Fotocredits: Miriam (pseudoniem van Marian van Unen)
Hoofdstuk 31, poes
Na het verlies van een goede vriend blijft niet alleen verdriet achter, maar ook de herinnering aan wie iemand was en wat diegene betekende. Een poes kan in zo’n periode onverwacht troost bij verlies bieden. Later wordt de poes onderdeel van een schilderij dat opnieuw een verbinding vormt tussen oude vrienden en Miriam (pseudoniem van Marian van Unen), de moeder van de overledene.
Lees eerdere hoofdstukken van Miriam hier!
Triggerwarning: deze blog bevat voor sommige lezers heftige onderwerpen, waaronder een overlijden door een overdosis.
Een schaduw die troost
De poes op de foto ligt uitgestrekt op de bank, op haar rug, achterpootjes gestrekt en voorpoten over de snuit. Op de tweede foto kijkt ze recht de camera in, hangend in de armen van het baasje. Een poes is een ondoorgrondelijk wezen. Eigenzinnig en solitair. Je zou het dier willen vragen je te vertellen wat er gebeurd is, wat er gaande is. Je zou willen dat ze zou kunnen praten.
Op het schilderij kijkt ze mee met de man die lacht. Lacht hij om de verbondenheid die hij ervaart, het gelukkige gevoel, de vreugde van de band met een huisdier dat hem overal doorheen heeft zien gaan en heeft gevolgd? Onvoorwaardelijk aanwezig. Een schaduw die troost gaf en onverstoorbaar meeleefde als zijn wereld uiteen viel. Haar aaibare vacht, haar speelsheid en gespin in de nacht. Kom maar hier, mijn liefste, ik hou je dichtbij en ik laat je nooit gaan.
Broeders
Deze man was een vriend kwijtgeraakt. Een vriend die hij vertrouwde en die vanzelfsprekend aanwezig was geweest vanaf hun tienertijd. Broeders noemden ze elkaar. Een broer die zo eigen voelde en waarmee hij een verleden deelde. Een herkenning van opgroeien en de pogingen de verwachtingen van hun vaders waar te maken. De strijd om zichzelf te vinden en een eigen weg te gaan. Ieder voor zich had een taal gevonden om de wereld politiek te duiden, persoonlijke teleurstellingen en verlies te verdragen. Ze steunden elkaar onvoorwaardelijk.
Toen hoorde hij dat juist deze vriend was overleden. Door een overdosis. Hij had al zoveel verlies geleden en vervolgens door moeten gaan. Dit verlies schokte hem extra. Zijn rouw en verdriet verborg hij zorgvuldig achter zijn lach. Een stoere lach. Zoals ze samen konden lachen om elkaars verdriet te kunnen dragen. Altijd en overal waar ze elkaar vonden in omstandigheden die niet om te lachen waren. De kat deed hem ontspannen, zij toonde hem haar behendigheid en overlevingsvermogen. Kom maar hier, mijn liefste. Of ik nu lach of huil, ik aai je wel.
Het contact verwaterde
“Ik wil zo graag van je horen”, appte de moeder van zijn vriend. “Want ik wil je iets vragen”.
Na de crematie hadden ze elkaar lang niet gezien. Hij had zich op afstand gehouden. De vriendengroep van vroeger was er allang niet meer. Geconfronteerd met verslaving en de ver-van-hun-bed-show van de psychiatrie, waar hun vriend in ronddoolde, waren ze daar niet veel wijzer van geworden, want ondanks hun bereidwilligheid mee te denken, werd hun deemoedige aanbod genegeerd en als overbodig aangemerkt. Het resultaat was dat de meesten waren afgehaakt. Niet met opzet, maar door machteloosheid. Hun leven had hun aandacht. En de moeder van hun vriend hield hun zo goed en zo kwaad als het ging op de hoogte.
Twee handen op één buik
Hij las het appje en belde haar. “Zou je foto’s van jezelf willen sturen voor een portret? Ik ben weer aan het schilderen. Ik kan het weer. Het wordt een serie portretten van iedereen die na de dood van W. mij hebben geholpen om op de been te blijven. Jullie zijn als zijn vrienden heel belangrijk”.
Hij bedankte haar en stuurde een indringende tekst voor naast zijn portret. Bij de foto’s was er eentje waar twee kattenogen direct in de camera blikten.
Toen ze zijn selfies ontving, was ze verschrikkelijk blij dat hij haar de gelegenheid bood om zijn portret te schilderen en zijn bijgevoegde woorden hadden haar getroffen. Ze hield zichzelf voor dat er eens een moment zou komen dat ze samen zouden praten. Ze was tevens bezorgd dat ze het niet zou halen om tot een ontmoeting te komen. Tot op de dag van vandaag bleef het verlangen in de lucht hangen. De belofte was daar altijd. En de hoop opgeven, daar deed ze niet aan. Ze hield de illusie liever in stand. Tenslotte was zij er nog steeds en hij gelukkig ook.
Na enkele weken stuurde ze hem het resultaat. Een foto van het schilderij. De poes en hij zijn als twee handen op één buik. Ze lachen.
Meer lezen van Miriam?
Meer lezen over troost en verlies?
- Een openhartig verhaal over het verlies van mijn vader
- Wat als je iemand verloren bent? – Lies Scaut
- Het wonder van de doorbaak — schilderen, het beeld van verlies
Heb je een vraag?
Onze experts beantwoorden jouw vraag in het online Spreekuur van PsychoseNet. Gratis en anoniem.
Ken je de mini-College’s van PsychoseNet al?
Bekijk PsychoseNet college’s van Jim van Os over zorg en herstel, van depressie tot psychose.
Geef een reactie