zo’n definitief antwoord werd.

Ik schreef, ik onderzocht, ik maakte dingen, ik probeerde iets en veranderde het weer als het niet klopte. Langzaam ontstond er een leven waarin meer van mezelf paste. Misschien is dat wat eigen regie uiteindelijk voor mij betekent.

Ik ben niet altijd gereguleerd. Oude patronen verdwijnen ook niet ineens en mijn verleden reist op allerlei manieren gewoon met me mee. Het verschil zit ergens anders.

Ik vind mezelf sneller terug, ik neem mijn lichaam serieuzer en ik merk eerder wanneer ik mezelf dreig te verlaten om ergens bij te horen. En ik geef mezelf steeds meer toestemming om nieuwsgierig te zijn naar wat er nog uit mij wil komen.

Ik weet nog steeds niet precies waar dit allemaal eindigt. Voor het eerst voelt dat niet als een probleem. Misschien hoef ik mezelf niet meer helemaal te doorgronden. Misschien hoef ik mezelf vooral steeds beter te leren bewonen. En misschien ontstaat daar, ergens tussen het luisteren, het schrijven, het maken en het leven, vanzelf iets dat verdacht veel op een doel begint te lijken.


Over Georgine C. Bont: Georgine is opgeleid als ervaringsdeskundige en schrijft vanuit persoonlijke ervaring en interesse in hoe mensen zichzelf beter leren begrijpen. Ze is auteur en oprichter van Bubuluku Publishing, met boeken en begeleide journals over therapie, relaties, zenuwstelsel, mindfulness en groei.

Meer lezen over jezelf leren begrijpen?

Heb je een vraag?

Onze experts beantwoorden jouw vraag in het online Spreekuur van PsychoseNet. Gratis en anoniem.

Ken je de mini-College’s van PsychoseNet al?

Bekijk PsychoseNet college’s van Jim van Os over zorg en herstel, van depressie tot psychose.

Mini-college: Wat is het ecosysteem mentale gezondheid (GEM)
previous arrow
next arrow

Reacties

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *