Main content

Deze winter was Daisy anderhalve maand naar Marokko gegaan. Ze vergat haar sandalen, en verloor daarmee zichzelf. Daisy: “Waar ik bang voor was, het verliezen van mijn identiteit, werd werkelijkheid.”

Ik ben op idyllische plekken geweest, luisterend naar het geluid van de zee en genietend van de zon. Ook was ik mijn favoriete hobby aan het uitoefenen, ik kon reizen en nieuwe plekken ontdekken. Ik was in Essaouira, Rabat, Casablanca en Fez waar ik vele interessante mensen ontmoette. Zo was er bijvoorbeeld een inspirerende man, een beroepsreiziger die zijn geld verdiende met het maken en verkopen van armbandjes.

Deze tijd was niet alleen geweldig moet ik eerlijk opbiechten

Ik had al voor de vakantie last van een innerlijke criticus, die ik fluffy heb genoemd, maar tijdens deze vakantie kwam fluffy ook vaker terug. Dan wist ik niet zo goed wat ik met mijn leven aan moest. Maar aan het einde van de vakantie is fluffy tot in de extremen doorgegroeid.

Ik zou het vliegtuig naar huis pakken, maar ik was mijn sandalen vergeten in het hostel. Ik had ooit een keer een verhaal gelezen over een meisje dat nieuwe schoenen moest kopen en zo zichzelf kwijt raakte. Ze danste weg op schoenen van iemand anders en kon de schoenen nooit meer uit trekken.

Vanuit angst voor hetzelfde verhaal, dat ik mijn identiteit zou verliezen als ik niet meer mijn sandalen zou hebben, koos ik ervoor om de vlucht niet te nemen

Maar de beroepsreiziger, waarmee ik een tijdje had gereisd, had mijn sandalen mee genomen. Ik moest mijn sandalen terug!

Waar ik bang voor was, het verliezen van mijn identiteit, werd werkelijkheid

Het kwam alleen niet omdat ik de schoenen niet had, maar het kwam door een psychose. Aan het einde van mijn vakantie raakte ik de weg en mezelf kwijt. Iedereen heeft een andere definitie van een psychose. Ik heb het ervaren als het geloven van enorm negatieve gedachten.

Ik had het idee alsof ik verschillende opdrachten moest waarmaken die mijn hoofd verzon

Mijn hoofd, of een stem in mijn hoofd of fluffy, zat al gauw helemaal vol met andere opdrachten die ik moest uitvoeren naast het terug halen van mijn sandalen. Identiteit was wel een hoofdonderwerp bij deze opdrachten. Ik moest namelijk een hele nieuwe identiteit maken en als dat niet zou gebeuren zou er iets heel ergs gebeuren.

Ik wist niet wat er precies zou gebeuren maar, mijn gevoel zei dat er dan iets verschrikkelijks zou plaatsvinden. Deze opdracht had ook een tijdslimiet: het moest voor zonsopgang gebeuren terwijl het toen half vier ’s nachts was.

Daar was ik dan, in de straten van Marrakesh waar de zon langzaam op aan het komen was

Het enige dat ik had was een blikje waarmee ik mezelf kon beschadigen, om zo door beschadiging mezelf onherkenbaar te maken. Maar het had totaal geen zin, want ik had super herkenbare kleding aan en mezelf beschadigen lukte maar in hele kleine mate.

Het lukte me weer niet om aan een eis van mezelf te voldoen, namelijk mezelf voor altijd onherkenbaar te maken.

Dus het lukte mij niet om mijn identiteit te verbloemen

Ondertussen verstreek de tijd langzaam terwijl ik steeds verder van mezelf weg dreef en van mijn oorspronkelijke opdracht, namelijk het terugvinden van mijn sandalen.

Ik raakte afgeleid en begon te zwerven door Marrakesh. Ik ging van het ene bankje naar het andere bankje en liep in één wijk wel tien rondjes, terwijl ik soms gewoon op straat ging zitten.

Uiteindelijk vond ik een plek met een groep vrouwelijke zwervers die bij een begraafplaats zaten. Daar heb ik een kartonnen doos gekregen van één mevrouw waarop ik kon zitten. Toen heb ik twee uur lang rond de begraafplaats gelopen en gezworven.

Totdat ik bij het politiebureau belandde

Omdat ze een Westers zwervend meisje in de straten van Marrakesh niet vertrouwden. Ik ben daar naar een psychiatrisch ziekenhuis gebracht. De beroepsreiziger en mijn moeder hebben me opgehaald uit het psychiatrische ziekenhuis in Marrakesh. Uiteindelijk heeft mijn moeder mij teruggehaald naar Nederland.

Mijn sandalen heb ik uiteindelijk terug gekregen en die liggen nu in mijn kledingkast

Wat is er met mij gebeurd? Ik ben geholpen door de crisisdienst en ben ik langzaam sterker geworden dan de stemmen in mijn hoofd. Ik ben wel nog herstellende en moet het vertrouwen in mezelf weer opbouwen.

Want als ik die innerlijke stem niet kon vertrouwen, kan ik dan mezelf nog wel vertrouwen?

Hoe kan het dat ik zo ver afgegleden ben? Het zijn allemaal vragen waar ik het antwoord nog op aan het vinden ben. Ik ben nu aan de medicijnen en ik voel me stabieler dan eerst. Ik hoop dat ik een vernieuwde versie van mezelf ben geworden na al deze avonturen.


Daisy Duif is een zoekende jong volwassene. Voor meer blog’s kijk op weereennieuwedag.wordpress.com.

Meer informatie:

Fotocredits: Daisy Duif
  • Deel deze pagina:

Reacties:

  1. Hey Daisy, |

    Wat een reis!!!

    Je start van de reis naar Marokko klinkt als prachtig, idyllisch, iets wat ik iedereen gun, zulke mooie plekken op de wereld te ontdekken. Ik wil er ook heen!!!
    Ik hoop dat je herinneringen aan die reis ooit was losser komt te staan van je psychose. En precies terwijl ik dit schrijf weet ik, dat deze reis voor altijd verbonden zal zijn aan je herinnering van je psychose. Ik hoop dat al je goede momenten daar als krachtig blijft ervaren. Best stoer, daar als vrouw in groepsreis mee!!!

    Je schrijft dat iedereen een andere definitie van een psychose heeft een hoe jij het heb ervaren als het geloven van negatieve gedachten.
    Er is vast een definitie van psychose, ik wil deze definitie niet bij de hand hebben, jouw omschrijving van: ‘waar ik bang voor was, het verliezen van mijn identiteit, werd werkelijkheid’, vind ik passend. Ik denk dat de angst voor het verlies van jezelf, maar ook je (besef) op het verlies van de werkelijkheid typerend zijn voor een psychose.

    Je was met het vergeten van je sandalen zo bang voor verlies van je identiteit…. Je verstand / (hoofd/stem) nam een groot loopje met je, zo groot dat je (ik denk om jezelf in control te houden) de opdrachten omdat ze er waren ook maar uitvoerde en om jezelf daarmee onder controle te houden/ beschermen. Zelfbehoud. Dat gevecht in je kop bleef verder gaan, zo ver dat je jezelf onherkenbaar moest maken met zelfbeschadiging wat gelukkig een kansloze actie bleek met een cola blikje… Een halve reis onder invloed van ‘waanzinnige’ gedachten momenten.

    Hoe rot misschien ook, goed dat je via politie naar een psychiatrisch ziekenhuis bent gebracht en lof voor je moeder die je terug heeft kunnen halen naar Nederland. Best ver weg Marokko, zeer lastig als je de taal niet kent, dat werkt ook weer paranoïde wat je denkt te horen / verstaan.

    Ik hoop dat je ‘herstel’ in Nederland door crisisdienst en medicatie waarbij je langzaam weer ‘jezelf’ aan het worden bent, voldoende gaat worden.
    Ik vind het niet eerlijk dat je je hoofd/stem als ‘innerlijke stem’ benoemt en je daardoor wel veel macht geeft aan jouw (ik noem het ff kort door de bocht) waanideeën …. jouw citaat: ‘Want als ik die innerlijke stem niet kon vertrouwen, kan ik dan mezelf nog wel vertrouwen?’.
    Je moet weer leren op jezelf te vertrouwen! Leren zijn wie je wil zijn. Zijn wie je bent. Jak dat komt een beetje vaag over, maar bedoel het goed.

    En dat je een vernieuwde versie gaat zijn na deze psychose ben ik met je eens als je bedoelt een betere versie±

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *