Main content

San Nijensteen is niet bekend met spiritualiteit tot ze in 2013 voelt dat er een mentaal luikje bij haar open gaat. “Het was geen psychose, maar een spirituele ervaring die door onwetendheid uitmondde in een crisis”. San pleit vandaag de dag voor meer erkenning van spirituele ervaringen binnen de psychiatrie.

Tot de zomer van 2013 leefde ik een normaal leven. Ik ben een gezonde vrouw, gelukkig getrouwd en moeder van drie zonen. Ik heb een relaxte parttimebaan, een fijn huis, geen geldzorgen, geen traumatische jeugd, geen psychische klachten. Echter in een tijdsbestek van drie weken verandert mijn leven totaal.

Na een gesprek met vrienden over spiritualiteit (iets waar ik tot aan dat moment totaal niet mee bekend ben), is het alsof er diep in mij iets geraakt wordt, alsof er een luikje opengaat. Vanaf dat moment bevind ik mij in een rollercoaster en gebeuren er bizarre dingen. Uit het niets hoor ik stemmen, voel ik energieën van overleden dierbaren en kan ik zelfs met ze communiceren.

Ik zie engelen, krijg visioenen en heb gevoelens van totale eenheid met alles en iedereen

Ik weet niet wat mij overkomt. Een plotseling besef dat ik onderdeel ben van een veel grotere wereld dan de wereld zoals ik die tot dat moment ken. Ik voel mij als Harry Potter die ontdekt dat hij deel uitmaakt van een magische wereld. Een deel van mij vindt het fantastisch een ander deel denkt: help wat moet ik hiermee? Ik probeer het te begrijpen, het in een rationeel kader te plaatsen, maar dat is onmogelijk, niets van dit alles komt overeen met dat wat ik ooit geleerd heb. En uiteindelijk wordt het teveel, mijn brein kan het niet bolwerken. Ik verlies de controle en angst sluipt in mijn lijf. Ik heb het niet meer in de hand, voel energieën om en door mijn lichaam en het is alsof ik uit mijn lichaam getrokken word en opga in het grote geheel. Wat ik interpreteer als doodgaan. Ik raak in paniek en besluit medische hulp te zoeken.

Het volgende moment vind ik mezelf terug op een gesloten psychiatrische afdeling

De diagnose: acute manische psychose.  Psychose, het verliezen van het contact met de realiteit. Al mijn ervaringen worden gezien als waan, hallucinaties, onderdeel van mijn ziekte. Er is geen ruimte om mijn ervaringen te delen, er wordt geen betekenis aan gegeven, laat staan dat mij wordt geleerd hoe hiermee om te gaan. Want als het niet bestaat, waarom zou je er dan aandacht aan geven?

Maar ik ben ervan overtuigd dat het geen psychische ziekte was. Dat het geen verliezen van het contact met de realiteit was, maar een kennismaking met een andere realiteit. Een waarheid die zoveel grootser is. Niet te bevatten met mijn brein en niet te plaatsen in mijn aardse referentiekader. Beelden, sensaties, gevoelens, grootser en intenser dan ik voorheen kende. Ik zie het als afstemmen op een andere frequentie, in contact staan met een andere dimensie. Geen psychose maar een spirituele ervaring die door onwetendheid uitmondde in een crisis.

Het zou fijn zijn als er in de psychiatrie meer erkenning komt voor spirituele ervaringen

Handvatten bieden hoe hiermee om te gaan is wellicht nog een brug te ver, maar het serieus nemen van dergelijke ervaringen en een oprecht luisterend oor zou al een wereld van verschil maken.


San Nijensteen is spiritueel coach en spreker. Ze ziet graag dat er binnen de psychiatrie meer erkenning komt voor spirituele ervaringen.

Meer informatie:

Fotobewerking: Geeske Roorda
  • Deel deze pagina:

Reacties:

  1. Mooie blog San!

    Herkenbaar, ik blijf ook terugkijken op mijn ervaring vier jaar geleden als een geestelijke ervaring. Alleen soms verpakt en in eerste instantie overweldigend. Ik heb bijv. veel gehad aan het werk van Stan Grof (en momenteel een stapje dieper aan het gaan met het werk van John W Perry) over de diepere betekenissen van symbolen/magische ervaringen voor de ziel in het vernieuwingsproces. Ik vind ook dat er aandacht voor mag komen in de psychiatrie. (of samenwerking met spirituele coaches, dat er iig aandacht voor is). Ik heb er mijn eindpresentatie over gedaan een paar weken geleden in de WMEE die ik gedaan heb. Wat er onbewust/geestelijk in het collectieve gebeurt is volgens mij te belangrijk om zomaar te negeren onder de noemer psychose… het laat zoveel naar de oppervlakte komen, wat prachtige mogelijkheden geeft to verwerking en groeien in inzicht etc… en tegelijk hoef je niet alles te vergroten als fantastisch geestelijk. Maar nu wordt vaak de baby met het badwater weggegooid. Ik ben ook Spiritual Emergence Coach. Dankjewel voor het delen.

  2. Dag San en Tier,

    Ik kan jullie beide goed begrijpen…

    Het klopt zeker ook wat Tier zegt dat alle psychose ook ergens iets magische en spirituele kan lijken.

    Het is ook voor ieder verschillend naar mijn inziens!

    Mijn opvatting erover is niet zozeer direct altijd spirituele de antwoorden te zoeken maar enkel de opvatting dat het puur een hersenziekte is vind ik fout… maar het is wel belangrijk te weten we meerdere levens hebben gehad en ergens dat allemaal ook in ons onderbewustzijn zit opgeslagen enz…Dat is wel ook een belangrijke opvatting dat men nu in de huidige wetenschap nog niet weet/herkend.

    Er zijn ook psychische patiënten die het in eigen leven (jeugd) “iets” (erg of trauma) hebben meegemaakt en verdrongen en al zoiets gelijkaardig mee kan opmerken en men de link kan leggen… maar uit ander vorige levens is het moeilijker het te weten en begrijpen.

    Daarnaast heb je in sommige situatie ook bezetenheid maar dat valt dan moeilijk te ontdekken door ons. Ik vermoed het is al medicatie niet helpt ? Geen idee…

    Het is zeker geen eenvoudige materie om iemand zijn psychose verhaal te begrijpen omdat het eigenlijk een eigen PRIVE taal is vanuit je binnenste (symboliek of droom van moeilijke gevoelens uit “onderbewustzijn”)! En je kan niet in iemand levens kijken….

    Het is voor iedereen dan ook verschillend en erg persoonlijk!
    Je zou het kunnen bekijken als dromen beleven terwijl je “wakker” bent, het komt van binnenuit voort van iets je niet verwerkt krijgt of moeilijk mee hebt, dat dus ook van vorige levens kan komen en je eigen dagbewustzijn niet kan opvatten…. ofzoiets..

    Als iemand een psychose heeft is het in de eerste plaats belangrijk de persoon terug te krijgen naar de realiteit (uit de psychose droom halen) maw terug in het dagbewustzijn te krijgen. Uit dat droomgebied te komen… waar medicatie zeker in de meeste gevallen zeer goed voor is ! Zoals je niet kan slapen je dan een slaappil neemt zeg maar.

    Wat ik tijdens mijn psychoses belevenissen (2005 – … – 2012) steeds heb ervaren is dat je uw verhaal wel mag delen maar men besteed er verder helemaal geen aandacht aan ! Dat vind ik verkeerd, want ik had telkens lang verslag van gemaakt en mijn psychiater legde het gewoon naast zich neer.

    “Je moet er niet zo over nadenken of nog mee bezig zijn. Dat is niet goed en kan je opnieuw ziek maken. Ook best geen spirituele boeken lezen of daarin zoeken..” Echt eigenlijk het idee versterken, het is gewoon alleen een ziekte van de hersenen en je kunt er niets aan doen en je moet er niet verder achter blijven zoeken of denken.

    Maar dan is het nog eens zoveel moeilijker om het een plaats te geven en ook om het dan echt volledig los te kunnen laten. Dat is dan echt niet goed. Omdat je eigenlijk met vragen in jezelf blijft zitten. Daar heb ik het heel erg lang moeilijk mee gehad…
    Ik begrijp nu ook, voor mezelf dan toch, beter de stemmen die ik in m’n hoofd hoorde en psychose belevenisen welke als diep vanuit mezelf/binnenste voort komen zeker als je beseft we meerdere levens hebben is dat goed te verstaan, het komt dan voort uit de andere levens (persoonlijkheden). Alsook het diepere zelf.

    Dus het is belangrijk als je psychose belevenis kunt delen of toch dan ook probeert om er SAMEN met andere erover na te denken.
    Het is voor buitenstaanders natuurlijk wel moeilijk om jou (binnenste) te begrijpen want het is voor jezelf al moeilijk laat staan iemand van buitenaf… maar ik vind me een soort ondervragingstechniek voor zou moeten vinden / op te maken. Ik zeg dus niet het gemakkelijk is bv inzicht in je vorige levens (bv bepaald zwaar trauma) heb je niet maar het is proberen de betekenis achter die droom van gevoelens te komen… Zoals dromen die iedereen kent ook soms symbolieken van gevoelens en emoties kunnen zijn…zo is pyschose dat in zeker zin ook maar veel ingewikkelder.

    De moderne wetenschap is nu langzaam het ook aan het bestuderen, wat de oorzaak of betekenissen juist kunnen zijn van die gedachten en stemmen. Toch zeker van degene die psychose niet via drugs ofzo kregen. Het is in mijn inzien kijk dus zeker niet alleen puur een ziekte! Maar als ik dat zeg snapt men niet altijd? Toch toen ik het zoveel jaar geleden had (2005 – … – 2012)
    Op KU Leuven is er Centrum voor Contextuele Psychiatrie ermee bezig, wat dus volgens mij al een goede zaak/richting is.

    Zie op de Belgische psychosenet website
    https://www.psychosenet.be/video/psychotische-ervaringen-als-psychische-crisis/

    Dat is mijn opvatting om je eigen psychose belevenis verhaal zeker mee over moet laten nadenken en bespreekbaar maken enz… zeker als het moeilijk is om het een plaats te geven en daarin trachten te helpen/sturen … en niet het antwoord… “Ben je er nu nog mee bezig ofzoiets”. Want dat zorgde ik het gewoon niet meer durfde en kon vertellen.. en bracht mij dus in verlegenheid om te vertellen of idee ik geen antwoord op kan vinden… en maar een idioot ben en gewoon moet aanvaarde het is een hersenziekte niet meer niet minder..

    Dus het is belangrijk als je het allemaal een plaats heb kunnen geven en voor je gevoel antwoorden hebt gevonden en “verwerkt” afgesloten is.
    Het gevoel voor jezelf dat je erbij hebt is dus zeer belangrijk !

    OPM
    Er zijn dan ook mensen die dan weer hierdoor stoppen met slikken van antipsychotica maar dat lijkt mij dan ook verkeerd omdat wij het niet kunnen meten of “geestelijk” kunnen nakijken. Het is dan een ondersteuning erop en een zekere zekerheid !

    Zo ben ik nooit gestopt met antipyschotica en werd dan toch nog regelmatig ziek…. dus daarom weet ik ook het zeker niet alleen puur hersenziekte is…maar medicatie blijf nemen wel best uiteindelijk op de zo laag mogelijk dosis.

    Ik bekijk het dat er een deur is open gegaan met je diepe binnenste (alle levens of persoonlijkheden) en het slot ervan defect is en de medicatie zorgt je deur terug kan sluiten. De deur sluit je nu met plakband wat vervelend is (=bijwerkingen van die plakband (bv de lijm ervan) en geen mooi zicht van die deur = dikker worden) en het dus niet hetzelfde is als echt op slot kunnen doen met een sleutel maar als de druk op de deur blijft of groter wordt houd die plakband/tape het niet.. Maw als je de raam waardoor het zo is beginnen trekken niet hebt kunnen dicht doen of niet kan vinden hoe het komt het zo trekt (= het psychose verhaal niet hebt kunnen afsluiten) blijft de druk daardoor maar op de deur en vermits plakband niet hetzelfde is als een echt slot kan deze nog sneller openvliegen?

    En dan helemaal zonder die plakband (= medicatie) vliegt de deur bij het minste al open… of doordat het slot defect is kan deze vanzelf terug open gaan zonder er iets is want het slot van die deur is kapot.

    groeten
    Jo – Waterman inspiratie-bron

    1. Jeetje Jo, wat een eerlijke inkijk, vanuit ziek je persoonlijke ervaring, maar ook vanuit je helikopterview, wow!

      Ik ben het met je eens dat belang bij psychose is de persoon terug te krijgen naar de realiteit
      Maar…. wat als die realiteit nu volgens diegene ook bestaat uit zijn magische / spirituele ervaring / overtuigingen.
      San, jij, Jo, zeggen dat hier binnen de psychiatrie aandacht voor moet komen. Ik vind dat moeilijk.

      Ik kan enkel vanuit mijn persoonlijke ervaring spreken. Ik hield mijn magische / spirituele gedachte voor me tijdens / gedurende opname.
      Als er wel een therapeut geweest met wie ik dit had kunnen delen, en me hierin serieus genomen had gevoeld…
      Het is heel persoonlijk, maar ik vermoed dat ik langer in mijn waan had kunnen blijven als er aandacht geschonken zou worden aan mij spirituele ervaring.

      Boeiend onderwerp..

      Ik herzie met jouw verhaal mijn visie.

      Mijn inziens is het belangrijk om psychotische mensen in eerste instantie terug te brengen in realiteit.
      Ik blijf mijn standpunt dat spirituele /magische ervaringen aanhoren, aandacht aan besteden niet helpend is.
      Eerst terug naar de realiteit.
      Wel erkenning geven aan de ervaring van psychotische ervaring als dit door hen spiritueel is ervaren. Dit dus niet onderkennen, maar niet bespreken en vooruitschuiven tot persoon weer stabiel is.

      1. Dag Tier,

        Het is inderdaad boeiend maar geen eenvoudige materie ook al door het probleem we aan geestelijk inzicht mankeren… bv op vorige levens inzichten, die geven ook bepaalde vormen aan wie je bent en wat je kan voelen enz…

        En het klopt je moet eerst terug in de juiste en echte “realiteit” staan (via medicatie) maar daarna als je terug “stabiel” bent is het belangrijk wat je gevoelens zijn, kan je het loslaten of zit je met gevoels- ! vragen? Wat zit er achter die waan enz… Dit moet (op ritme van de patiënt) besproken worden MAAR men moet ook open staan voor het spirituele alsook volledige spirituele ervaringen zoals bij San…
        Voor de duidelijkheid ik zeg dus ook niet dat men in het verhaal van bv jouw waan volledig mee moet gaan als echt ofzo… nee het achterliggende, wat zijn de gevoelens waar het uit voort zou komen maw van welke GEVOELS-vraag zou het komen ?

        Ik zal me verder verduidelijken:

        bv bij zeer veel psychose verhalen komt men als een soort redder van de wereld ofzo ? Ik vermoed en heb begrepen bij u ook ?

        Mijn verklaring erover is dat je vragen in jezelf hebt over “wie ben ik ?” dat steeds groter werd en als moeilijkheid in jezelf hebt.
        En die invulling ik ben een redder en soms via een bepaalde geloofsovertuiging (of diepe gevoelens in jezelf je weet er iets “meer” is en in je onderbewustzijn zitten de antwoorden over die geestelijke wereld…) het dan een bepaalde invulling maakt…

        Dit is een soort (geestelijke) reactie op “het niet weten wie ik ben probleem” en je hiermee jezelf als soort verdedigingsmechanisme(?) “redt” omdat het zo hard aan je knaagt en het je “kapot” dreigt te maakt, je MOET het antwoord hebben .. meestal door opstappeling van omstandigheden/situaties (crisis)

        Vandaar men dan juist gaat “denken of beleven” in je psychose IK ben de redder , ik ben de nummer 1 of uitverkorenen…. enz juist omdat het je zo zwaar begint te liggen. Je binnenste dreigt er aan “kapot” te gaan je het niet weet wie je bent en/of denkt je “niemand” bent… ofzoiets ongeveer Ook minderwaardigheidsprobleem dat groter en grotere wordt kan dat volgens mij veroorzaken…

        Ik heb als (“opgedrongen”) opvoedingsgeloof te maken gehad met het Jehova’s getuigen geloof door mijn ouders (vooral m’n vader), ik kan je zeggen ik had er steeds meer en meer vragen bij alsook veel angsten die het mij ook moeilijk maakten en bad om antwoorden. Plus ik ook meer en meer probleem had om te weten wie ik ben enz…

        Ik legde daardoor steeds meer en meer druk in mezelf op (druk op die deur met mijn binnenste)

        Dat is vanuit mijn eigen ervaring en bedenking erover om te verklaren.
        Voor mij heb ik toen echt bij momenten contact gemaakt met m’n diepe binnenste en via stemmen in mijn hoofd als gedachten gecommuniceerd…
        bv het antwoord over het geloof van Jehova’s getuigen: “Ja die bedoelen het goed hoor maar geloven nog teveel in sprookjes…”
        Of de vraag van mij is er een juist geloof (religie) : “Nee het is het HART dat telt overal kunnen er dus goede mensen zijn”

        Ik had meer en meer nood aan antwoorden over vele dingen en ben ze ook wel gaan inbeelden/vormen via psychose verhalen/belevenissen om mijn gevoel proberen van bevredigend (gevoels-)antwoorden te voorzien (ook al is het grote “onzin!” de psychose belevenis en gedachten )…echter zo kon ik via gevoel de onzin van Armageddon beleven… wat is zuivere liefde, zijn wijsheid, zijn kracht enz…

        Ik ben dus hierdoor ook gaan beseffen en ontdekken (via opzoekwerk – internet) we dus meer zijn dan ons brein en meerder levens enz… ik ben het spirituele (de geest) gaan ontdekken enz…
        Ik ben ook gaan beseffen ik tijdens die psychose soms ook wel vreemde dingen heb meegemaakt die echt zouden kunnen zijn…
        Die dingen kan je lezen op mijn website via volgende link onder eigen ontwikkeling, mocht je dat nog niet gezien hebben.
        https://sites.google.com/view/waterman-inspiratie-bron/homepage/doel-en-contact-van-deze-website

        Nu het verhaal en opvatting van San :
        Echter er zijn ook mensen (minderheid!) die echt spiritueel “gevoelig” kunnen zijn waartoe volgens mij San behoord…
        Ik ken natuurlijk haar verhaal enz niet. Enkel uit hetgeen zij daar vertelde gaat dit dus niet over het IK probleem maar over het voelen van energie, praten met overleden enz… Het is bij haar een soort ontwaken besef van er is meer en zij dit kan voelen..een soort gevoeligheid…
        Het gaat dan bij haar normaal ook niet over ingewikkelde psychose verhalen of belevenissen enz. Het moet bij haar “anders” zijn dan de meeste.

        Maar een opmerking erover is wel echte zuiver mediums zijn er niet veel omdat dit zeer moeilijk is… (oa door eigen gedachten) enz Opleiding of cursus tot bv mediumschap is onzin. Zo werkt het (gene zijde) niet.
        Enkel een bepaalde gevoeligheid die bij haar steeds is gebleven waar het bij haar om te doen is, hoe daar mee om te gaan enz.

        Ik ben echt blij met deze psychosenet website omdat er hier mag over worden gepraat en gediscuteerd. Want het werd toen door mijn vorige psychiater de kop ingedrukt toen ik nog zoekende was..

        Ik ben van plan ook paar blogs te schrijven…oa ook angsten wat een Jehova’s getuigen geloof mee brengt.

        grtn
        Jo

  3. Beste San,

    Even bondig (mogelijk zwart wit) je gevoel samen vattend:
    Jezelf rationeel willen begrijpen, je ervaringen willen kunnen linken, waarvan eerdere niet bestaan.
    Je eigen brein die jou niet meer kan volgen, jezelf en alle controle over jezelf verliezen. Angst wat samen met een overstijgend gevoel van spiritualiteit de overhand krijgt…
    Mogelijk kort door de bocht: ik vind dit een psychose.

    Iedereen die een psychose doormaakt ervaart iets ‘magisch’, wat je ook als spiritueel kan labelen. Ook ik heb de wereld met behulp van spirituele krachten vanuit een ander universum gered, anders had er nu niemand meer op aarde geleefd. En dat terwijl de dood achter me aan zat… Oké, mss wat heftiger (psychotischer) dan wat jij mee heb gemaakt.
    Als overeenkomst zie ik wel dat we beiden nooit iets hebben gehad met spiritualiteit, hiermee in aanmerking kwamen en bij mij pakte dat uit in een psychose (bij mij in combinatie met een lastige tijd, wat bij jou niet het geval was).

    Na mijn psychose / ervaring de jaren erna, heb ik afstand genomen van spiritualiteit. Enkele spirituele mensen die voor mij toen een inspiratiebron waren, hebben ervoor gezorgd dat ik nog sneller in en psychose kwam. Deze mensen verklaarde me later voor gek, wilden niets met mij te maken hebben. Kwakzalvers in mijn ogen. Om het voor mezelf duidelijk te blijven houden heb ik een standpunt ingenomen dat iedereen die iets met spiritualiteit heeft, iets psychiatrisch heeft. Heel zwart wit, maar voor mij de enige formule om dit te snappen.

    Bij jou heeft je ervaring uitgepakt door spiritualiteit meer aandacht te willen geven in de psychiatrie. Blijkbaar heb je er ook je werk van gemaakt omdat je spiritueel coach en spreker bent. Voor jou staat het los van elkaar.

    Hoe zou je spiritualiteit in de psychiatrie meer aandacht willen geven? Dit binnen de psychiatrie willen verenigen?

    Effe een lullig voorbeeld m.b.t. tot mezelf: gesloten opgenomen, knettergek in ogen psychiatrie, of (zoals ik het zelf zag) spiritueel verbonden met (waanidee volgens psychiatrie) groots universum en spirituele krachten.
    Hoe zou je mij dan hebben willen helpen vanuit spirituele hoek in de psychiatrie. Mijn ervaring serieus nemen? Betekenis geven aan mijn spirituele ervaring en leren hoe ik daar mee om kan gaan?
    Ik denk dat ik me enorm serieus zou hebben gevoeld en mijn contact met de realiteit steeds verder weg zou zijn, mezelf verder verliezen.

    Jij hebt een andere visie. Nogmaals, ik ben benieuwd hoe je een psychiatrisch patiënt in een (spirituele) ervaring /psychose wilt verenigen om kennis te maken met zijn andere realiteit. Een waarheid die zoveel grootser is.

    1. Beste Tier,
      Inderdaad ieder zijn visie. Ik geloof juist wel in een groots universum en spirituele krachten. Een energieveld waarmee iedereen zich kan verbinden, de een is er alleen wat gevoeliger voor dan een ander. Omdat we er in onze maatschappij niet mee bekend zijn kan het je, als je er plotseling mee in aanraking komt, overweldigen (zoals in mijn geval) Juist de grenzeloosheid van dit veld maakt ook dat je jezelf er totaal in kunt verliezen.
      Voor mij was het belangrijk te leren gronden, deze energie te kaderen en weer verbinden met de aardse realiteit. Niet door de ervaring en de spiritualiteit te ontkennen, maar juist door mij erin te verdiepen en te leren hoe er in dagelijks leven mee om te gaan.
      Met erkenning in de psychiatrie bedoel ik het serieus nemen van de ervaring, een oprecht luisterend oor en door te kijken hoe je deze ervaringen kunt integreren in de aardse realiteit.

  4. Heel herkenbaar. Ik heb dat ook zo beleefd toen ik gedwongen opgenomen was. Er mag meer kennis en inzicht in en voor spirituele ervaringen komen in verpleegkundigenland en psychiatrie/ tera. Ik heb dat ook gemist

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *