Main content

Afgelopen week was Jeroen te gast bij een eindpresentatie van een ervaringsdeskundige in opleiding Danya-Leigh Tempelman. Na afloop van deze presentatie vol met inzichten, beelden en creatief werk, kwamen er natuurlijk vragen uit het publiek. Er ontstond een mooie ontdekking.

De presentatie vond ik een genot om naar te luisteren én om naar te kijken. Danya vertelde vol passie hoe ze in haar groeiproces steeds werd geconfronteerd met haar angst en dat er een stemmetje zo levendig negatief aanwezig was in haar hoofd, dat ze had besloten dit gemene mannetje maar te gaan tekenen.

Zo hingen in het leslokaal prachtige tekeningen achter haar, ook van dat vervelende duiveltje, terwijl zij ondertussen met plezier en rust stond te presenteren

Tekeningen met steeds meer kleur. Het duiveltje had steeds een grote mond vol puntige tanden. Dit duiveltje had niet eens zo’n vervelende aanblik. Hij leek er wel schik in te hebben, met ogen als hekjes…

Toch zat er in het echte verhaal serieus veel leed. Leed dat gelukkig achter de rug is, al is dat duiveltje nog wel aanwezig. En de worstelingen ook, al zijn ze inmiddels veel kleiner geworden, zo werd duidelijk in haar verhaal. En daarmee worden deze strubbelingen sneller te tackelen.

Na afloop mocht ik in mijn rol van externe ervaringsdeskundige mijn mening geven. En wat ik vooral zo mooi vond? Dat duiveltje stond op zoveel tekeningen, maar op alle tekeningen had hij z’n ogen dicht!

Mijn conclusie: “Waarom heeft ie z’n ogen dicht? Omdat jij zelf zoveel licht geeft!”

En die opmerking kwam aan, zowel bij haar zelf als bij de toehoorders: haar familie, vrienden, medestudenten en mijn oud-collega’s.

Ik ging door met mijn reactie: “Wie weet komt er een keer een tekening waarbij dit duiveltje zijn ogen wél durft te openen, zodat hij kan zien hoe mooi je bezig bent. Maar dat doet ie niet, hij is een looser!”

“Ja!” reageerde even later een medestudent enthousiast. “Dit is geweldig. Zo’n duiveltje die niet durft te kijken, want je bent zelf zoveel sterker!” En ze vervolgde: En dat geldt voor ons allemaal….Dat zou wat zijn zeg: maak zo’n tekening supergroot en laat iedereen, bijvoorbeeld in een museum, verplicht een kwartier ernaar kijken. Zo komen we erachter dat onze angst meestal ongegrond is.

Dat werd een gedeelde ontdekking deze middag:

Wie de duivel zelf durft aan te kijken, ziet dat ie zelf niet durft te kijken!

Wat een herkenning. En wat een prachtige persoonlijke ervaringen. Wat een krachtig leerproces en wat gaat Danya als afgestudeerde ervaringsdeskundige veel moois inzetten ten behoeve van zoveel mensen die nog vastzitten in een ingewikkelde persoonlijke proces.

Mijn dag was weer goed. En de toekomst ook: nét-niet-oogverblindend mooi.


Jeroen Zwaal schrijft samen met Jeroen Kloet om de week een blog ‘Jer en Jer’. Hij is redacteur bij PsychoseNet en geeft met zijn bedrijf ‘De verbeelding van kracht’ onder andere workshops met de VR ‘de verwarde man’.

Meer informatie:

Illustratie: Danya-Leigh Tempelman
  • Deel deze pagina:

Reacties:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *