Main content

Oké zijn. Aan het begin van zijn SPH-opleiding in 1997 leerde Jeroen een heel simpel model rondom dit thema.

Het onderscheid wordt in dit model gemaakt tussen jezelf oké of niet-oké vinden en het onderscheid of je de ander wel of niet oké vindt.

Wat er destijds gebeurde vind ik bijzonder om even terug te halen. De docent die dit model afkomstig uit de Transactionele Analyse met veel enthousiasme verkondigde: “Ik ben oké”, was in mijn propedeuse ook de mentor van onze klas.

In die periode had ik al veel aan mijn hoofd (had veel niet-oké in mijn verleden).

Ik vond het belangrijk haar deelgenoot te maken van mijn achtergrond

Zo maakten we tijdens de les even een afspraak om hier na de les bij stil te staan. Nadat de les was afgelopen gaf ik aan het er maar kort over te willen hebben. Daar ging ze niet mee akkoord, of in ieder geval, ze werd heel boos omdat ik een grens aangaf.

‘Eigen regie’ was in die tijd nog niet een bekende term in de GGZ

Ik zei: “Ik wil mijn trein halen dus ik hou het graag kort.” “Nee, we gaan het er uitgebreid over hebben,” antwoordde ze vurig. En dat weigerde ik.

Wat er precies bij haar gebeurde, daar kan ik alleen maar naar gissen. Had ze zich opgeworpen om mij te redden? Hoopte ze op een intensief gesprek zodat ze zichzelf kon waarmaken?

Voelde ze intuïtief aan dat het met mij in een beginnend stadium niet oké met me was?

Of droeg ze met haar onterechte boosheid hier aan bij? Werd ze zo boos omdat ik haar handreiking zomaar afwees? En wees ik in haar beleving haar als persoon af? Mijn gedrag kwam blijkbaar arrogant over. Transactionele analyse in optima forma.

Daar stond ze dan in de deuropening te schreeuwen over mijn ontoelaatbare gedrag. Ik schrok er behoorlijk van én bleef er rustig onder.

Enerzijds was ik dit gedrag heel erg gewend. Daar kwam ik juist vandaan met een vader die zich vergelijkbaar had opgesteld naar mij. Aan de andere kant verbaasde dit gedrag van deze docent me enorm. Ik ventileerde mijn verhaal daarna met een medestudent en ik voelde me gesteund.

Een paar maanden later moest ik mijn opleiding tijdelijk stopzetten, door een psychose, de tweede in mijn leven

Toen ik anderhalf jaar later opnieuw met de opleiding begon, hoorde ik dat deze docent er niet meer werkte omdat ze overspannen was geraakt.

Achteraf hielp deze informatie mij om dit voorval tussen ons te duiden. In hulpverlenerstaal gesproken: we – de docent en ik – hadden ieder met ons eigen script elkaar behoorlijk weten te raken in (on)gelijkwaardigheid.

Het duiden van de mens, dat ben ik blijven doen

Hulpverlenen om de ander zo goed mogelijk van dienst te zijn, dat werd mijn passie. En met alles wat ik aan wijsheid terugkreeg in dit contact, leerde ik ook in te zetten voor mezelf. Om mezelf ook oké te gaan vinden.

Vanuit die dynamiek zette ik twintig jaar verder mijn passie voort onder een andere vlag. Die van de ervaringsdeskundige. Om vanuit een ‘wij zijn samen oké-dynamiek’ de omgeving om ons heen ook oké te krijgen.

In het achtergrond artikel ‘Transactionele analyse en de GGZ’ gaat Jeroen hier dieper op in.


Jeroen Zwaal schrijft samen met Jeroen Kloet om de week een blog ‘Jer en Jer’. Hij is redacteur bij PsychoseNet en geeft met zijn bedrijf ‘De verbeelding van kracht’ onder andere workshops met de VR ‘de verwarde man’.

Meer informatie:

 

  • Deel deze pagina:

Reacties:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *