Main content

Aya vertelt over hoe ze herkenning vond bij mensen met een psychotische gevoeligheid. “Hoe zou het zijn in een wereld waar geen taboe op was op het hebben van een psychose?”

Kortgeleden heb ik een eerste ontmoeting bijgewoond bij een stichting die coachingstrajecten aanbiedt die aansluiten bij mensen met een psychotische gevoeligheid. Een groep bijzondere zielen, en in de eerste ontmoeting zijn er al niet-alledaagse thema’s aangehaald. Er worden parallellen gevonden in ervaringen waar in de ‘reguliere’ maatschappij weinig ruimte voor is. Op psychosen heerst er in de maatschappij nog een flink taboe. Degenen die het hebben ervaren praten hier niet veel over. Ze krijgen schaamte, voelen zich ‘gek’.

In mij is een idealist. Hoe zou het zijn in een wereld waar geen taboe was?

Zouden dan allerlei bijzondere ervaringen een ander soort plek krijgen? Enerzijds een andere plek in iemands hart, waar iemand de ervaring niet meer hoeft te verstoppen. Anderzijds een plek in de ‘reguliere’ maatschappij, zodat mensen een ander beeld krijgen van bijzondere ervaringen. Ik schrijf regulier bewust tussen haken. Zo had ik ook ‘normale’ maatschappij kunnen benoemen. Is er een normaal, een regulier, een standaard mens? Een weerstand voel ik, wanneer ik deze woorden gebruik. Want zij duiden erop dat dit wel het geval zou zijn. Dat er een soort standaard zou zijn van mensen. Volgens mij zijn we niet normaal, met of zonder psychosen. Op onze manier zijn we allemaal excentriek.

Zou er in de wereld zonder taboe dan ook minder schaamte zijn voor wat iemand gedacht, gedaan of gevoeld had tijdens een psychose?

En kunnen we zien dat waanzin ook een waanzinnige kant heeft? Die heel fantasierijk en spiritueel kan zijn? Dit is ook niet altijd het geval, want voor sommigen heeft het juist een donkere zwarte depressieve kant. Dit is er ook en hoeft niet ontkend te worden.

Een psychose kan dus verbijsterend zijn. Voor jezelf en anderen interessant

Voor mij is een psychose een soort spiritueel uit de bocht vliegen. Een spirituele ervaring die mijn lichaam en geest niet meer kunnen verwerken, waardoor de geest in contact komt met een veel groter bewustzijn. Op deze plek gaat ze verhalen maken. Ook van anderen heb ik gehoord dat iemand in een psychose associaties gaat leggen. Een soort conclusies trekken die niet kloppen. Dit herken ik ook. De geest die grip wil op iets dat veel groter is dan de controle die ze erop kan uitoefenen.

De eerste ontmoeting was een verrijking en ik heb zin in de andere keren!


Aya is deelnemer van het coachingstraject bij Stichting ‘Van de Wereld‘.

Meer informatie:

 

  • Deel deze pagina:

Reacties:

  1. Beste mevrouw/mijnheer,

    Wat mij is opgevallen in zowel de reguliere maatschappij, als in de ggz, de crisisopvang, ambulante psychiatrie, paaz-afdelingen en de gespecialiseerde zorg in academische ziekenhuizen, als in de gangen van de straathulpverleners die met een persoonsgebonden budget proberen onder anoniem beroepsgeheim proberen anderen te helpen, dat er nog steeds wordt weggekeken naar een omstreden hulpvraag die van hogerhand werd in gezet, voordat grote groepen gastarbeiders, migranten, economisch vluchtelingen, adoptiegezinnen en anderen in de jaren 60 en 70 Nederland binnenkwamen. Iemand heeft het in de jaren 50 gevraagd, om als hoogbegaafde psychiater ooit een keer samen te mogen vallen in de eigen psychose met een ander, leeftijd, achtergrond, professie en profiel, van ondergeschikt belang. Beseffen mensen die nu nog in Nederland verblijven hoe pijnlijk een dergelijke experimentele wens is voor een werkgever, die gewoon zakelijk reageert op de vragen die haar vanaf haar geboorte gesteld worden?
    Dat het eigenlijk heel erg hautain is, om, nu de professionele burger voor de 5e keer het voor elkaar heeft gekregen dat ze niet aan haar eigen bescheidenheid ten onder gaat, weer te kiezen om het hybride thuiswerken voor de grijze massa ongelooflijk veel te makkelijk te maken.

    Als u toch eens wist, dat er nu nog maar heel weinig mensen zijn zoals ik, wiens leven express is ontworpen zodat ze nooit thuis kunnen komen, dan zouden er veel meer mensen kiezen voor minder stigmatisering in de zorg en het onderwijs.

    Thuis komen betekent meer dan contact ervaren met je familie of je vrienden, of vrede hebben met je verleden waar je niet meer bij kunt komen.

    Het betekent ook, dat als ouders kiezen om bewust kinderen met het syndroom van down in het centrum van hun verdienmodel te laten voordoen hoe we het willen, wat dat dan betekent voor kinderen die zich dan moeten schikken om een groep kunstenaars in het bestel van Den Haag, Soestdijk, Wassenaar en andere kroondomeinen, het voorrecht te geven te alle tijden de registratie-autoriteiten van het internet en de alwetende vertellers in de traditie van orale overlevering, voorrang te blijven geven, boven een groep mensen die eeuwen hebben leren overleven met de wetten van schriftelijk (zelf)bestuur, en een groep mensen die altijd achteraan in het sociale wereldje van fatale notariële deurwaarderliteratuur heeft geleefd..

    Oftewel. Ik denk dat het leven makkelijker gaat worden voor artsen met dure titels in de zorg, als een keer de stap wordt gezet om de strijd om het geld, de economische belangen en de vraag of we begrip voor psychosegevoeligheid moeten willen blijven faciliteren, door de schrijvende journalistiek steeds te blijven vragen voor steeds weer dezelfde klus: de aanvrager die anoniem en ongezien wil blijven, bedienen in zijn hulpvraag als hoogbegaafde psychiater die de ziel van een kind van 8 wil begrijpen.

    Kijk er niet raar van op. Als ik op een gegeven moment als schrijver mijn laatste troef in zet, als de dader zich bekend gaat maken, en alsnog iets gaat flikken in ons sociologische territorium, na de historische transitie in 2031.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *